Hopper

Yoram Roth (alias Berlin Flatline) fotografeert mooie mensen in goed geconstrueerd licht. Ik vond hem op flickr via zijn set "Hopper", waarover hij zelf (op zijn website) zegt: "The Hopper series is a tribute to Edward Hopper, an American painter who lived from 1882 until 1967. He worked with relatively hard light, while still introducing a melancholy into his work. I have tried to emulate that, and to continue it photographically."

Zijn foto's laten perfect zien wat je in een studio kunt doen, met eenvoudig licht en een paar interessante props. En mensen. In die zin inspireerde hij mij ook al heb ik zelf uiteindelijk nooit iets dergelijks aangepakt.

Enkele foto's om een indruk te krijgen:













De hele set op flickr: Hopper van Berlin Flatline (let op NVVW, oftewel NSFW).

Fin

Ik zal de grote leegte misschien eens tegemoet moeten treden, als een Don Quichot de windmolens. Natuurlijk begint dit blogbericht niet per ongeluk met "ik". Deze hele exercitie heeft een groot "ik" gehalte en het daagt me dat "ik" helemaal niet zo belangrijk ben (er zijn zoveel mensen die mooie dingen maken en er zijn zoveel mensen die voornamelijk heel hard schreeuwen, mijn eigen pogingen toe te treden tot één dezer categorieën verspild achtend, dat ik een voorbeeld wil nemen aan hen die in ieder geval "leven", misschien zelfs zonder mooie dingen te maken en zonder te gillen).

Nu heb ik al eerder "wolf!" geroepen en kwam er telkens niets van die wolf terecht en ik zou het onprettig vinden om weer zover te geraken, hoewel ik er alweer rechtlijnig naar op weg ben. Zoals veel halve zolen heb ik blijkbaar een drang om mijzelf te laten gelden en heeft dat, in mijn geval, geen positieve gevolgen, vooral voor mijzelf niet. Mijn manier van gelden is geheel losgezongen van de werkelijkheid en daarom niet effectief (de oorzaak besef ik terdege).

Plezier krijg je wellicht in samenwerking of samenzijn met anderen. Ik drink graag een biertje met deze of gene of maak een paar grappen. Tegelijkertijd zijn de anderen natuurlijk de hel. Kortzichtig maar dominant perspectief wellicht dat zich toch aandringt. De anderen, dat ben ik.

Vooralsnog zou ik niet weten wat ik dan zou doen. Boeken lezen is toch mijn ding niet en geld om veel films te kopen heb ik ook niet. Het zou ook, ongetwijfeld, op den duur weer wat leeg worden in mijn binnenste, als ik het slechts consumerend zou proberen te vullen. Lekker belangrijk hè?

Wel, ik (ja IK) zal lering moeten trekken uit het verleden. Keuzes dringen zich op: nog slechts doen wat mij vreugde schenkt (een poging tot herbronnen bedoel ik eigenlijk) en als dat niets is, dan maar niets doen. Er zal, dat kan niet anders, een handeling ontstaan vanuit het niets, als de volkomen leegte zich te hard aandient. Een handeling of misschien iets heel anders. Een idee, gedachte of misschien wel een gevoel, god verhoede het.

Er lijken geen zaken meer te zijn waar ik mij zonder kleerscheuren op kan storten, het is waarschijnlijk dat ik het stortingsproces niet goed beheers, de behoefte blijkbaar nog wel heb, maar er geen kleerscheuren meer voor over (zwaktebod, besef ik). En om medestanders te hebben, bevestiging denk ik vooral. Bevestiging van mijn bestaan. Dat is niet zo heel vreemd, maar ook, wederom, niet zo heel belangrijk.

Van oudsher benader ik dingen helemaal verkeerd, van de verkeerde kant kom ik eropaf geslopen zodat het mij ontglipt voor ik goed en wel aan de slag ben. Daarom wil ik nu proberen de dingen niet te benaderen. Zonder dingen rigoureus af te schrijven (wat mij zowaar zwaar valt, u die mij kent).

Ik ben niet gesloten, maar blijkbaar toch meer dan ik zelf vind. Het moet echt anders. Het zal zijn beloop hebben.

Dit vind ik bijvoorbeeld mooie foto's

Een heer uit Zweden, Coyhand, die ik al langer volg op flickr in mijn hoedanigheid van Daniel DeForest maakt erg mooie bosfoto's. Ik vermoed dat er geen behoefte is aan mijn gebrabbel over zijn werk, daarboven doen zijn eigen pretentieuze titels elke vorm van duiding door mij toch al bij voorbaat teniet, daarom laat ik de beelden (zoals ik eigenlijk altijd graag zou doen) voor zich spreken met onderstaande bloemlezing.
Geniet!

































Coyhand op flickr.

