Mijn inzending naar Hasselblad

voor de Hasselblad Masters 2010 up and coming categorie is geaccepteerd. Maar omdat hun site door een beginner is samengesteld (in Visual Studio gok ik) kan ik er niet direct naar linken. Ik kan wel in hun administratie gedeelte komen overigens, dat is dan wel weer grappig*. Daarom hier de vijf foto's (verplicht aantal) die ik heb ingezonden:











Het is evident dat ik met dergelijke foto's weer niet opval binnen de vele inzendingen in deze drukke categorie. Toch koos ik deze om een paar redenen:

1) Dit soort natuurfoto's met beperkte scherptediepte gefotografeerd met bestaand (lees: oncontroleerbaar) licht is zeer geschikt voor middenformaat camera's, de rijke kleurschakeringen en grote contrasten die soms optreden zijn bij uitstek het domein van hun superieure sensor. Met dit onderwerp laat ik dus zien dat zij een meerwaarde kunnen bieden voor mijn fotografie en, meer in hun belang, dat ik hun apparaat kan laten uitblinken. Daarbij komt dat sensoren zonder anti alias filter juist in de natuur fantastische scherpte kunnen laten zien met vrijwel geen kans op moiré, een geruststelling voor Hasselblad mochten ze mijn fotowinkel kunsten (terecht overigens) in twijfel trekken.

2) Binnen dit simpele onderwerp (een bos) denk ik een enigszins afwijkend perspectief te hebben ontwikkeld dat, in de juiste ogen, aantrekkelijk gevonden zou kunnen worden.

3) Van mezelf moet ik erop vertrouwen dat de jury door de bomen het bos zal zien en zich niet zal laten afleiden door de vele rampzalige foto's in de up and coming categorie die weliswaar opvallen maar bij nadere aanschouwing weinig merites lijken te hebben. Hoewel ik dat laatste van mijn eigen beelden ook niet direct zou durven beweren.

Volgend jaar misschien aan andere categorieën meedoen. :-)

*Het is te hopen dat ze meer verstand van fotografie hebben dan van websites maken daar bij Hasselblad. Uiteraard zal ik niet klagen als ze die H4D komen afleveren (het is beter dan waar ik nu mee moet schieten en het merk heeft natuurlijk prestige bij de matig ingevoerde amateur) maar het is wel tekenend voor hoe bedrijven tegenwoordig met kwaliteit omgaan, zelfs zo'n merk als Hasselblad leeft nog slechts op een laatste parfum van reputatie terwijl de plastic lichamen en, naar ik meen, ook de objectieven inmiddels door Fuji worden gemaakt, de oude techniek gekocht van Imacon nog net meekan en de website door het puberende neefje van de directeur wordt geknutseld (dat laatste verzin ik natuurlijk even ter plekke).
Wie denken ze nou in de luren te leggen?

De tovenaar van Oz

ging dus niet door, daardoor had ik wel een aantal foto's van een jongedame die eerst Dorothy zou zijn. Het is natuurlijk zonde om foto's die, op zich, gelukt zijn te laten wegkwijnen. Daarom heb ik er op mijn gemakje een drieluik mee gemaakt. Dit zijn ook de drie foto's die ik het model als dank voor haar medewerking zal aanbieden.

Eens temeer (ja ik blijf erover doorzeuren) bleek weer dat ik het wel leuk vind om mensen te fotograferen (of vind ik het eigenlijk vooral leuk om ze te regisseren?). Ook werd ik weer geconfronteerd met mijn soms veel te grote vertrouwen in mijn eigen fotowinkel kunsten. Het is beter, voor mij in ieder geval, om de foto zoveel mogelijk goed te schieten ter plekke. Haren uitknippen is niet leuk, belichting is nauwelijks kloppend te krijgen, vooral niet als je oorspronkelijke idee niet blijkt te werken, enzovoort. Het grote aantal pogingen en versies van de uiteindelijke foto's die in het mapje van deze fotosessie staan getuigen daar ook van.








