Een getriggerde glimlach

De laatste tijd ben ik wat bezig geweest met video (stop motion animatie om precies te zijn, klik hier voor een probeersel) waarbij ik vooral in de ideeënfase rondhing. Het lijkt nog geen sinecure om iets "interessants" te maken dat er bovendien goed uitziet (lees: professioneel, voor een kunstenaar) met weinig tot geen middelen. Daarbij komt dat in het licht van de ontwikkelingen in de wereld het überhaupt geen sinecure is om iets "interessants" te doen*.
Gisteren ontsproot er echter een ideetje aan mijn brein waarvoor het (en voor vele andere ideeën ongetwijfeld ook) echter wel nodig zou zijn dat ik de camera zelf op afstand makkelijk een foto zou kunnen laten maken. Oorspronkelijk wilde ik hiervoor iets in elkaar knutselen met een voetpedaal (dat ik nog heb liggen van vroeger, toen ik synthesizers had) maar toen zag ik mijn digitale radiografische zaktovenaars liggen en verscheen er, geheel tegen mijn gewoonte in, een voorzichtig begin van een glimlach op mijn hoofd.

Mijn ontspankabel van Canon was geruime tijd geleden al uit elkaar beginnen te vallen en werd met tape een beetje bij elkaar gehouden. Omdat ik hem echter ook al maanden niet meer gebruikte zag ik er geen been in hem definitief op te offeren voor dit project. De knop er dus afgeknipt en de draadjes in een minijack gestoken (die ik grappig genoeg ook nog ergens had liggen) die in de zaktovenaar kan. Nu heb ik een fantastisch systeem dat, toen het bleek te werken, onwillekeurig die al lang afwezige glimlach op mijn gelaat toverde. Hoe blij kan je zijn met zoiets minuscuuls? Het is een raadsel**.

Deze zaktovenaars (PocketWizard MultiMax, gekocht toen ik geld had) kunnen ook op een vertraging gezet worden en op repeteren en bieden zo dus echt een enorme hoeveelheid mogelijkheden die ongetwijfeld van pas gaat komen als ik aan de animatie begin. Dat laatste is dan weer lastig, liever geniet ik nog een beetje na van mijn glimlach die allang weer verdwenen is voordat ik hem helemaal ben vergeten.



* Japan en Libië met name, de onderwerpen van het moment tenslotte. Laten we hopen dat het snel goed afloopt.
** Het zit hem vaak in de kleine dingen blijkbaar, dat weet ik ook wel en daarom ga ik ook deze (komende) animatie maken. Het daagt me dat het niet uitmaakt wat je doet, als je maar iets doet. Het niet doen omdat je bang bent wat de buitenwereld ervan zal denken (afgaan voor een publiek, omdat het niet goed genoeg is, niet interessant genoeg of niet "vet" genoeg of weet ik veel), een neiging die velen met mij hebben waarschijnlijk, is dermate a-productief dat je er misschien nog wel ongelukkiger van wordt dan het wel doen en in de vergetelheid wegzakken.

Unsub - drie nieuwe foto's

Enige tijd geleden begon ik aan de serie unsub, geïnspireerd door een bijzondere fotocursus* die ik eind 2009 volgde bij Hapé Smeele. Wat bleek, mogelijkerwijs, was dat veel van mijn beelden die ik eerst gevoelsmatig geselecteerd had onderdeel van een film konden zijn. Of dat het in ieder geval in een filmisch idioom geplaatst kon worden. Dit kon ik zelf ook wel zien en het is verklaarbaar omdat ik erg van (misdaad) films houd en die taal daarom wellicht in mijn kop is doorgedrongen.

Nu permitteer ik mij een zijstap naar Nicolas Provost, een Belgische videokunstenaar, die recentelijk bezig is met films die, vooral door montage en geluid, een misdadig plot suggereren met beelden die gewoon op straat gemaakt zijn van passanten zonder regie en wat dies meer zij. In zijn artist statement waarin ik mij in deze erg herken heeft Provost het over de taal van film**. Het werk waar ik naar link (de voorganger van stardust waar hij nu bekend mee dreigt te worden omdat er bekende acteurs in zitten***) spreekt mij enorm aan. Ik probeer in mijn serie unsub ook iets te bereiken maar dan met stilstaande beelden en zonder geluid.

