Fin

Ik zal de grote leegte misschien eens tegemoet moeten treden, als een Don Quichot de windmolens. Natuurlijk begint dit blogbericht niet per ongeluk met "ik". Deze hele exercitie heeft een groot "ik" gehalte en het daagt me dat "ik" helemaal niet zo belangrijk ben (er zijn zoveel mensen die mooie dingen maken en er zijn zoveel mensen die voornamelijk heel hard schreeuwen, mijn eigen pogingen toe te treden tot één dezer categorieën verspild achtend, dat ik een voorbeeld wil nemen aan hen die in ieder geval "leven", misschien zelfs zonder mooie dingen te maken en zonder te gillen).

Nu heb ik al eerder "wolf!" geroepen en kwam er telkens niets van die wolf terecht en ik zou het onprettig vinden om weer zover te geraken, hoewel ik er alweer rechtlijnig naar op weg ben. Zoals veel halve zolen heb ik blijkbaar een drang om mijzelf te laten gelden en heeft dat, in mijn geval, geen positieve gevolgen, vooral voor mijzelf niet. Mijn manier van gelden is geheel losgezongen van de werkelijkheid en daarom niet effectief (de oorzaak besef ik terdege).

Plezier krijg je wellicht in samenwerking of samenzijn met anderen. Ik drink graag een biertje met deze of gene of maak een paar grappen. Tegelijkertijd zijn de anderen natuurlijk de hel. Kortzichtig maar dominant perspectief wellicht dat zich toch aandringt. De anderen, dat ben ik.

Vooralsnog zou ik niet weten wat ik dan zou doen. Boeken lezen is toch mijn ding niet en geld om veel films te kopen heb ik ook niet. Het zou ook, ongetwijfeld, op den duur weer wat leeg worden in mijn binnenste, als ik het slechts consumerend zou proberen te vullen. Lekker belangrijk hè?

Wel, ik (ja IK) zal lering moeten trekken uit het verleden. Keuzes dringen zich op: nog slechts doen wat mij vreugde schenkt (een poging tot herbronnen bedoel ik eigenlijk) en als dat niets is, dan maar niets doen. Er zal, dat kan niet anders, een handeling ontstaan vanuit het niets, als de volkomen leegte zich te hard aandient. Een handeling of misschien iets heel anders. Een idee, gedachte of misschien wel een gevoel, god verhoede het.

Er lijken geen zaken meer te zijn waar ik mij zonder kleerscheuren op kan storten, het is waarschijnlijk dat ik het stortingsproces niet goed beheers, de behoefte blijkbaar nog wel heb, maar er geen kleerscheuren meer voor over (zwaktebod, besef ik). En om medestanders te hebben, bevestiging denk ik vooral. Bevestiging van mijn bestaan. Dat is niet zo heel vreemd, maar ook, wederom, niet zo heel belangrijk.

Van oudsher benader ik dingen helemaal verkeerd, van de verkeerde kant kom ik eropaf geslopen zodat het mij ontglipt voor ik goed en wel aan de slag ben. Daarom wil ik nu proberen de dingen niet te benaderen. Zonder dingen rigoureus af te schrijven (wat mij zowaar zwaar valt, u die mij kent).

Ik ben niet gesloten, maar blijkbaar toch meer dan ik zelf vind. Het moet echt anders. Het zal zijn beloop hebben.