L'appétit vient en mangeant

De trek komt tijdens het eten, je krijgt schik tijdens het doen. Bijkans het tegenovergestelde van het Hollandse "verandering van spijs doet eten". Nu krijg ik vooral schik tijdens het fotograferen met een model (een menselijk onderwerp) en wanneer er iemand mij assisteert. Krijg ik dus schik van macht*? Is dat het? En heeft fotografie als zodanig er niets mee te maken? Zou mijn appétit ook komen als ik iets heel anders deed waarbij een idee gerealiseerd zou worden naar een voorbedacht recept onder mijn leiding? Het eenzaam (heel kunstzinnig) een plaatje maken schenkt mij zelden schik maar voornamelijk frustratie, omdat de slechte ontvangst mij de moed tot voortgaan op het pad alweer de schoenen in drukt. Wetende dat een slechte ontvangst helemaal niet belangrijk is maar dat juist het dóen de voldoening moet schenken. Dus is dat wat er dan overblijft, dat dit niet is wat ik moet doen?

Recentelijk heb ik mij wel afgevraagd wat ik eigenlijk toevoeg aan het geheel van de fotografie. Dat lijkt bijster weinig te zijn. Het is al heel fout om daarmee bezig te zijn natuurlijk, je zou je kunnen concentreren op het realiseren van je ideeën, visie, varend met je drijfveer. Spijtig genoeg lijk ik die te ontberen. Dit blog heeft een groot "tegen beter weten in" gehalte, zoals Bas Gijselhart terecht tegen mij opmerkte. Dit is overigens niet persé negatief. Het gaat er misschien om wat er dan precies beter geweten wordt. Bij mij is dat erg oppervlakkig. Ik weet dat mijn fotografie niet hemelbestormend is, ik weet niet dat ik vernieuwend ben en volstrekt gelijk heb ook al zal men dat pas zien eeuwen na mijn verscheiden.

Ik kan niet kiezen tussen "l'appétit vient en mangeant" en "verandering van spijs doet eten". Ik heb eerder al voor de tweede variant gekozen en heb er niet meer door gegeten. Momenteel geldt hier vooral de eerste variant (tegen beter weten in, wellicht).

In het boek Follow your heart van Andrew Matthews (een aanrader vanwege de simplistische maar daarom niet minder handige levenslessen en de leuke tekeningen) gaat het onder andere over the law of the seed. -- "If I plant beans today, what will I get back tomorrow?" And the answer is: "Wet bean seeds." [...] Another lesson we learn in the garden: when you plant a dozen been seeds, you don't get a dozen bean plants. [...] --

Maar verdomd, wat is het lastig om op dat ene zaadje te wachten. Bijna net zo rottig als op tijd je bed uit komen om te gaan zaaien!

Mijn manier van beslissen is heel vreemd, in mijn optiek, maar vast niet uniek. Het marineert een tijd en plotseling is het dan klaar. Voor buitenstaanders komt dat niet zelden zeer bruusk over, en iedereen is welhaast een buitenstaander, dunkt me. Het wordt op de barbecue gemikt en fluks opgevroten, waarna er hoegenaamd niets meer rest. Misschien nog een vlek op een t-shirt of een botje in de vuilnisbak.

Vandaag mijmerde ik weer in mijn dagboek (een tekst document op mijn pc). Het wil daar ook niet opschieten. Er zitten wel 1.200 blogberichten in, allen met ongeveer dezelfde besluiteloze inhoud vol afwegingen.

Vandaag mijn Sigma 14 mm f/2.8 verstuurd naar de koper. Pijn in het hart, ja enigszins. Maar voortgang in de fotospullen is er niet meer, stilstand duld ik niet, vandaar.

Er zijn drie opties waarover ik binnenkort met mensen zou willen praten, tegelijkertijd beseffende dat het naar is om alsmaar over jezelf te kakelen en je eigen futiele bespiegelingetjes. Erg egocentrisch allemaal. Net als dit blog. Welnu, de drie opties.

1) Een bescheiden advertentie in de telefoongids plaatsen, in het verleden heb ik via dat medium wel wat klanten gekregen en dat zou me, bij het juist formuleren en een aansluitende website, misschien nu wat kunnen opstoken om één en ander te doen.
2) Radicaal de toedeledokie weg bewandelen, zoals ik voorheen ook weleens heb gedaan: alles aan de wilgen hangen en in een totale leegte** zien wat er opborrelt. Mijn bedrijf na 2012 stoppen en de paar lopende activiteiten elders onderbrengen.
3) Een andere spijs toevoegen aan de activiteiten en dan genadeloos doorhobbelen in de hoop dat afwisseling heen en weer (wat dan idealiter, spreek uit "idealitair", mogelijk zou zijn) mij wakker houd.

Schrijvend in mijn dagboek.

[ foto verwijderd ]

Dan zet ik nu de forse inname van vuurwater die ik de afgelopen dagen in gang heb gezet maar even voort. Hoe lang duurt het voordat dat werkt?

*alles is relatief hè. Samenwerking maar met enige vorm van sturing door ondergetekende, wanneer ik wel het idee heb dat ik weet wat er dient te gebeuren maar zonder doof te zijn voor suggesties. Niet zelden wordt het eindresultaat juist veel beter door de samenwerking.

**het risico bestaat dat ik de totale leegte prematuur opvul met iets nieuws. Het is een zeer groot risico zelfs.