Na voornoemde fotocursus en de eerste paar voorzichtige stapjes op het pad van unsub raakte ik geheel gedesillusioneerd, het bewust schieten van filmische beelden, of anderszins iets met een suggestie van spanning, misdaad, een buitengewone gebeurtenis, is geen sinecure en ik had dat totaal niet onder de knie vond (en vind) ik bij het terugkijken van de foto's. Vandaar dat de meeste beelden die nu onderdeel van de serie zijn er zonder omkijken uit geknikkerd moeten worden op zijn tijd.

Gisteren schoot ik echter, op pad met bewust in het hoofd de heroppakking van unsub, drie beelden die veel beter tonen wat ik bedoel. Ik hoop dat je er ook een mening over hebt en die wilt delen, ook als die mijn initiële enthousiasme over dit werk zou temperen. Zelf vind ik deze foto's zwanger van een gebeurtenis, maar ik realiseer me dat dat kan zijn omdat ik die zo bewust gemaakt heb. Misschien dat het voor een ander loze plaatjes zijn die geen enkele suggestie van iets buiten het toevallige stilstaande beeld opperen. Ik ben heel benieuwd je observaties.







Ter vergelijk hier een paar eerdere foto's uit de serie (die er nog niet uitgeknikkerd zijn).







Kanttekeningen:
- hoewel het nadrukkelijk niet mijn bedoeling is om het zo plat aan te pakken kunnen sommige foto's misschien overkomen als simpelweg een still uit een film, hoe kan ik dat verbeteren?
- de suggestie moet (vind ik) niet te duidelijk zijn, dus geen pistool, bloed of ledematen, of beter toch wel?

* bijzonder omdat hij niet ging over fotografie (wat is een diafragma geneuzel) maar over (het maken van) beelden en het vinden van een onderwerp en visie en het selecteren van (uit) je werk.
** zijn statement hier (citaat: ‘My field of interest is to question the phenomenon of cinema. My work is a reflection on the grammar of cinema and the relation between visual art and the cinematic experience. Foremost, I try to grasp our collective film memory and make poetry.‘).
*** Wie probeer ik hier voor de gek te houden? Natuurlijk zou ik zelf ook niet van het bestaan van Provost afgeweten hebben als hij niet bekend dreigde te worden met zijn laatste werk, dat helaas op het moment van schrijven van dit berichtje niet bewegend te zien is op zijn website.

Wat een mooi fotoboek!

Van de aardige lui bij Pixum mocht ik een fotoboek bestellen en zoals genoegzaam bekend verondersteld mag worden is dat het Naarden Vesting fotoboek geworden. Ik koos natuurlijk voor "Extra luxe: fotoboeken op echt fotopapier" (omdat je dan geen drukwerkraster hebt dat de scherpte vermindert en anderszins irritant kan ogen). Na het gebruikelijke gedraal dat ik aan de dag leg bij het maken van een fotoboek (of iets anders) had ik zaterdag dan toch definitief op de bestelknop gedrukt waarna ik het gisteren reeds met de post ontving.

Wat een mooi fotoboek! Puike afdrukken op kwaliteitspapier en geen steekje laten vallen door het hele boek (wat ik nog nooit eerder gezien heb).



Omdat het voor mij toch een soort proef was zal ik Pixum eens flink en, voor mijn doen, overzichtelijk vergelijken met Profotonet, volgens mij zo'n beetje de defacto standaard voor dit soort fotoboeken (hoge kwaliteit maar geen fijnekunst of trouwalbum aspiraties al is dit type prima geschikt als trouwalbum voor hen die beperkt worden door het budget). Pixum heeft een bredere collectie mogelijkheden maar dit specifieke type is "gelijk" aan het Profotonet boek, alleen ongeveer een kwart (gecorrigeerd voor aantal pagina's) goedkoper, dat moet dus ergens vandaan komen denk ik.
Meteen even mijn voornaamste (en zeer persoonlijke) knaging in deze van mijn hart wentelen: het formaat! De keuze is 21 x 28 cm of vierkant. Omdat ik de afwijking (ja dat besef ik) heb om de pagina's elk met één hele foto te bedekken en mijn camera nu eenmaal in een verhouding van twee bij drie schiet moest ik van elke foto twee centimeter meer wegsnijden dan bij Profotonet, voor een klein aantal composities leidde dit tot een onprettig gemis van elementen (omdat ik, ja ook zo'n afwijking, de compositie altijd zorgvuldig bepaal het hele beeld beslaand). Ik vermoed dat het een compromis is zodat mensen die vier bij drie schieten ook volbeeld foto's kunnen afdrukken zonder al te veel weg te hoeven snijden.
Het papier dat Pixum gebruikt lijkt iets dunner en iets gladder maar voor elk normaal gebruik (met normale ogen en vingers in een matig verlichte woonkamer vluchtig het meesterwerk dat je buurman in de speeltuin, het zwembad en bij de eendjesvijver met zijn nieuwe dslr van zijn kleinkinderen bij elkaar geschoten heeft doorbladerend) is er geen verschil. Zelfs ikzelf (met mijn haviksoog op twee centimeter van het papier) maak mij geen zorgen om een eventueel verschil in papier. Beiden subliem.
De kaft van het Pixum boek is "anders", hij lijkt minder op het fotopapier dan bij Profotonet maar het is ook hier echt kniesorenwerk, de foto op de kaft is ook hier kraakhelder.
Als laatste staat bij Pixum een bescheiden logo en websiteadres op de laatste (verder witte) bladzijde en kun je de binnenbladen van de kaft alleen in wit krijgen (mijn Lexus fotoboek heeft donkere binnenbladen maar ik kan even niet zo snel terugvinden hoe ik dat gedaan heb, ik denk tijdens het bestelproces).

