Unsub - drie nieuwe foto's

Enige tijd geleden begon ik aan de serie unsub, geïnspireerd door een bijzondere fotocursus* die ik eind 2009 volgde bij Hapé Smeele. Wat bleek, mogelijkerwijs, was dat veel van mijn beelden die ik eerst gevoelsmatig geselecteerd had onderdeel van een film konden zijn. Of dat het in ieder geval in een filmisch idioom geplaatst kon worden. Dit kon ik zelf ook wel zien en het is verklaarbaar omdat ik erg van (misdaad) films houd en die taal daarom wellicht in mijn kop is doorgedrongen.

Nu permitteer ik mij een zijstap naar Nicolas Provost, een Belgische videokunstenaar, die recentelijk bezig is met films die, vooral door montage en geluid, een misdadig plot suggereren met beelden die gewoon op straat gemaakt zijn van passanten zonder regie en wat dies meer zij. In zijn artist statement waarin ik mij in deze erg herken heeft Provost het over de taal van film**. Het werk waar ik naar link (de voorganger van stardust waar hij nu bekend mee dreigt te worden omdat er bekende acteurs in zitten***) spreekt mij enorm aan. Ik probeer in mijn serie unsub ook iets te bereiken maar dan met stilstaande beelden en zonder geluid.

Na voornoemde fotocursus en de eerste paar voorzichtige stapjes op het pad van unsub raakte ik geheel gedesillusioneerd, het bewust schieten van filmische beelden, of anderszins iets met een suggestie van spanning, misdaad, een buitengewone gebeurtenis, is geen sinecure en ik had dat totaal niet onder de knie vond (en vind) ik bij het terugkijken van de foto's. Vandaar dat de meeste beelden die nu onderdeel van de serie zijn er zonder omkijken uit geknikkerd moeten worden op zijn tijd.

Gisteren schoot ik echter, op pad met bewust in het hoofd de heroppakking van unsub, drie beelden die veel beter tonen wat ik bedoel. Ik hoop dat je er ook een mening over hebt en die wilt delen, ook als die mijn initiële enthousiasme over dit werk zou temperen. Zelf vind ik deze foto's zwanger van een gebeurtenis, maar ik realiseer me dat dat kan zijn omdat ik die zo bewust gemaakt heb. Misschien dat het voor een ander loze plaatjes zijn die geen enkele suggestie van iets buiten het toevallige stilstaande beeld opperen. Ik ben heel benieuwd je observaties.







Ter vergelijk hier een paar eerdere foto's uit de serie (die er nog niet uitgeknikkerd zijn).







Kanttekeningen:
- hoewel het nadrukkelijk niet mijn bedoeling is om het zo plat aan te pakken kunnen sommige foto's misschien overkomen als simpelweg een still uit een film, hoe kan ik dat verbeteren?
- de suggestie moet (vind ik) niet te duidelijk zijn, dus geen pistool, bloed of ledematen, of beter toch wel?

* bijzonder omdat hij niet ging over fotografie (wat is een diafragma geneuzel) maar over (het maken van) beelden en het vinden van een onderwerp en visie en het selecteren van (uit) je werk.
** zijn statement hier (citaat: ‘My field of interest is to question the phenomenon of cinema. My work is a reflection on the grammar of cinema and the relation between visual art and the cinematic experience. Foremost, I try to grasp our collective film memory and make poetry.‘).
*** Wie probeer ik hier voor de gek te houden? Natuurlijk zou ik zelf ook niet van het bestaan van Provost afgeweten hebben als hij niet bekend dreigde te worden met zijn laatste werk, dat helaas op het moment van schrijven van dit berichtje niet bewegend te zien is op zijn website.