Er zijn vele talenten die ik zou willen bezitten, zoals zovelen met mij ongetwijfeld. Bij het lezen van een succesverhaal van een manager, kunstschilder, ondernemer, schrijver, regisseur, fotograaf, muzikant, willen we dan allemaal niet ook eventjes (voordat we terugkeren in de realiteit en druk onze zegeningen gaan tellen: de plasmatelevisie, de Appel ikMat)? En steekt het dan misschien dat we zo ongelooflijk middelmatig zijn (vrijwel niemand hier is nog verstoken van een grote televisie of een Appel product)? Of je leest over het talent van koningschap, en misschien wil je dat dan wel bezitten, trouw als burgermannetje / vrouwtje iemand uit het koningshuis en je hebt het (niet dat dat makkelijk is maar de prestatie is natuurlijk, uiteindelijk, miniem).
Zou het niet interessanter zijn om te ontdekken wat het talent is dat je bezit (of misschien bezit je er meerdere)? Dat is natuurlijk lastig omdat je het waarschijnlijk niet als zodanig herkent omdat het zo gewoon voor je is. Remco Campert heeft een groot talent om te talmen, las ik (ook in de Volkskrant meen ik, enige tijd geleden). Dat is een talent dat de meesten onder ons lijken te bezitten, maar Remco Campert schrijft zeer onderhoudende stukken proza die door velen met plezier worden gelezen, en veel anderen (waaronder ikzelf natuurlijk, talmen lijkt mijn middelste naam) niet.
Wanneer ik denk dat ik een talent wil bezitten dan word ik altijd dermate gehinderd door anderen die het talent al ontwikkeld hebben en ernstig goed zijn (en dat zijn er dan niet één of twee, maar tallozen) dat ik mijzelf al geen plek meer voorzie aan het firmament van dat talent. Ongetwijfeld een hindering waar meer mensen last van hebben. Is dat belangrijk? Moet je altijd aan het firmament een positie weten te veroveren? Kan je niet in de marge doorbroddelen? Nee: zelfs het ontbijt is tegenwoordig verheven tot een middel om aanzien te verwerven op de sociale netwerken, zo is de maatschappij. Marge is voor doetjes, mijn ontbijt is het meest leuk gevonden ontbijt dus ben ik koel. Jouw ontbijt is een hoop schijt voor uitgerangeerde graftakken.
Een tijd geleden koos ik voor fotografie, een tamelijk arbitraire keuze en ook te laat. Toen ik in de ict ging werken (ik was toen langzaam de muziek al vaarwel aan het zeggen) stortte die markt in met een paar geklapte internet-zeepbellen, nog los van het feit dat ik als n00b verkeerd terecht kwam (het mbo-niveau werk- en opleidingstraject van de Randstad wees mij af, omdat ik niet geschikt zou zijn ofzo, dus kwam ik bij een blabla firma terecht die niet lang daarna failliet ging). Toen ik de fotografie oppakte (om het gat dat de muziek achterliet te vullen) stortte die markt in, juist door mensen zoals ik (die gelokt door de goedkope spele-dingetjes onmiddelijk zichzelf bombardeerden tot fotograaf). (Kanttekening: uiteraard ben ik niet zo'n netwerk en marketing-mannetje dus had ik het zelfs bij een aantrekkende markt vast moeilijk gehad.)
Ondertussen heb ik nog wat halfslachtige pogingen gedaan om iets te schrijven, dat draaide op niets uit omdat ik er niet het vereiste doorzettingsvermogen voor aan de dag wist te leggen (het schijnt dat sommige mensen een column in een paar minuten kunnen schrijven, welnu, ik geef toe, ik doe hier weleens een uur of twee over, en soms langer). Er ligt ook nog een doek en wat verf en kwasten in de kast hier.
Mijn talent is misschien, dat ik zoveel ontzettend interessant vind en het ook graag zelf zou willen doen. Mijn anti-talent is dat ik dan alweer snel doorheb dat het niet de juiste kant op gaat en het na een paar jaar maar opgeef, de essentie van het fenomeen ontglipt mij telkens. De essentie is, volgens mij, jezelf, je bestaan, je netwerk, je brutaliteit en blufvaardigheid, en die is universeel en onafhankelijk van elk ander talent (of werkgebied).
Toch. Fotografie ben ik nog steeds niet van zins op te geven, het is een paar jaar geleden dat ik dit pad koos en ik weet, met de voortschrijdende leeftijd in het achterhoofd, dat ik er iets van moet maken, duidelijk ben ik niet één van de luitjes die probleemloos een nieuwe carrière (of hobby of talent of weet ik veel) uit de kluiten kan wassen en daar onmiddelijk, gevoed door vrolijke grootspraak, mee aan de weg kan timmeren. Hen die van de inhoud zijn hebben meer tijd nodig om tot volle wasdom te komen, waarschijnlijk teveel tijd.
"Het talent dat men wil hebben, verknoeit 't talent dat men bezit." Juist ja. Geforceerd fotografie bedrijven verknoeit dus dat andere, onbekende. Niet dat de Volkskrant ex cathedra spreekt perse, maar ik geloof wel dat er waarheid schuilt in deze zin. Iemand enig idee?
Het grootste probleem blijft overigens gebrek aan inhoud, maar dat is een probleem dat buiten mij niet lijkt te bestaan. Het belangrijkste talent is het zijn van een persoon, denk ik, en de juiste persoon kan prima inhoudsloos werk de markt in slingeren. Doch, ieder is een persoon (ook al onderdeel van het geheel). Er moet een passende niche zijn waarin de persoon kan bestaan. Misschien heb ik die allang gevonden.
0 reacties:
Een reactie plaatsen