Crossroads

Deze foto heeft al eerder op mijn blog gestaan, maar toen had ik het belang ervan nog minder door dan nu.



Één van de wegen is niet afgemaakt en houdt domweg op. Er is een kruispunt gelegd waarvan vooralsnog maar drie wegen naar een bestemming in de traditionele zin van het woord leiden, als je naar links gaat sta je na een paar meter in het weiland.

Dat moet je maar net weten.

Jeff Wall

Gisteren naar Jeff Wall zijn tentoonstelling in Brussel geweest, getiteld The crooked path (nog tot 11 september 2011 te zien). Ter plekke was ik niet onder de indruk van zijn foto's, maar het was met name wel interessant om te zien wat hem inspireert. Er hangt veel werk van fotografen uit de twintigste eeuw en tijdgenoten van hem, nota bene Thomas Struth* (begintijd, helaas) en Andreas Gursky, Gary Winogrand, Robert Frank, maar Paul Graham bijvoorbeeld niet (huh?) en Gregory Crewdson ook niet, er is een video installatie van David Claerbout die ik hiervoor nog niet kende (maar waar ik wel matig in geïnteresseerd raakte, net zo matig als in Nicolas Provost), er hangt zelfs een Luc Tuymans en er ligt wat Carl Andre op de vloer, waar ik het nut niet van in zie**. Overigens liepen wij (mijn vader en ik) netjes om de Carl Andre heen maar de plaatselijke suppoost beende er gewoon óverheen. Dat vond ik dan wel weer mooi.

Vanochtend meer werk van Jeff Wall uit zitten pluizen op internet en ik kan er nog steeds weinig mee. Het belangrijkste lijkt te zijn dat kunst (niet perse Jeff Wall, niet perse fotografie) niet mooi is, of goed. Maar wat dan? Wie gaat er liever naar een video van Nicolas Provost kijken dan naar Inception? Wie gaat er liever een foto van Jeff Wall boven zijn bank hangen dan een poster van Ikea (en wat zijn dan de beweegredenen!)? Kunst is (misschien) een discussie. En met het postmodernisme in volle gang (geloof ik? excuseer mijn gebrek aan opleiding) is die discussie verzand in banale lelijkheid, prutsen om het prutsen. De realiteit zogenaamd herdefiniëren / superponeren. Zoals Jacques Tati 50 jaar geleden al deed. Playtime is geen kunst (toch?) maar dat zie ik toch liever dan de gemiddelde Jeff Wall, lichtgevend op mijn muur.

Aldus geef ik toe: ik begrijp er geen snars van, maar het heeft me wel weer wat moed gegeven dat ook ik een plaats kan hebben daartussen, fotografiegewijs (toegegeven, de andere benodigde ingrediënten ontbeer ik, namelijk vooral eigenwaan, een doen-mentaliteit, een sociale kring met gelijkgestemden die ervoor zorgen dat je werkelijk gaat geloven in je eigen opgeklopte verhaal over je werk). Net nu ik het strijdbijltje eigenlijk heb begraven, moet ik mijn handdoek weer uit de ring halen? <- NEE.



Hieronder een kleine bloemlezing van werken van Jeff Wall die in Brussel hangen. Eigenlijk vond ik alleen Boy falls from tree, de denker en die wachtenden voor de nachtclub te pruimen. Maar dat komt zeker omdat ik nog teveel in het picturiale vastzit (die nachtclub zit met name ingenieus in elkaar, er is veel te zien). Ik verlang van een kunstwerk dat het nóg mooier is dan een goedkope poster, terwijl dat haast niet kan, en daarom moet het juist veel lelijker zijn***.








Het werk Insomniac deed mij het sterkst denken aan Gregory Crewdson (die niet als inspiratie op de tentoonstelling aanwezig was), vergelijk:





* Ik moet zeggen dat ik toch wel een keer naar een overzicht van Thomas Struth zijn werk wil, er was een grote tentoonstelling in Zürich in 2010 geloof ik, maar dat heb ik even gemist. Wat daar nou aan is begrijp ik namelijk ook niet. Één van de foto's die Jeff Wall (kennelijk) inspireerden wil ik even uitlichten, de beste van de vier die in Brussel hingen (mijns inziens):



Dit ontstijgt toch niet het niveau van een willekeurige poster in dat genre (zwartwit straatbeeld van New York in de zeventiger jaren)? Behalve dat het klein is afgedrukt en mooi ingelijst? De andere drie foto's waren nog veel erger (en daarmee meer kunst waarschijnlijk, en minder kunde zeker). <- Het gaat dus ook niet om mooi zijn, dat laten we aan de posters over, daar moet ik beter van doordrongen raken.

