Zin maken

Zojuist een voorzichtig begin gemaakt met een kleine schoonmaak van de woonstede, nadat ik eerst enige tijd wezenloos voor mij uit heb gestaard de stang van de stofzuiger ter hand. Waarom zou ik stofzuigen verkiezen boven ik die gewoon zijn behoefte in de hoek van de kamer doet en daarna tussen lege flessen in zijn eigen braaksel dromend van roze paddestoelen de rest van de dag slijt wordt mij niet scherp. Alle filosofie-boeken die ik de afgelopen tijd trachtte te lezen ten spijt kwam ik niet verder dan een armzalig "bek dicht en doorbijten", wat dan weer kansrijke overeenkomsten kent met het opvoedende adagium "niet met volle mond praten" dat we uit onze jeugd kennen. Daar waar ik ook het "als je geen zin hebt moet je maar zin maken" heb geleerd. Dat mij overigens al decennia geen enkele dienst bewijst.
Het zal een laatste stukje doffe hoop zijn dat wanneer ik mij afdoende in het keurslijf behoud er later betere tijden aanbreken dan wanneer ik duister ben omgekomen aan een overdosis van het één of ander en ik, de kansen gekomen, alleen nog als landingsplek voor vliegen kan fungeren. Tijdens het opruimen kwam ik natuurlijk ook weer de vele foto's tegen die nog in de gang staan om naar het gemeentelijke afvalverwerkingsbedrijf getransporteerd te worden. En het daagde me dat het een mens eigenlijk niet betaamt om bitter te zijn over non-realisaties. Zeker heb ik er niet alles uitgehaald om een groot kunstenaar te worden maar zeker is ook dat de omstandigheden niet gunstig waren. De bitterheid of cynisme die ik door dat laatste soms voel opborrelen als brandend maagzuur is niet alleen zinloos maar ook ongepast, daar anderen in een misschien nog wel slechter klimaat wel mooie kunst weten te maken (of zich op andere wijze genadeloos realiseren en manifesteren), zodat ik het balletje toch echt op mijn eigen helft moet filosoferen.
Al dat etherische (als in vluchtig en onwelriekend) geneuzel brengt je natuurlijk geen spat verder en daarom heb ik geprobeerd ook een beetje praktisch te zijn de afgelopen maand, in de lijn met het schoonhouden der woonstede.

Zo breidde de serie "Standing there" zich uit:

Standing there 3



Standing there 4



Tevens ben ik verder gegaan met wat ik begon met de AKG koptelefoon advertentie. Het belangrijkste daarbij was dat ik de meeste foto's gewoon maar gemaakt heb naar het oorspronkelijke idee en aan elke foto niet meer dan 15 minuten heb besteed. Een heel andere werkwijze dan ik gewoon ben en bewust veel meer op het doen gericht, de praktische kant. Bovendien ging er nu eens geen aandacht naar zuiverheid van onderwerp of overeenkomsten binnen de serie, het is welwillend gadegeslagen alle kanten op gezwabberd en dat interesseert me niet:











Enzovoort (hier ben ik nog niet klaar mee denk ik).