Een getriggerde glimlach

De laatste tijd ben ik wat bezig geweest met video (stop motion animatie om precies te zijn, klik hier voor een probeersel) waarbij ik vooral in de ideeënfase rondhing. Het lijkt nog geen sinecure om iets "interessants" te maken dat er bovendien goed uitziet (lees: professioneel, voor een kunstenaar) met weinig tot geen middelen. Daarbij komt dat in het licht van de ontwikkelingen in de wereld het überhaupt geen sinecure is om iets "interessants" te doen*.
Gisteren ontsproot er echter een ideetje aan mijn brein waarvoor het (en voor vele andere ideeën ongetwijfeld ook) echter wel nodig zou zijn dat ik de camera zelf op afstand makkelijk een foto zou kunnen laten maken. Oorspronkelijk wilde ik hiervoor iets in elkaar knutselen met een voetpedaal (dat ik nog heb liggen van vroeger, toen ik synthesizers had) maar toen zag ik mijn digitale radiografische zaktovenaars liggen en verscheen er, geheel tegen mijn gewoonte in, een voorzichtig begin van een glimlach op mijn hoofd.

Mijn ontspankabel van Canon was geruime tijd geleden al uit elkaar beginnen te vallen en werd met tape een beetje bij elkaar gehouden. Omdat ik hem echter ook al maanden niet meer gebruikte zag ik er geen been in hem definitief op te offeren voor dit project. De knop er dus afgeknipt en de draadjes in een minijack gestoken (die ik grappig genoeg ook nog ergens had liggen) die in de zaktovenaar kan. Nu heb ik een fantastisch systeem dat, toen het bleek te werken, onwillekeurig die al lang afwezige glimlach op mijn gelaat toverde. Hoe blij kan je zijn met zoiets minuscuuls? Het is een raadsel**.

Deze zaktovenaars (PocketWizard MultiMax, gekocht toen ik geld had) kunnen ook op een vertraging gezet worden en op repeteren en bieden zo dus echt een enorme hoeveelheid mogelijkheden die ongetwijfeld van pas gaat komen als ik aan de animatie begin. Dat laatste is dan weer lastig, liever geniet ik nog een beetje na van mijn glimlach die allang weer verdwenen is voordat ik hem helemaal ben vergeten.



* Japan en Libië met name, de onderwerpen van het moment tenslotte. Laten we hopen dat het snel goed afloopt.
** Het zit hem vaak in de kleine dingen blijkbaar, dat weet ik ook wel en daarom ga ik ook deze (komende) animatie maken. Het daagt me dat het niet uitmaakt wat je doet, als je maar iets doet. Het niet doen omdat je bang bent wat de buitenwereld ervan zal denken (afgaan voor een publiek, omdat het niet goed genoeg is, niet interessant genoeg of niet "vet" genoeg of weet ik veel), een neiging die velen met mij hebben waarschijnlijk, is dermate a-productief dat je er misschien nog wel ongelukkiger van wordt dan het wel doen en in de vergetelheid wegzakken.