Vanochtend zijn de laatste meubels van Annette door haar ouders opgehaald, met hun twee Volvo stationwagens. Dit betekende gezellig koffiedrinken in mijn wat kalige appartementje met mensen die ik toch zo lang heb gekend maar nu al maanden niet heb gezien. Mijn ex schoonvader is een groot liefhebber van fotografie en heeft een ontzagwekkende collectie camera's (bijna allemaal reflexcamera's waar een ouderwets filmrolletje in gaat). Hij had een dik boek met foto's meegenomen die hij recentelijk heeft gemaakt in deze omgeving (voornamelijk Naarden Vesting). Het was aangenaam om de foto's te bekijken die met de verschillende camera's en objectieven zijn gemaakt en om nog wat te praten over verschillen tussen de Pentax ME-Super, Minolta X300, Canon AV-1, Nikon FM2N (die hij op mijn aanraden aanschafte enige tijd geleden) en dergelijke.
Aangezien het op loopafstand ligt en ik het een weerbarstig onderwerp vind ben ik zelf ook zo nu en dan in de vesting van Naarden te vinden, zo in alle onregelmatigheid een foto document opbouwend hiervan. Het boek dat op mijn schoot lag was dit document echter al. Ik zag minstends drie foto's (die ik mij nu nog voor de geest kan halen) gemaakt vanuit een zeer originele hoek waar ik zelf niet zo aan gedacht had, die een uitstekend beeld wisten op te roepen van het karakteristieke vestingstadje. Drie foto's die ik niet gemaakt heb, maar nu zeker zelf ook eens wil gaan proberen.*
Uiteindelijk waren de meubels dan toch in de Volvo's geladen, terwijl de hemel was dichtgetrokken en de eerste regendruppels vielen, en reden mijn ex schoonouders van het parkeerdak af om huiswaarts te keren. Ik stond bovenaan om de slagboom te openen met mijn afstandsbediening. In alle treurigheid, zoals die op kan wellen bij het afsluiten van een tijdperk, staarde ik vanachter de geopende slagboom de laatste Volvo na terwijl deze langzaam, met de remlichten opgloeiend in het gedempte licht van een sombere dag, de steile helling afreed, met de meubels duidelijk te onderscheiden achterin. Dat was een verrassend veelzeggend moment waarop ik niet geanticipeerd had, mijn camera had ik dan ook niet in de hand. Het is een zeldzaamheid dat ik in de echte wereld zomaar een foto zie, iets waar ik andere (amateur) fotografen weleens over hoor. Ik denk dat ik die foto had willen maken, maar dat kan nu niet meer.
* Het inspireerde mij tevens om mijn aanstaande boek over de vesting te laten gaan, in plaats van "favorieten van 2010" dat mij bij nader inzien te wazig is.
maandag 14 februari 2011
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
Ergens is het treffend dat dit nu juist op Valentijnsdag moest gebeuren, een soort van afscheid dat aangeeft dat het als het om liefhebben gaat lang niet altijd rozengeur en maneschijn is...
BeantwoordenVerwijderenGrappig dat u nu ook ineens een foto "ziet", ik hoop dat dit inzicht leidt tot vele foto's, al of niet van de Vesting. Een goed idee trouwens, een boek hierover maken!
Wat gek dat hij mijn commentaar, dat ik vanmiddag heb geplaatst rond 16.45 uur, foetsie is.
BeantwoordenVerwijderenDe strekking was als volgt:
Je relaas is precies de reden dat ik probeer altijd een camera bij me te dragen. Ik vind het knap van je dat je je wel besefte dat er een goede foto in de vertrekscene schuilde. Ik heb ooit ergens gelezen dat je je fotografische blik kunt trainen door op dergelijke momenten gewoon 'klik' te zeggen. Je hebt dan in feite de foto toch gemaakt...
Fijn ook dat je een idee hebt voor een fotoboek, inspiratie komt wel vaker uit onverwachte hoek.
Ja ik heb het ook van jou geloof ik, uit één van onze gesprekken, het "zien" van foto's in het echte leven.
BeantwoordenVerwijderenDat het op Valentijnsdag gebeurt is ook wel weer onwijs symbolisch maar ook weer niet want het is gewoon 14 februari ongeacht wat detailhandelaren daarvan maken. Blauwe maandag, iemand?