Niet onbelangrijk is ook de zachtewaar waarmee het boek geknutseld dient te worden (jammer genoeg lijkt geen enkele fotoboekenfabrikant een pdf te accepteren en hebben ze allemaal een eigen programmaatje*). Een analyse op specifieke punten laat ik graag achterwege maar ik kan wel zeggen dat het Pixum programma mij omringde met vrijwel enkel rozengeur en maneschijn vanaf het moment dat ik haar laaglaadde tot het moment dat ik op de bestelknop drukte.
De pret begint met de foto assistent die ik normaal met geen vinger durf aan te raken, al is dat natuurlijk wel makkelijk als je geen zin hebt om je zelf met de selectie en volgorde bezig te houden (toch best belangrijk dunkt me). Helaas heeft de assistent geen verstand van kunst en schoof hij zonder omkijken een aantal toppers die ik zeker weten in mijn boek wilde hebben terzijde (het aantal foto's was groter dan het aantal beschikbare posities). Ach, misschien heeft de assistent wel meer verstand van kunst dan ik durf toe te geven. Ik kon niet helemaal precies zien wat het criterium was, gemiddeld waren de terzijde geschoven foto's wat saai (qua kleur en structuur) of bestonden ze voornamelijk uit bokeh, al waren er een paar uitzonderingen die de regel bevestigden.
De assistent bakte daarop alsnog een verrassend geinig boek met de overgebleven foto's waarbij duidelijk aandacht was voor het bij elkaar passen van de linker en de rechter pagina (ik had al eerder gekozen voor één foto per pagina, vandaar ook dat niet alles in het boek paste). De keuzes waren aan de veilige kant maar dat is iets waar ik zelf ook niet altijd onderuit kom. Kortom, ik kon een glimlach hier niet onderdrukken (dat een computerprogrammaatje in luttele microseconden blijkbaar een denkproces kon voltooien met een niet eens zo vreselijke uitkomst waar ondergetekende ettelijke uren mee bezig is).
Ik heb wel een paar kleine kritiekpuntjes omdat ik zo specifiek ernaar zocht maar geen eigenaardigheid belette mij een vloeiende en prettige bediening tijdens het maken van het fotoboek. Het enige dat ik echt miste was de mogelijkheid om de foto's precies te plaatsen. Als je aan het kader schuift zie je de exacte locatie (bijvoorbeeld 27,04 cm van links en -0,95 mm van boven) maar ik heb niet kunnen ontdekken hoe ik de foto dan op precies 27,00 en -1,00 kon krijgen, behalve met de standaard opties voor plaatsing, waarvan er één volbeeld aflopend was, drukkend op een knopje dat in dit geval perfect was maar mij niet geholpen zou hebben als ik de foto op 4,00 en 3,50 cm had willen hebben met een breedte van 15,00 en een hoogte van 10,00. Dit kan ook aan mij gelegen hebben, dat ik die mogelijkheid niet heb ontdekt bedoel ik.

Al met al, ik geef toe dat ik sceptisch was tegenover Pixum omdat ze zo'n blije website hebben en zo nadrukkelijk de gemiddelde consument in het vizier hebben, maar dat was nergens voor nodig. Pixum maakte naar volle tevredenheid een puik fotoboek voor mij en daarom moet ik ze ook zien als een serieus alternatief in de wondere wereld van het via internet te bestellen ego-album.

Pixum Fotoboek!

* De te voorziene problemen wanneer je Piet Kruk een pdf laat opsturen verklaren dit overigens wel.