Blokkade (2)

Misschien is het geen blokkade. Het is exposure, blootstelling aan leegte, aan "het" niets. Helaas is het misschien niet helemaal aan het slagen, door afleiding lijkt het er nu meer op dat ik een "normaal" leven aan het leiden ben. Het leven van een wat middelmatige sufferd die niets beters te bieden heeft dan zuurstof in koolstofdioxide omzetten tot de dood erop volgt.

Laat ik voorop stellen dat daar niets mis mee is* en dat dat zelfs in zekere zin iets is dat ik probeerde te bereiken. Echter, nu het moment van bereiken nadert of al voorbij is voldoet het perceptueel minder. Wat ik mijns inziens nodig heb en waarom ik hier ook aan begon is totale leegte. Ik verwachtte dat daaruit / dan iets zou ontstaan. Misschien uit pure frustratie of gewoon vanwege een teveel aan tijd of gedachtes. En dan niet zozeer ontstaan als wel dat het onmogelijk zou worden op een gegeven moment om niets te blijven "doen". Met als gevolg schepping. Of, en daar lijkt het nu meer naartoe te bewegen, dat ik in een status quo zou komen van gedachteloos voortleven zoals ik zoveel om mij heen zie. (Eigenlijk wilde ik het "doen" gedeelte van mijn persoonlijkheid, dat nu zo goed als niet bestaat, een schop onder de kont geven, met als achtervang het zombiaans* voortleven zoals heden ten dage gebruikelijk lijkt.) ("Doen" is in mijn optiek niet de afleidingen najagen die de werkelijk waardevolle acties obscuur maken.)

Waarom blijft het geestesleven zwanger van potenties (die gedoemd zijn dat te blijven)? Hoe vervullend alle afleidingen afzonderlijk zijn en bij elkaar een leven kunnen vormen, hoe onvolmaakt is het leven dat resulteert!

Ondertussen waren daar de lanceringen van de Canon 1Dx en de Sigma SD1, gebeurtenissen die mij grotendeels koud lieten. Had de 1Dx de Foveon technologie uit de SD1 aan boord dan was mijn consumerend hart misschien warmer geworden. En dan had ik mij, evenals nu, onmiddelijk gerealiseerd dat het slechts gereedschap is, dat je bij het flagrant ontbreken van visie of noodzaak met om het even welke camera de troep kunt produceren die wij allen zo graag aan de buitenwereld toevertrouwen.

Behalve met het idee van de bewegende foto (zie een eerder bericht) ben ik nu ook bezig met de beschreven foto. Aangezien ik de camera nauwelijks meer hanteer dacht ik over te gaan tot het beschrijven van de foto's die zich nog in mij bevinden. De score tot nu toe: een magere twee.

Wordt wellicht vervolgd.

* In sommige gevallen creëert het gedachteloos (door mij inaffectief ook zombiaans genoemd, ik realiseer me dat dat een tekortkoming van mij is, niet van de manier van leven) voortbestaan wel degelijk waarde. Het is niet voor niets dat ik mijn "doe"-zijde meer wil ontwikkelen. Ik bedoel het dus allengs minder beledigend.