Doorgaan naar hoofdcontent

Het hofje

Op de hoek staat een scheve lantaarnpaal. Ertegenover in het halfdonker staat een aftandse auto met vier wielen op de stoep. Uit het kiertje van het raam van de bestuurder wolkt zo nu en dan de rook van een joint. Je ruikt het ook in de omgeving. Het vermengt met de geur van een vuurtje in iemands tuin. De man in de auto heeft onlangs zijn paardenstaart afgeknipt. Hij heeft nu een vrouw en een kind in één van deze huizen wonen.
Een kat zit te schijten in het onkruid bij de zwarte Volvo met lekke band. Verderop vechten twee andere katten iets uit. Eentje heeft nog maar één oog, op de plek van het andere loopt een groot litteken tot aan zijn oor. Hij grijpt met beide voorklauwen de kop van zijn tegenstander beet, als een omhelzing. Die rukt zich los draait om en rent weg. Een gezette man in een vies hemd kijkt toe vanuit zijn slaapkamer, krabt aan zijn ballen en trekt het rolgordijn weer omlaag.
Het hoekhuis met de grootste tuin, daar hangt de schutting scheef over de hele lengte. Er zit een poort in maar die gaat niet meer open of dicht. De planken zijn groenig en zacht. Onder een afgebroken plank loopt één van de routes die katten hier nemen. Er staan twee reusachtige populieren die vervaarlijk zwaaien in de wind. Ergens bovenin raakt een dood stuk klimop los en begint met veel geraas aan zijn weg omlaag. Met een doffe plof valt het in het achterliggende steegje tussen de door de wind hoog opgetaste bladeren.
Het was een traditioneel oranje uitklap zonnescherm. Maar het doek is aan flarden gewapperd. En de flarden zijn smerig geworden. Donkere vegen van vuil en schimmel. Het frame zit nog vast aan de muur, maar verder is de constructie verkreukeld, misschien tijdens het scheuren door de harde wind anders door woedende mensenhanden. Erachter een raam met permanent een vaal laken ervoor gespannen. Je hoort de bewoners soms schreeuwen in een taal niet van hier.
Ik lig op de bank onder een dekentje. En daar staat de piano. Onaangeroerd wilde ik zeggen, want zo ziet hij er nu uit, maar dat is niet zo. De piano wordt gebruikt. Kinderen slaan met hun vuisten op het toetsenbord of trappelen op de pedalen vanwege het geluid dat die maken als ze terugschieten. Het is een zware machine, door een verhuizer op coke naar binnen getild via de vroegere zijdeur, waar nu een raam zit. Ook na het stemmen blijven sommige tonen valsig. De schoteltjes onder de wielen maken afdrukken in de houten vloer.
Mijn boek ligt op de leuning van de bank. Het is een dik boek. Door vermoeidheid moest ik stoppen met lezen en heb ik het dichtgeslagen en het licht uit gedaan en ben gaan liggen. Het is een mooi boek, wát een verhaal. Het verhaal van het leven van één persoon, goed geschreven, is het soort verhaal dat mij boeit. Maar zelf wil ik iets heel anders schrijven. Waarom? Ik lees graag, om al het andere uit te stellen.

Reacties

  1. En ik lees dit graag (maar niet om iets uit te stellen)!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Een andere kijk op ons hofje! Knap be/geschreven!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Niet roken

De man die het treinstel binnenkomt is niet te negeren. Hij verspreidt een doordringende geur van pijprook. Sinds het rookverbod in de trein van 2004 niet meer waargenomen. Zijn lange leren jas, lichtbruin met donkere vlekken, slaat tegen medepassagiers aan. Onder zijn snor mompelt hij een verontschuldiging. Hij gaat zitten in een hoekje van vier zitplaatsen waar nog 1 vrije plek aan het gangpad is. Zijn buurvrouw kijkt misprijzend hoe hij een pand van zijn jas van haar rokje pakt en over zijn eigen been legt. Hij trekt zijn leren koffertje met het bijzondere embleem op schoot. De overige passagiers volgen enige tijd zijn handelingen al is het maar omdat ze op zoek waren naar de bron van die sterke geur. Als het niet de dikke vlekkerige jas is dan wel de inhoud van het koffertje. De man licht het deksel op en kijkt verliefd naar een verzameling van zeker 30 gebruikte pijpen. Liggend in het koffertje met leren riempjes op hun plaats gehouden en enkele in pochets in de klep. Daarnaast …

Eerste contact

Vlinders

Het is haar drie jaar gelukt de oorlog te negeren. Maar hier, nu, stopt dat. In bed bij Henri, de man bij wie ze woont. Van wie ze houdt, ja toch wel. In zijn Parijse appartement. Net nog stevig in zijn armen, nu ligt Marguerite op haar eigen helft. Hij steekt een sigaret op, zij trekt het laken over zich heen. Ze hoort vogels zingen, een lentebriesje beweegt de vitrages. Dan klinken zijn woorden als geweervuur ‘Je zou voor mij Duitse officieren kunnen verleiden en op de aangewezen locatie afleveren.’ Abrupt verdwijnt het gevoel van geborgenheid, dat ze net koesterde. Verslingerd aan de liefde is ze altijd geweest.1920 was het toen ze op haar vijftiende van huis wegliep. Feesten! Bomen die tot in de hemel groeiden! Alle mannen wilden haar mee naar huis nemen. Ze werd steeds beter in het verleiden, maar de liefde bleef ongrijpbaar. 17 jaar geleden kreeg ze haar zoon, in Duitsland. Maar er kwamen nieuwe mannen om avonturen mee te beleven. Een paar jaar geledenging ze met Henri mee, bij…