Welnu. Het edelstenen gehalte was laag, zeer laag. Dermate laag dat ik er terecht moedeloos van werd. Er zijn natuurlijk de mooie (ja, dat vind ik zelf toch wel) series in Duisburg, zowel de eerste met de Sigma 14 mm geschoten en zwartwit afgewerkt en de latere waar de prachtige bruintinten van het verlaten complex superieur weergegeven worden door de Carl Zeiss 2/100. Maar ja. Wat zeggen die eigenlijk hè? Je moet zo'n bruine eens afdrukken op een metertje ofzo, en dan ophangen. Wat heeft het voor zin om er hier een postzegel van weer te geven.
Zo heb ik er uiteindelijk tamelijk arbitrair wel een paar gekozen, maar lafhartig, ik durf er namelijk niet achter te staan. Tegelijkertijd zijn er veel andere foto's die ik straks zal gaan missen (het opstarten van de backupschijven en daar door de duizenden foto's worstelen om één leuke te bekijken is een activiteit waar ik vermoedelijk niet veel aan zal toekomen) (nog los van het feit dat het, zeg nu zelf, volkomen zinloos is om in je eentje een foto die je jaren geleden maakte een paar seconden lang op je monitor weer te geven en daarna weer weg te klikken).
Onderstaande selectie is aldus eigenlijk een verzameling buitenbeentjes geworden.
Deze reactie is verwijderd door de auteur.
BeantwoordenVerwijderenInteressant om te zien wat jij als je beste werk ziet. Voor een groot deel kan ik er in meegaan, hoewel ik persoonlijk vind dat je geënsceneerde foto's het sterkst zijn.
BeantwoordenVerwijderenIk kan daaraan zien dat je flink doordacht te werk gaat en je concept goed neerzet. Je hebt het vermogen om een eenduidig beeld met zo min mogelijk elementen neer te zetten.
Bij de 'aangetroffen' beelden kan ik me wel een verhaal vormen, maar daar is toch wat meer inleiding nodig, bijvoorbeeld in de vorm van een titel of een stuk begeleidende tekst, de geënsceneerde beelden hebben dat minder nodig.
Mijn topfavoriet is nog altijd die van Gaston samen met de varkenskop.