Oorspronkelijk wilde ik dit project in driedee schieten. Wegens tijd- en budgetgebrek heb ik dat laten varen maar het is, na wat reflectie, toch wel iets dat ik zou willen proberen. Voor later, ook.

Dutch Utopia

(waarom toch in het Engels?) is een wedstrijd van Singer Laren waar ik nog aan mee wilde doen voor de eer. Nu heb ik daar diverse malen over nagedacht, hoe dit vorm te geven (wat is eigenlijk voor mij een utopisch Nederland?) als foto. Tijdens de gedachtengangen kwam er vooral veel afbraak bovendrijven en weinig opbouw. Feilloos kan ik bespreken wat me hier allemaal niet zint, maar hoe het dan wel moet blijk ik nauwelijks in te kunnen vullen. En dan ook nog "Nederland", is dat op zichzelf niet al een utopie?

Het belangrijkste vind ik dat men zich weer iets meer op de lange termijn gaat richten en wat minder aan zichzelf denkt. Niet zelden is wat goed is voor het collectief ook beter voor het individu (alle individuen), al is dat soms moeilijk vantevoren te voorspellen en zijn die voordelen ook minder onmiddelijk dan nu direct alleen aan jezelf denken en de rest te laten stikken. Daar heb ik echter geen foto bij bedacht nog, daarom heb ik het over een andere boeg gegooid.

Herfst 2030. Een onbekende bacterie uit de voedselindustrie heeft een tiental jaren geleden de wereldbevolking gedecimeerd. De overlevenden zijn voornamelijk bij elkaar gekomen in de grootstedelijke gebieden, het platteland overlatend aan kleine sociale groepen mensen die verkiezen meer in de natuur te blijven rondhangen. De verliezen worden betreurd, de massagraven bedevaartsoorden. Het voedsel wordt voornamelijk in warmere oorden verbouwd (in grote complexen gebruik makend van de aanwezige zonne-energie) en ingevlogen en ~gevaren met bestaande technologie. In Nederland tref je nog wel veeteelt maar dit is kleinschaliger geworden. Met nog maar zo'n anderhalf miljoen Nederlanders die wel wat anders aan hun hoofd hebben dan boswachter spelen krijgt de natuur op veel plaatsen weer vrij spel. Een kleine ijstijd kondigt zich aan. Zo krijgt Nederland grootse landschappen terug die we van vroeger kennen, de Wolf hobbelt weer over de Veluwe. Deze harde omslag vraagt veel aanpassingsvermogen van de bevolking en leidt tot een zorgvuldiger omgang met elkaar, de plotselinge grote hoeveelheid ruimte tot een ongekend gevoel van vrijheid.



Zonder depressief over te willen komen lijkt mij dit een aannemelijk scenario waarbij een evenwicht gevonden wordt voor deze aardbol. Meer dan een plotselinge omslag in het denken van de mensheid als geheel die ervoor zorgt dat we efficiënter met ruimte omgaan en voorzichtiger met wat de aarde ons biedt. Hoewel dat ook een mooie utopie zou zijn is die bovendien veel lastiger te fotograferen.

De terugkerende natuur en het kleinschaliger leven van de Hollander in dit scenario biedt bovendien een mooi aanknopingspunt met het inleidende verhaal van Singer Laren:

"Honderden Amerikaanse kunstenaars trokken in de vorige eeuw naar afgelegen Nederlandse dorpen als Laren, Katwijk en Volendam om inspiratie op te doen. Amerika industrialiseerde snel in die tijd en kunstenaars keken met heimwee naar de manier waarop zij dachten dat Hollanders toen leefden."

Ik heb bewust de rol van de mens hier niet in de foto laten terugkomen omdat in mijn utopische samenleving de mens er juist eens van langs krijgt, opdat zij zichzelf niet een al te grote rol in de evolutie toedicht (hoe groot die ook is in werkelijkheid misschien, hoogmoed komt voor de val denk ik).

Link naar de fotowedstrijd.

