Losse gedachten

In dit bericht wat losse gedachten die mij bezig hielden de afgelopen tijd waarin ik wederom niet bij machte ben gebleken om van mijn stoel te komen.

Als ik al niet eens zelf alle films, muziek en beeldende kunst waaronder fotografie die de moeite waard zijn kan zien en / of horen waarom zou ik er dan nog aan pogen toe te voegen? Ik draag ook slechts ruis bij, de stroom drab die ijlend over de westerse consument wordt uitgestort alleen maar verder vervuilend.

Er staat hier nog veel fotowerk, ook best aardig werk als ik eerlijk ben, dat ik eigenlijk kwijt wil, maar hoe? Ik wil het niet cadeau geven want daar zit niemand op te wachten (alsof ik niet de moeite wil nemen om even naar de Blokker te lopen om een echt cadeautje te halen). Ik wil het wel verkopen en dan zelfs de opbrengst geheel aan goede doelen schenken (Artsen zonder grenzen of het World food programme), maar hoe doe ik dat? Op marktplaats zetten levert geen enkele reactie op met dit soort dingen, is mijn ervaring althans. De laatste optie (die ik in eerste instantie als enige optie zag) is het domweg te vernietigen. Maar dat geeft me een (verder onverklaarbaar) gevoel van "zonde". Het gaat om vier kleine prachtig ingelijste foto's, twee ingelijste panorama foto's (allen met de beste kwaliteit museumglas) en een zooi canvasdoeken (die niet veel voorstellen en waar ik ook niet zoveel moeite mee heb om ze te vernietigen). Losse afdrukken die ik hier heb worden sowieso vernietigd waarschijnlijk (het zijn vooral tests en / of ze zijn beschadigd). Heeft iemand nog een tip?

Ik wil mijn / deze fotografie-periode afsluiten met een laatste werk dat wel "stopping power" heeft en dat ik dan boven mijn bank (die ik dan ook nog even moet regelen) ophang, als getuigenis. Ik wil expliciet niet een bestaand werk daarvoor gebruiken. Het is een terugkerende pieker die faalt om tot een conclusie of een plan (of een idee) te leiden. Deze pieker is niet zo erg frustrerend maar hij kluistert mij wel aan mijn stoel, in die zin is hij misschien toch frustrerender dan ik wil toegeven. Het beste idee tot nu toe is een naakt persoon in bubbeltjesplastic gewikkeld op de rug gezien bijna gestrekt liggend in een sneeuwlandschap schuin van boven gefotografeerd met aan de bovenrand de onderkant van kale bomen. Dat idee vind ik goed omdat het prima bij mijn bestaan past. Het is ontstaan tijdens één van de weinige (de enige eigenlijk geloof ik) discussies die ik hierover met een echt mens in levende lijve heb gevoerd. Losse observatie: er zijn, geloof ik, fotografen die heel veel werk produceren en dan achteraf de juwelen eruit pikken (en de rest weggooien), er zijn fotografen die extreem bewust en langdurig te werk gaan om louter meesterwerken te produceren (bijvoorbeeld Jeff Wall, Gregory Crewdson) en er zijn fotografen die slechts middelmatige plannen smeden en die vervolgens jarenlang niet uitvoeren (Joeri van Veen).

Mijn Daniel DeForest project behoeft nodig aandacht. Of behoeft het eigenlijk? Zie het eerste punt. Als ik, zoals ik van plan ben, de fotografie geleidelijk, grotendeels, aan een wilg ophang dan zal het niet mogelijk zijn hier nog werk aan toe te voegen. Dat is helemaal niet erg natuurlijk maar misschien toch voor mijzelf, omdat het de zoveelste "ik geef het op" in mijn leven zal zijn. Iets (gebrek aan richting, uitdrukkingsloosheid, moedeloosheid, onzekerheid, faalangst?) belet mij veel te investeren in een foto(project) en ik denk dat dat de voornaamste reden is dat het allemaal zo middelmatig blijft. Ik denk aan Stephan Vanfleteren, hij heeft een echte interesse in mensen en investeert veel (tijd) in een persoon bij het maken van zijn of haar portret. Volgens mij zie je dat aan zijn werk af (plus dat hij natuurlijk zo zijn maniertjes heeft om herkenbaar op te vallen, maar dat is niet de essentie van zijn fotografie).

Hoewel het vrij gemakkelijk is om je dagen zo in staande-bij-stand door te brengen betwijfel ik of het op de lange duur houdbaar is (zonder gek te worden). En het is misschien ook niet helemaal eerlijk (om bewust af te haken). Sommige mensen raken in de stress door een tekort aan tijd en hier zit ik op vele loze uren per week, volkomen ontspannen (zogezegd). Zou het niet beter zijn als dat wat evenwichtiger verdeeld was?

Vandaag nog even het fotomuseum in Rotterdam binnengelopen met een partij (dat is het voordeel van een museumjaarkaart) en de tentoonstelling New topographics gezien. Hoewel ik het geen uitermate sterk werk vond wat daar hing, over het algemeen, was het wel weer heel inspirerend ineens. Als ik dat zie dan denk ik meteen, dat moet ik toch ook kunnen. Een gevoel (?) dat brutaalweg lijnrecht tegenover al het voorgaande plaatsneemt. En op geen enkel fundament in een realiteit kan bogen.