Hoewel de kleuren beter kunnen vond ik het zo wel aardig dat je meteen ziet dat het van film gescand is. De scanner heeft teveel (zeer onduidelijke) instellingen voor mijn verkouden hoofd om hier nog verbeterpogingen aan te wagen. Het meest boeiend vind ik sowieso de winterse takken waarbij de structuren en vormen zo'n beetje het enige aspect zijn, zodat de kleurafwijking er al nauwelijks meer toe doet.
Eerlijk gezegd weet ik niet zo goed wat ik nou met deze takkenfetisj moet. Objectief gezien ontstijgen deze foto's (en vele anderen die ik maakte in het genre) het niveau van een mislukking niet, kan ik mij zo voorstellen. Het is ook niet zo dat ik er iets mee wil uitdrukken, of het moet onbewust een soort (zeer rechtlijnige en oppervlakkige) weergave van mijn psyche zijn, waardoor het mij aantrekkelijk (want bekend en bevestigend) toeschijnt.
0 reacties:
Een reactie plaatsen