Wanneer het einde nadert

van weer een jaar dringt de neiging terug te kijken zich weleens op.
De mooiste foto van 2010! Dat is nog eens wat. Voor mezelf kom ik er niet uit. Gek genoeg heb ik vier nogal sprieterige foto's geselecteerd en ga daarmee voorbij aan nogal wat ander soortig werk dat ik maakte (al was 2010 niet zo productief voor mij als sommige andere jaren).









Hoor ik daar een blauwe deur dichtslaan?

Ter lering ende vermaeck heb ik ook foto's van enkele van mijn flickr-vrienden die ik ook in het echte leven spreek bekeken en daaruit gekozen wat ik het beste van 2010 vind, zonder hun medeweten op voorhand overigens. Omdat de optie foto's te delen bij sommigen uitstaat en ik elke schijn dat ik de foto's zelf gemaakt heb wil vermijden toon ik hier links in plaats van foto's, ik raad eenieder aan de links te volgen.

-

Van Bas Stubert, die de hele wereld rondreist om bijzondere vliegtuigen op soms spectaculaire wijze in beeld te brengen, vind ik de volgende foto's uit 2010 het mooist, zij tonen mijns inziens het vliegtuig in zijn omgeving het best met mooi contrast, licht en kleurgebruik.

F-4EJ 47-8351 301 Hikotai door Bas Stubert.

F-16C 86-0251 64th AGRS door Bas Stubert.

Hij heeft nog veel meer mooie (vliegtuig) foto's!

-

Bij Bas Gijselhart ben ik nog steeds zeer onder de indruk van zijn serie garden squares. Deze is dermate subliem in mijn ogen dat ik ze zelf gemaakt had willen hebben. Zeer inspirerend (dus) ook voor mij.

Garden squares door Bas Gijselhart.

-

Jeroen Veldkamp laadt niet zoveel hoog maar verrast mijns inziens vaak met een kien oog voor compositie (en licht).

The capital II door Jeroen Veldkamp.

Memorial door Jeroen Veldkamp.

-

Ivo ken ik nog niet zo lang maar hij maakt zo nu en dan erg fijne foto's, zijn beste twee tot nu toe naar mijn mening hieronder, strakke schone beelden die mij zeer welgevallen.

mybelovedcolorlesslittleworld-7306 door Ivo Posthumus.

sail door Ivo Posthumus.

-

Te fotograferen of niet

te fotograferen is een lopende heikele kwestie voor mij. Vooropgesteld dat ik het fotograferen als zodanig nooit geheel zou afzweren, heeft het zin om het beknopte weinigzeggende idioom dat ik heb ontwikkeld over de afgelopen tijd, wat publiekelijk niet aan lijkt te slaan omdat het gespeend is van bling en effectbejag (dat laatste natuurlijk niet, maar effectbejag dat de goegemeente apprecieert wel), te behouden en uit te breiden of leidt dat tot niets en is het beter een andere weg in te slaan?

"...the ultimate measure of a photographer's life is the courage to follow his or her eye, even if it appears to lead to obscurity." (Gelezen in een discussie op Utata.)

Tijdens een recent dinertje met collega-fotograaf Bas verder gesproken over de blauwe deuren (die hij in een commentaar op een vorig blogbericht van mij achterliet) waarbij eens temeer bleek dat Bas verder denkt dan zijn neus lang is, voorwaar een zeldzame eigenschap in deze consumptiemaatschappij waardoor (en waarvoor) instant bevrediging het grootste goed lijkt (is). Hij kwam met een concept mij ook niet onbekend: ga terug in je fotohistorie en kijk wat daar als indruk overblijft of qua fotografie uitspringt, het zou je blauwe deur kunnen zijn.