** het hoeft natuurlijk ook geen nut te hebben.

*** ja, ja, ja, kunst is niet voor het mooi of om prettig tijd te verdrijven (zoals Ikea, Inception) maar om je te verontrusten. (Heeft dat wellicht nut trouwens?)

Losse gedachten

In dit bericht wat losse gedachten die mij bezig hielden de afgelopen tijd waarin ik wederom niet bij machte ben gebleken om van mijn stoel te komen.

Als ik al niet eens zelf alle films, muziek en beeldende kunst waaronder fotografie die de moeite waard zijn kan zien en / of horen waarom zou ik er dan nog aan pogen toe te voegen? Ik draag ook slechts ruis bij, de stroom drab die ijlend over de westerse consument wordt uitgestort alleen maar verder vervuilend.

Er staat hier nog veel fotowerk, ook best aardig werk als ik eerlijk ben, dat ik eigenlijk kwijt wil, maar hoe? Ik wil het niet cadeau geven want daar zit niemand op te wachten (alsof ik niet de moeite wil nemen om even naar de Blokker te lopen om een echt cadeautje te halen). Ik wil het wel verkopen en dan zelfs de opbrengst geheel aan goede doelen schenken (Artsen zonder grenzen of het World food programme), maar hoe doe ik dat? Op marktplaats zetten levert geen enkele reactie op met dit soort dingen, is mijn ervaring althans. De laatste optie (die ik in eerste instantie als enige optie zag) is het domweg te vernietigen. Maar dat geeft me een (verder onverklaarbaar) gevoel van "zonde". Het gaat om vier kleine prachtig ingelijste foto's, twee ingelijste panorama foto's (allen met de beste kwaliteit museumglas) en een zooi canvasdoeken (die niet veel voorstellen en waar ik ook niet zoveel moeite mee heb om ze te vernietigen). Losse afdrukken die ik hier heb worden sowieso vernietigd waarschijnlijk (het zijn vooral tests en / of ze zijn beschadigd). Heeft iemand nog een tip?

Ik wil mijn / deze fotografie-periode afsluiten met een laatste werk dat wel "stopping power" heeft en dat ik dan boven mijn bank (die ik dan ook nog even moet regelen) ophang, als getuigenis. Ik wil expliciet niet een bestaand werk daarvoor gebruiken. Het is een terugkerende pieker die faalt om tot een conclusie of een plan (of een idee) te leiden. Deze pieker is niet zo erg frustrerend maar hij kluistert mij wel aan mijn stoel, in die zin is hij misschien toch frustrerender dan ik wil toegeven. Het beste idee tot nu toe is een naakt persoon in bubbeltjesplastic gewikkeld op de rug gezien bijna gestrekt liggend in een sneeuwlandschap schuin van boven gefotografeerd met aan de bovenrand de onderkant van kale bomen. Dat idee vind ik goed omdat het prima bij mijn bestaan past. Het is ontstaan tijdens één van de weinige (de enige eigenlijk geloof ik) discussies die ik hierover met een echt mens in levende lijve heb gevoerd. Losse observatie: er zijn, geloof ik, fotografen die heel veel werk produceren en dan achteraf de juwelen eruit pikken (en de rest weggooien), er zijn fotografen die extreem bewust en langdurig te werk gaan om louter meesterwerken te produceren (bijvoorbeeld Jeff Wall, Gregory Crewdson) en er zijn fotografen die slechts middelmatige plannen smeden en die vervolgens jarenlang niet uitvoeren (Joeri van Veen).

Mijn Daniel DeForest project behoeft nodig aandacht. Of behoeft het eigenlijk? Zie het eerste punt. Als ik, zoals ik van plan ben, de fotografie geleidelijk, grotendeels, aan een wilg ophang dan zal het niet mogelijk zijn hier nog werk aan toe te voegen. Dat is helemaal niet erg natuurlijk maar misschien toch voor mijzelf, omdat het de zoveelste "ik geef het op" in mijn leven zal zijn. Iets (gebrek aan richting, uitdrukkingsloosheid, moedeloosheid, onzekerheid, faalangst?) belet mij veel te investeren in een foto(project) en ik denk dat dat de voornaamste reden is dat het allemaal zo middelmatig blijft. Ik denk aan Stephan Vanfleteren, hij heeft een echte interesse in mensen en investeert veel (tijd) in een persoon bij het maken van zijn of haar portret. Volgens mij zie je dat aan zijn werk af (plus dat hij natuurlijk zo zijn maniertjes heeft om herkenbaar op te vallen, maar dat is niet de essentie van zijn fotografie).

