Schilderij

Mijn ouders hebben twee (kleine) schilderijen gekocht, waarvan met name de nieuwe blikvanger in de woonkamer, boven de haard, mij zeer beviel. Niet alleen als zodanig, maar vooral ook hoe mooi het past, bij mijn ouders en tussen de boekenkasten. Bovendien wakkerde het mijn waardering voor schilderkunst even aan, ziende hoe enthousiast mijn ouders met dit kleinood zijn, dat geen hoogdravende kunstzinnige ambities hoeft te torsen zoals ik vaak in een museum vermoed (en waar ik zelf onder gebukt dreig te gaan als ik niet oppas), maar als sieraad in een interieur voldoening schenkt niet alleen aan de bezitters maar aan eenieder die de ruimte betreedt. Een klein winters boslandschap van Lion Schulman, de navolgende afbeelding doet geen recht aan het echte werk.



Natuurlijk herinnerde ik mij mijn eigen schilder probeersel van een paar jaar geleden. Belabberd genoeg vond ik het noch leuk om te doen noch het eindresultaat bevredigend, maar het hangt wel in mijn trappenhuis dus zal er toch wel iets in zitten, is het niet het feit dat het weggooien ervan destijds meer handelingen vereiste dan het aan een bestaande schroef hangen.



Als gevolg van deze meest recente stoelendans van schilderijen, etsen en andere muurhangsels in het ouderlijk huis is mijn bosfoto naar het halletje verplaatst, naast de kapstok. Daar ben ik erg blij mee, want daar past het beter dan op de twee vorige plaatsen.


(Deze foto is 20 x 20 cm afgedrukt en voorzien van een smalle matzilveren lijst en daaromheen een brede glanzend zwarte lijst.)

Tijdens het opduikelen van deze twee laatste beelden (uit 2007 en 2005 respectievelijk) kwam ik nog wat ander werk tegen dat de tand des tijds beter lijkt te hebben doorstaan dan ikzelf, waaronder een foto van een parasol en een foto van een viool (het muziekinstrument) op een bosgrond. Of dat hoopgevend is of juist niet, daar ben ik nog niet uit.