Selectie van je eigen foto's

Afgelopen maandag was ik overdag na lange tijd weer eens op de Veluwe te vinden, ook al was het weer me eigenlijk te "mooi" (blauwe lucht, zon). Daarna heel lang bezig geweest met selecteren van foto's. Van 292 geschoten naar 92 bewaard naar een selectie van 19, toen 16 (die tussenstap geeft al aan dat ik wat moeite heb met kiezen, het grappige is wel dat de drie in deze stap verwijderde foto's alledrie van dezelfde situatie zijn die ik erg mooi vond: een tak van een boom was in de stam van een andere boom gegroeid, middenin ook, alsof de ene boom de andere een mes in de buik steekt, maar welke ik kennelijk niet adequaat, naar mijn smaak althans, heb kunnen vastleggen) en uiteindelijk 9 foto's.

Negen is natuurlijk teveel eigenlijk, maar ik heb twee overwegingen die zeer sterk verwant zijn:
1) Met, zo snel (kort na het schieten bedoel ik), rigoureus terzijde schuiven van foto's krijgen ze minder de kans om aan je te groeien. Sommige foto's hebben dat absoluut nodig, in eerste instantie is het kul, na een paar keer kijken zou er toch wel iets in kunnen zitten. Later (veel later) is het je favoriete foto geworden (net als soms met muziek). Foto's die in de eerste (paar) keer al weggeselecteerd zijn krijgen die kans nooit.
2) Deze foto's zijn voor een boekproject, maar andere foto's kunnen misschien ook een keer thematisch gegroepeerd worden om in een boek of op een tentoonstelling terecht te komen (men mag blijven dromen nietwaar?), het is dan prettig als er een ruime keus voor handen is zodat de eenheid in het boek, en de volgorde, mooi beheerst kan worden. Een foto die je in je kortzichtigheid in eerste instantie weglaat zou in een reeks ineens het plaatje (verhaal) compleet kunnen maken.

Eerder wilde ik een blogbericht schrijven over cureren en sequentie in verband met het maken van fotoboeken. Maar dat is me boven het hoofd gegroeid. Het beste is, denk ik, als iemand anders je werk cureert en voor je op volgorde legt zodat de fotograaf zich alleen met de essentie, het produceren van foto's, hoeft bezig te houden. Welja, straks verlang ik nog dat iemand koffie voor mij zet en mijn appartement schoonhoudt!

Tevens was het weer zeer interessant om te zien wat er nu eigenlijk werkt in een foto, vooral op gebied van compositie* (waar scherpte en licht toch ook een rol in lijken te spelen), het spoort mij aan mijn fotografische kunnen verder fijn te slijpen zodat de kansrijke compositie sneller gevonden wordt en meer aandacht krijgt, ten koste van foto's die uiteindelijk toch niet zouden werken (voor mijn gevoel ben ik daar al geen watje in maar van 292 naar 9 selecteren geeft natuurlijk wel iets aan over mijn klik-maar-raak gedrag).

Hierbij gewoon de foto's zoals ik die heb laten opflickren:









Enzovoort.

Naschrift: één en ander verkeert overigens wel op gespannen voet met elkaar: lang bezig blijven met een onderwerp / situatie om er het maximale uit te halen en uiteindelijk tóch die superplaat te maken (wat ik probeer en ook eerder op dit blog beschreef) is moeilijk te verenigen met het scannen van de omgeving en alleen de kansrijke composities waarnemen om die trefzeker in het kastje te vangen. Het slechts schieten van de kansrijke composities verarmt het aanbod bij de selectie drastisch (en dus de kans op pareltjes die wat langer nemen om te volgroeien**). Het zal wel weer gaan om de gulden middenweg, de balans.

* Wat wel en niet werkt is een wirwar van ervaringen en leidraden in mijn hoofd waar ik zelf niet goed uitkom. Regels zijn er om te overtreden, dat is ook duidelijk van belang, een positie van iets (een lijn, een vorm, een licht, een donker) is in relatie tot andere posities in het platte vlak zeer bepalend voor de indruk, scherpte en onscherpte speelt daarin ook een rol maar iets minder heb ik het gevoel.

** Tenzij je oog (annex hersenpan) zo ver is dat het die pareltjes herkent als kansrijke composities! Deze toestand kwalificeer ik als onwaarschijnlijk tot schier onmogelijk, maar wellicht ten onrechte.