Hoewel het vrij gemakkelijk is om je dagen zo in staande-bij-stand door te brengen betwijfel ik of het op de lange duur houdbaar is (zonder gek te worden). En het is misschien ook niet helemaal eerlijk (om bewust af te haken). Sommige mensen raken in de stress door een tekort aan tijd en hier zit ik op vele loze uren per week, volkomen ontspannen (zogezegd). Zou het niet beter zijn als dat wat evenwichtiger verdeeld was?

Vandaag nog even het fotomuseum in Rotterdam binnengelopen met een partij (dat is het voordeel van een museumjaarkaart) en de tentoonstelling New topographics gezien. Hoewel ik het geen uitermate sterk werk vond wat daar hing, over het algemeen, was het wel weer heel inspirerend ineens. Als ik dat zie dan denk ik meteen, dat moet ik toch ook kunnen. Een gevoel (?) dat brutaalweg lijnrecht tegenover al het voorgaande plaatsneemt. En op geen enkel fundament in een realiteit kan bogen.

Duisburg

Afgelopen donderdag was ik met mede amateur-fotograaf Martijn in Duisburg om het Landschaftspark daar nu eens beter door een zoeker te bekijken (voorheen was dat altijd het sluitstuk van onze omzwervingen in die contreien en raakte het daardoor wat onderbelicht).

Op het laatste moment, bij gebrek aan een motiverende opdracht aan mezelf, besloot ik die dag met de TS-E 45 mm f/2.8 te schieten, een tilt-shift (kantel-schuif) objectief dat bewegingen als een technische camera toelaat (zij het aanzienlijk beperkter dan zo'n echt apparaat). Uit de hand bovendien, dat leek me gemakkelijker dan met een statief in de weer gaan en de laatste tijd ben ik wel van het gemakkelijke, een zware investering ergens in zelden enig resultaat opleverende.

De foto's:











Enzovoort enzovoort.

Ik geloof er zelf niet meer in, maar ik hoop dat de sporadische bekijker het aardige plaatjes vindt*. Ontevreden ben ik er niet mee overigens, laat die gedachte niet postvatten. De impact ontbreekt echter, andermaal, totaal.

*Het nut ontgaat me in die zin eigenlijk ook een beetje. Het ontbreekt me aan visueel (en intellectueel) geweld. Misschien dat ik mij moet bezig houden met auditief geweld, hoewel dat vooralsnog lastig uit het drijfzand te trekken is heb ik gemerkt tot mijn schande. En geweld, dat is ook niet zo mijn ding. Sorry.

Bewaren

Met het naderende einde van mijn "pro" account op Flickr in het vizier, op welk moment mijn fotostroom aldaar bruut ingekort zal worden tot de meest recente 200, dacht ik nog wat juweeltjes voor een roemloze ondergang te behoeden middels dit blogbericht (de foto's blijven namelijk wel toegankelijk, volgens Flickr, alleen de stroom wordt ingekort).

Welnu. Het edelstenen gehalte was laag, zeer laag. Dermate laag dat ik er terecht moedeloos van werd. Er zijn natuurlijk de mooie (ja, dat vind ik zelf toch wel) series in Duisburg, zowel de eerste met de Sigma 14 mm geschoten en zwartwit afgewerkt en de latere waar de prachtige bruintinten van het verlaten complex superieur weergegeven worden door de Carl Zeiss 2/100. Maar ja. Wat zeggen die eigenlijk hè? Je moet zo'n bruine eens afdrukken op een metertje ofzo, en dan ophangen. Wat heeft het voor zin om er hier een postzegel van weer te geven.

Zo heb ik er uiteindelijk tamelijk arbitrair wel een paar gekozen, maar lafhartig, ik durf er namelijk niet achter te staan. Tegelijkertijd zijn er veel andere foto's die ik straks zal gaan missen (het opstarten van de backupschijven en daar door de duizenden foto's worstelen om één leuke te bekijken is een activiteit waar ik vermoedelijk niet veel aan zal toekomen) (nog los van het feit dat het, zeg nu zelf, volkomen zinloos is om in je eentje een foto die je jaren geleden maakte een paar seconden lang op je monitor weer te geven en daarna weer weg te klikken).

Onderstaande selectie is aldus eigenlijk een verzameling buitenbeentjes geworden.