Bij het uitstappen uit mijn wegluis bleek dat de grote Heerser was vergeten een regenwolk vrij te maken zoals Hij placht te doen om ons bestaan te bemoeilijken of met andere duistere motieven. Het weer was prachtig, het zonlicht ook (lage winterzon, iedere fotograaf zijn droom denk ik) en de geringe kou goed te trotseren.
Na zo'n negen maanden van afwezigheid (wegens groot onderhoud aan de bossen daar en tevens aan mijn brein, hoewel dat laatste nog weinig vruchten af lijkt te werpen) voelde het wel weer goed, want moeilijk, om het bos in 2D weer te geven.
Ondertussen ook de tenstoonstelling van foto's van Joel Sternfeld in Foam bekeken. Meneer Sternfeld zijn laatste werk bestaat uit een paar natuurfoto's (op groot formaat) waar hij een wazig verhaal bij heeft over dat door de opwarming van de aarde en algemene destructie door de mens de natuur nooit meer zo zal zijn als die was, hetgeen hij als legitimatie ziet voor de kunstzinnigheid van dat werk. Als ik het goed begrepen heb (ik heb niet de hele tekst gelezen want ik voelde een lichte misselijkheid opkomen).
Mijn uitgangspunt voor het Daniel DeForest fotoproject, in welk kader ik de Veluwe, en enkele andere bosrijke locaties in Nederland, placht te bezoeken sinds eind 2009, is het vastleggen van de mooie (beheerde) natuur die er nog is voordat die totaal vernietigd raakt, maar stelt dat laatste niet als voorwaarde voor kunstzinnigheid (ik zou mijzelf eigenlijk niet publiekelijk van kunstzinnigheid durven betichten). Sterker nog, ik wil door te laten zien hoe mooi (rustig, fijnzinnig) de eenvoudige bossen zijn die bij onze achterdeur beginnen de waardering voor onze eigen woonplek bij mijn (geringe, realiseer ik mij terdege) publiek vergroten en daarmee de neiging de halve wereld rond te vliegen om mooie natuur te zien (grand canyon, oerwoud, bosjesmannen), een gebruik dat juist schadelijk is, temperen en de wil om te behouden (beheren) wat wij nu hebben vergroten.
Afgelopen maandag fungeerde tevens als een stok die mij uit mijn apathische zithouding moest slaan (omdat ik ook hard moet gaan werken aan een ander project in samenwerkingsverband). Hoewel dat uit de zithouding komen strikt genomen gelukt is heb ik niet plotseling een warm gevoel van zingeving, ook niet na het terugkijken van de foto's, zodat een herhaling op korte termijn twijfelachtig blijft.
Over de volgende heb ik nog wat twijfels, want ik vermoed een maniertje bij mezelf, het gebruik van tegenlicht om flares en / of verminderd contrast te krijgen, zonder dat dat (de eigenschappen van) het bos zelf versterkt of verduidelijkt maar dat slechts past in de visuele traditie die gedefinieerd wordt door deze flares en / of verminderd contrast zonder onderscheid des onderwerps.
Vergelijk een oudere foto van mij, waar ik ook afgeleid werd door zulk extreem tegenlicht (zonder voor mij verder duidelijke redenen, waarom zou zoiets "mooi" zijn?):
Voorbeeld van de traditie die ik bedoel (foto door Beverly Rubio, één van de eerste foto's die bovenkwamen bij het zoeken op "wedding photography backlight" op flickr):
0 reacties:
Een reactie plaatsen