Droogte

Het leidt geen twijfel dat ik, geconfronteerd met de (ervaring van) noodzaak, aardige foto's kan schieten, zoals zovelen. De urgentie is er echter niet. Ik heb al nooit een drive gehad en inmiddels is het me glashelder dat mijn positie binnen deze maatschappij (als onbegrijpelijke, onbegrijpende, buitenstaander) niet perse gediend is met enige activiteit van mijzelf. Mijn "leven" is uitstekend te handhaven wanneer ik slechts doe wat men* van mij vraagt en overal een beetje op tijd probeer te komen. Mijn eigen (na)denkcapaciteit lijkt permanent in verkeerde richtingen te wijzen en ongevraagd uit mijn stoel komen leidt dan ook steevast tot zinloos verlies aan energie.

Dit gezegd hebbende las ik een interessant (al wat ouder) bericht op het blog van Lauren Henkin, die niet alleen mooie foto's maakt maar ook goed schrijft, over een periode van gebrek aan creativiteit.
http://www.laurenhenkinblog.com/2011/05/the-creativity-drought/

En tevens heb ik een soort idee van iets dat mogelijkerwijs een (korte) serie zou kunnen zijn, waarvan onderstaand een voorstelletje aan mezelf (van mezelf).



Er zijn nog wat andere mogelijkheden, namelijk zwartwit foto's met een hoog contrast maken op film met een echte camera (zoals Anton Corbijn doet, heb ik recentelijk nog in Foam gezien, en heren als Richard Avedon en Stephan Vanfleteren) om aan populariteit te winnen. En bewegende landschappen maken zoals ik toevallig zag, ook in Foam, dat Misha de Ridder doet. Mijn bewegend landschap (idee, dat ik al langer heb) is echter anders op twee essentiële punten:
1) Het geluid erbij is kunstmatig (zoals de vogelgeluiden die bij Hitchcock uit een Trautonium komen).
2) De film zelf is een (zeer) korte loop (spreek uit loep) die bestaat uit losse beelden die zoveel mogelijk vloeiend aan elkaar geplakt zijn maar niet in de oorspronkelijke volgorde (timeshuffled dus zeg maar, om hip te wezen). Het doel is dan ook wezenlijk anders dan dat van Misha de Ridder (zoals ik het begrijp).

Of ik dit nog ga doen valt overigens te betwijfelen. Vooralsnog zit mijn stoel erg lekker namelijk en zit er niemand te wachten op dat ik de tijd ga schudden in mijn peecee.

* "men" is niet elke eerst gekomene (toevallige voorbijganger) maar slechts hen die mij zeer na staan en degenen die bereid zijn economische waarde aan mij over te dragen wanneer ik uit mijn stoel kom.