Tegen beter weten in toch een nieuwe serie begonnen die al sinds mei dit jaar in mijn hoofd speelt: Plato's cave (eventueel bijlezen op
wikipedia). Omdat de laagstaande (ondergaande) winterzon recht mijn appartement in scheen en schouwspelen produceerde waar ik deze serie op wilde baseren en ik werkelijk niets beters te doen had (ik zat al een uur jazz te luisteren) pakte ik de camera om een eerste aanzet te schieten. Waardoor de zoveelste onaffe serie van mij op flickr prijkt. Je zou zeggen een typisch uitvloeisel van een doener. Wellicht omdat de foto's zelf altijd een uitvloeisel zijn van een moment van "doen" waarbij ik werkelijk de rationele tegenwerpingen uit moet schakelen.
Vooralsnog heb ik geen commentaar op dat mijn fotoseries zich steeds meer naar binnen (letterlijk) lijken te keren, een aspect dat mij nu opviel.
Deze serie draait om (gereflecteerd) licht (meer dan schaduw, hoewel het één het ander noodgedwongen impliceert) op een vers wit vel A4, binnenshuis gemaakt waar vreemde patronen ontstaan door meubilair en raam configuraties en dergelijke. Natuurlijk zou ik ondanks mijn weerzin toch een expert willen worden op het gebied van binnenshuize lichtreflecties, zonder de buitenshuize te verloochenen (schier onmogelijk?), al was het maar om de grotzitter ook met grotzitten af te kunnen troeven.
0 reacties:
Een reactie plaatsen