Jeff Wall

Gisteren naar Jeff Wall zijn tentoonstelling in Brussel geweest, getiteld The crooked path (nog tot 11 september 2011 te zien). Ter plekke was ik niet onder de indruk van zijn foto's, maar het was met name wel interessant om te zien wat hem inspireert. Er hangt veel werk van fotografen uit de twintigste eeuw en tijdgenoten van hem, nota bene Thomas Struth* (begintijd, helaas) en Andreas Gursky, Gary Winogrand, Robert Frank, maar Paul Graham bijvoorbeeld niet (huh?) en Gregory Crewdson ook niet, er is een video installatie van David Claerbout die ik hiervoor nog niet kende (maar waar ik wel matig in geïnteresseerd raakte, net zo matig als in Nicolas Provost), er hangt zelfs een Luc Tuymans en er ligt wat Carl Andre op de vloer, waar ik het nut niet van in zie**. Overigens liepen wij (mijn vader en ik) netjes om de Carl Andre heen maar de plaatselijke suppoost beende er gewoon óverheen. Dat vond ik dan wel weer mooi.

Vanochtend meer werk van Jeff Wall uit zitten pluizen op internet en ik kan er nog steeds weinig mee. Het belangrijkste lijkt te zijn dat kunst (niet perse Jeff Wall, niet perse fotografie) niet mooi is, of goed. Maar wat dan? Wie gaat er liever naar een video van Nicolas Provost kijken dan naar Inception? Wie gaat er liever een foto van Jeff Wall boven zijn bank hangen dan een poster van Ikea (en wat zijn dan de beweegredenen!)? Kunst is (misschien) een discussie. En met het postmodernisme in volle gang (geloof ik? excuseer mijn gebrek aan opleiding) is die discussie verzand in banale lelijkheid, prutsen om het prutsen. De realiteit zogenaamd herdefiniëren / superponeren. Zoals Jacques Tati 50 jaar geleden al deed. Playtime is geen kunst (toch?) maar dat zie ik toch liever dan de gemiddelde Jeff Wall, lichtgevend op mijn muur.

Aldus geef ik toe: ik begrijp er geen snars van, maar het heeft me wel weer wat moed gegeven dat ook ik een plaats kan hebben daartussen, fotografiegewijs (toegegeven, de andere benodigde ingrediënten ontbeer ik, namelijk vooral eigenwaan, een doen-mentaliteit, een sociale kring met gelijkgestemden die ervoor zorgen dat je werkelijk gaat geloven in je eigen opgeklopte verhaal over je werk). Net nu ik het strijdbijltje eigenlijk heb begraven, moet ik mijn handdoek weer uit de ring halen? <- NEE.



Hieronder een kleine bloemlezing van werken van Jeff Wall die in Brussel hangen. Eigenlijk vond ik alleen Boy falls from tree, de denker en die wachtenden voor de nachtclub te pruimen. Maar dat komt zeker omdat ik nog teveel in het picturiale vastzit (die nachtclub zit met name ingenieus in elkaar, er is veel te zien). Ik verlang van een kunstwerk dat het nóg mooier is dan een goedkope poster, terwijl dat haast niet kan, en daarom moet het juist veel lelijker zijn***.








Het werk Insomniac deed mij het sterkst denken aan Gregory Crewdson (die niet als inspiratie op de tentoonstelling aanwezig was), vergelijk:





* Ik moet zeggen dat ik toch wel een keer naar een overzicht van Thomas Struth zijn werk wil, er was een grote tentoonstelling in Zürich in 2010 geloof ik, maar dat heb ik even gemist. Wat daar nou aan is begrijp ik namelijk ook niet. Één van de foto's die Jeff Wall (kennelijk) inspireerden wil ik even uitlichten, de beste van de vier die in Brussel hingen (mijns inziens):



Dit ontstijgt toch niet het niveau van een willekeurige poster in dat genre (zwartwit straatbeeld van New York in de zeventiger jaren)? Behalve dat het klein is afgedrukt en mooi ingelijst? De andere drie foto's waren nog veel erger (en daarmee meer kunst waarschijnlijk, en minder kunde zeker). <- Het gaat dus ook niet om mooi zijn, dat laten we aan de posters over, daar moet ik beter van doordrongen raken.

** het hoeft natuurlijk ook geen nut te hebben.

*** ja, ja, ja, kunst is niet voor het mooi of om prettig tijd te verdrijven (zoals Ikea, Inception) maar om je te verontrusten. (Heeft dat wellicht nut trouwens?)