Doorgaan naar hoofdcontent

Valentijn

Zij had hem opnieuw gezien en hij haar ook, toen ze op het schoolplein ineens naast elkaar stonden. “Hé” zeggen ze tegelijk. Een blik recht in de ogen, zo sterk dat het schoolplein en de geluiden verdwijnen. Ze blijven elkaar secondenlang aankijken totdat de bel klinkt en ze in hun eigen groepjes de les ingaan.
Ze hebben samen Engels, Nederlands en Wiskunde. Zij zit meestal achterin met de meiden, hij ergens halverwege of voorin de klas, afhankelijk van waar nog plek was. Bij Wiskunde zit hij helemaal vooraan en hij maakt er een potje van, moet hardop lachen met het tafeltje achter hem zodat de leraar hem voor de klas roept: “Teken jij even een normaalverdeling voor ons, Jochem”, zegt Wim terwijl hij de stift aan hem geeft en op het lege bord wijst.
Jochem trekt zwijgend een verticale as kaarsrecht in het midden van het bord, een horizontale er doorheen en dan met een vloeiende beweging een brede kerkklok die de normaal verdeling moet voorstellen. Wim kijkt goedkeurend toe. Dan beweegt Jochem de stift naar een bovenhoek van het bord en tekent razendsnel een karikatuur van een chagrijnige Wim met een strikje onder zijn kin die hij met een touwtje aan de grafiek vastbindt “Een abnormaal verdeling!” zegt hij er duidelijk bij. De klas gniffelt, vooral omdat de gelijkenis zo treffend is. “Heel leuk”, zegt Wim, “maar het is hier geen tekenles”, met een hoofdbeweging maant hij Jochem weer te gaan zitten terwijl hij zijn karikatuur uitveegt met de spons. “Wie heeft er een voorbeeld van een normaalverdeling in de praktijk?”
Bij Engels is het Emma die naar voren wordt geroepen, omdat ze achterover is gekieperd met haar stoel, ondanks herhaalde waarschuwingen. Ze citeert uit haar hoofd een liefdesgedicht van Yeats, met het perfecte accent dat ze voor de toneelschool heeft geoefend.

Oh dear, my dear, I know
More than another
What makes your heart beat so;


Eerst kijkt ze naar haar schoenen, dan kijkt ze de klas rond, en bij de laatste regels blijft haar blik op Jochem rusten.

Set all her blood astir
And glittered in her eyes…


Ze blijven elkaar aankijken in de indrukwekkende stilte totdat de klas voorzichtig begint te applaudisseren. Nu de betovering verbroken is rent Emma snel terug naar haar plaats, waar haar buurmeisje de stoel alweer rechtop gezet heeft.
Hij, zoon van een ingenieur en een chirurg, woont in het dure gedeelte van de stad, doet een technische richting. Zij, dochter van een hippie stel, verslingerd aan poëzie, wil later literatuurgeschiedenis studeren. Wat is het, dat hun zulke intense blikken doet uitwisselen? In welk raadselachtig aspect verschilt hun relatie op afstand zo van andere mogelijke relaties? Waarom voelen ze zich zo verbónden met elkaar? Je kunt honderden dichters bestuderen en duizenden technische constructies zonder achter het geheim van de liefde te komen.
Vandaag, 14 februari, vindt Emma in haar kluisje op school een tekening. Met een paar rake lijnen is haar gezicht weergegeven en haar kapsel, ze loopt door een park op de kijker toe. Om haar heen zijn heren van parkbankjes opgestaan, heren staan stil met hun hondje aan de lijn of een krantje onder de arm. Ze zien er allemaal hetzelfde uit, gehuld in pak, een paraplu hangend aan de onderarm en allemaal dezelfde gelaatstrekken. Ze nemen hun hoed af voor Emma en kijken haar na terwijl ze over het pad lijkt te dansen. Emma herkent Jochem in de heren. Dit gebeurt vlak nadat ze haar gedicht ongezien in het kluisje van Jochem heeft laten vallen.

Wanneer onze blikken kruisen
Ontstaat er iets nieuws
Een verbinding die je niet kunt zien
Alsof ik zowel bij mij ben als bij jou
Ik geloof dat we samen kunnen vliegen
En heel hard rennen over het strand
En zwemmen
Naar een onbewoond eiland
Kom heel dicht bij me in stilte
Laat me je een geheim inademen


X – je Valentijn


(Geschreven voor Jeveka en gepubliceerd op hun Facebook pagina.)

Reacties

Populaire posts van deze blog

Niet roken

De man die het treinstel binnenkomt is niet te negeren. Hij verspreidt een doordringende geur van pijprook. Sinds het rookverbod in de trein van 2004 niet meer waargenomen. Zijn lange leren jas, lichtbruin met donkere vlekken, slaat tegen medepassagiers aan. Onder zijn snor mompelt hij een verontschuldiging. Hij gaat zitten in een hoekje van vier zitplaatsen waar nog 1 vrije plek aan het gangpad is. Zijn buurvrouw kijkt misprijzend hoe hij een pand van zijn jas van haar rokje pakt en over zijn eigen been legt. Hij trekt zijn leren koffertje met het bijzondere embleem op schoot. De overige passagiers volgen enige tijd zijn handelingen al is het maar omdat ze op zoek waren naar de bron van die sterke geur. Als het niet de dikke vlekkerige jas is dan wel de inhoud van het koffertje. De man licht het deksel op en kijkt verliefd naar een verzameling van zeker 30 gebruikte pijpen. Liggend in het koffertje met leren riempjes op hun plaats gehouden en enkele in pochets in de klep. Daarnaast …

Eerste contact

Vlinders

Het is haar drie jaar gelukt de oorlog te negeren. Maar hier, nu, stopt dat. In bed bij Henri, de man bij wie ze woont. Van wie ze houdt, ja toch wel. In zijn Parijse appartement. Net nog stevig in zijn armen, nu ligt Marguerite op haar eigen helft. Hij steekt een sigaret op, zij trekt het laken over zich heen. Ze hoort vogels zingen, een lentebriesje beweegt de vitrages. Dan klinken zijn woorden als geweervuur ‘Je zou voor mij Duitse officieren kunnen verleiden en op de aangewezen locatie afleveren.’ Abrupt verdwijnt het gevoel van geborgenheid, dat ze net koesterde. Verslingerd aan de liefde is ze altijd geweest.1920 was het toen ze op haar vijftiende van huis wegliep. Feesten! Bomen die tot in de hemel groeiden! Alle mannen wilden haar mee naar huis nemen. Ze werd steeds beter in het verleiden, maar de liefde bleef ongrijpbaar. 17 jaar geleden kreeg ze haar zoon, in Duitsland. Maar er kwamen nieuwe mannen om avonturen mee te beleven. Een paar jaar geledenging ze met Henri mee, bij…