Ph.D.

De afgelopen twee dagen kwamen twee korte, verder onbeduidende, verhaallijnen toevallig samen.

De eerste begon terwijl ik een stukje drukwerk aan het opmaken was conform de aanwijzingen van de klant, welke ik nogal inspiratieloos vond, waarbij mijn gedachten tijdens het knutselen afdwaalden: wanneer ik advertenties en dergelijke altijd anders in zou willen vullen dan de klanten die mij opdrachten geven waardoor ik veel energie verlies (aan het behouden van een goed humeur), waarom zou ik dan niet gewoon daarnaast ook dat soort dingen voor mijzelf doen zoals ik het zelf wil? Gewoon in de tijd die mij thuis overschiet?

De tweede begon vanmiddag toen ik op het internet las over een 8 x 10 inch sensor die commercieel fotograaf Mitchell Feinberg heeft laten maken voor zijn technische camera. Hij gebruikt die als een polaroid want hij maakt de uiteindelijke foto op film. Zoiets buitengewoons wekt natuurlijk instant interesse waarna ik de fotograaf zijn website bezocht: www.mitch.fr.

Mooie foto's die commercieel gebruikt kunnen worden, dat vind ik het. Bij vlagen zelfs redelijk geïnspireerd. Ook vind ik ze aan de gladde kant en mis ik een "kunstig" aspect. Dat zal ongetwijfeld de crux blijken te zijn. Maar voor nu zou ik in een zijprojectje ook zo'n pad willen bewandelen, maar dan voor mijzelf. Na weken van inspiratieloosheid is het slechts een klein oprispinkje, ik ben zeker, maar hieronder mijn eerste poging*.



* Ja ik ben mij bewust van de tekortkomingen en ook van het gebrek aan verbinding met de tweede verhaallijn.

Droogte

Het leidt geen twijfel dat ik, geconfronteerd met de (ervaring van) noodzaak, aardige foto's kan schieten, zoals zovelen. De urgentie is er echter niet. Ik heb al nooit een drive gehad en inmiddels is het me glashelder dat mijn positie binnen deze maatschappij (als onbegrijpelijke, onbegrijpende, buitenstaander) niet perse gediend is met enige activiteit van mijzelf. Mijn "leven" is uitstekend te handhaven wanneer ik slechts doe wat men* van mij vraagt en overal een beetje op tijd probeer te komen. Mijn eigen (na)denkcapaciteit lijkt permanent in verkeerde richtingen te wijzen en ongevraagd uit mijn stoel komen leidt dan ook steevast tot zinloos verlies aan energie.

Dit gezegd hebbende las ik een interessant (al wat ouder) bericht op het blog van Lauren Henkin, die niet alleen mooie foto's maakt maar ook goed schrijft, over een periode van gebrek aan creativiteit.
http://www.laurenhenkinblog.com/2011/05/the-creativity-drought/

En tevens heb ik een soort idee van iets dat mogelijkerwijs een (korte) serie zou kunnen zijn, waarvan onderstaand een voorstelletje aan mezelf (van mezelf).



Er zijn nog wat andere mogelijkheden, namelijk zwartwit foto's met een hoog contrast maken op film met een echte camera (zoals Anton Corbijn doet, heb ik recentelijk nog in Foam gezien, en heren als Richard Avedon en Stephan Vanfleteren) om aan populariteit te winnen. En bewegende landschappen maken zoals ik toevallig zag, ook in Foam, dat Misha de Ridder doet. Mijn bewegend landschap (idee, dat ik al langer heb) is echter anders op twee essentiële punten:
1) Het geluid erbij is kunstmatig (zoals de vogelgeluiden die bij Hitchcock uit een Trautonium komen).
2) De film zelf is een (zeer) korte loop (spreek uit loep) die bestaat uit losse beelden die zoveel mogelijk vloeiend aan elkaar geplakt zijn maar niet in de oorspronkelijke volgorde (timeshuffled dus zeg maar, om hip te wezen). Het doel is dan ook wezenlijk anders dan dat van Misha de Ridder (zoals ik het begrijp).

Of ik dit nog ga doen valt overigens te betwijfelen. Vooralsnog zit mijn stoel erg lekker namelijk en zit er niemand te wachten op dat ik de tijd ga schudden in mijn peecee.

* "men" is niet elke eerst gekomene (toevallige voorbijganger) maar slechts hen die mij zeer na staan en degenen die bereid zijn economische waarde aan mij over te dragen wanneer ik uit mijn stoel kom.

4 foto's uit mijn Nikon

Een ontwikkeld en afgedrukt zwartwit filmrolletje opgehaald bij Autofocus in Bussum. Het zat al een tijdje in mijn Nikon FM2N. Ik had het in arren moede een paar weken geleden maar teruggespoeld met de teller op 31.

Wat is de plaats van onderstaande foto indien niet op gelaatboek?



Kort verhaal op het strand:







Dat was de score zo'n beetje.

Empty L.A.

Een simpel idee (fotografeer Los Angeles zonder verkeer) leidt goed uitgewerkt (door Matt Logue) tot een vrij aardig resultaat. Weer een bewijs dat fotografie (en veel andere dingen) ook een kwestie is van dóen. Voor mij (als niet-amerikaan, als niet-inwoner van de stad van de engelen) is het vervreemdende effect helaas toch wel grotendeels afwezig, ik moet het er zelf bij bedenken. Dan blijven vooral foto's over waarin het licht aardig is. Dat is op zich ook al een belangrijke aanwijzing over fotografie. Bekijk het hele project hier: http://emptyla.com/.











Nu wilde ik hier nog werk aan toevoegen dat ik mij meen te herinneren van iemand die door (de buitenwijken van) Los Angeles zwierf en daar een heel ander soort foto's maakte, maar wel met een saus van surreële verlatingsangst eroverheen, maar die kan ik niet meer vinden. Natuurlijk heb ik noch de naam van de auteur onthouden noch waar ik het gezien heb. Maar tijdens het zoeken struikelde ik wel over iets heel anders: traditioneel vormgegeven zwart wit landschapsfoto's (niet ongelijk Ansel Adams) van Los Angeles, gemaakt door Mitch Dobrowner. Die wil ik je toch niet onthouden. Bekijk meer van zijn foto's op http://www.mitchdobrowner.com.