De vorige keer dat ik dit deed kwam er iets uit dat leidde tot mijn serie unsub, waar vrij snel alweer de klad in kwam, zonder dat ik die er bewust in toeliet. Nog steeds wil ik er wel graag werk aan toevoegen maar de urgentie is blijkbaar zo laag dat het niet gebeurt. Terzelfdertijd ontstond de serie kinds of blue, omdat ik inderdaad opvallend veel foto's had waarin een blauwtint een belangrijke rol speelde. Ook die serie is vrijwel direct geruisloos tot stilstand gekomen. In plaats daarvan blijf ik zonder omkijken met mijn camera in het rond zwaaiend foto's maken die kant noch wal lijken te raken*, gelijk de meeste amateurfotografen die men op het internet aantreft.

Wellicht dat het tijd is om eens terug te kijken op mijn foto's met de blik van een fotoverzamelaar of koper. Wat zou ik zelf aanschaffen? Er komt me direct eentje voor de geest, maar "waarom" zou ik niet weten**. Me dunkt dat het wel triest is dat ik deze foto nooit heb laten afdrukken en dat die (dan ook) niet in mijn huiskamer hangt.



Tijdens de interessante ideeënwisseling met Bas kwam nog ter sprake dat ik kinderen op een "andere" manier zou kunnen gaan portretteren. Ik heb een paar keer kinderen op de foto gezet en dit is niet makkelijk, ik vond het echter wel leuk om te doen. Natuurlijk houd ik (weer) niet van de geijkte blije kindjes op een witte achtergrond maar probeerde ik me toch enigszins daaraan te conformeren omdat ik aannam dat de opdrachtgevers wel iets dergelijks verwachtten. Toch is het niet helemaal hetzelfde als de fotograaf om de hoek, mede (denk ik) doordat ik niet met een vaste lichtopstelling in de studio werk. Dit is een foto die resulteerde (de andere foto's heb ik niet online staan):



Dit zou nog wel wat "gekker" kunnen. Je zou ook props of schmink tevoorschijn kunnen halen om bijzondere portretten van kinderen te maken, de props en schmink tevens gebruikend om het een pret-uurtje voor het model zelf te maken.
Iets om over na te denken.

Om mensen die blauwe deur te laten herkennen zal ik een fotostroom en / of website moeten hebben met alleen dit werk erop. Zodra er diversiteit is (mijn huidige fotostroom) blijft men altijd impopulair lijkt het. Een foto die iemand opvalt en noopt naar de auteur zijn stroom te gaan wordt bij mij zelden geflankeerd door gelijksoortige foto's, de betreffende persoon is dus stante pede uitgekeken. Hiertoe heb ik voor mijn bosproject (waar ik ook lang niet aan heb gefotografeerd, tot mijn niet geringe spijt; misschien heb ik wel in het geheel niet zoveel gefotografeerd vanwege andere besonjes die mij dit jaar stevig in hun greep hielden) een aparte stroom foto's aangemaakt op flickr. Deze kan zich echter ook niet in zeer hoge populariteit verheugen, dit mede door gebrek aan promotie van mijn kant waarschijnlijk.



De populaire gebruikers van flickr hebben vrijwel zonder uitzondering, voor zover ik het zie, een zeer monotone fotostroom met alleen (hun) blauwe deuren. Wat vinden jullie van mijn bosfoto's? Is dit middelmatig geklik in de marge?

Om hieraan te ontsnappen denk ik dan om misschien het penseel ter hand te nemen, kennelijk heb ik een romantische notie dat ik dan wél ineens een stijl krijg of heb. En dat ik mij in een grotere populariteit kan verheugen omdat het "moeilijker" is. Fotografie is geen kunst, omdat het geen kunst is: je hoeft er niet voor te oefenen en al je tijd in te steken zoals bij schilderen en muziek maken, ook al helpt het wel om "beter" te worden, consistent goede foto's afleveren is minder indrukwekkend dan beelden houwen of kleien, of opera's zingen, omdat daar het werk, het zwoegen, het zweet en de tranen, duidelijk(er) doorheen schijnen (zweet en tranen die voor de meeste foto's inderdaad niet nodig zijn). Toeschouwers denken niet licht "dat kan ik ook"***, wat ze bij fotografie natuurlijk wel denken.

Zolang ik geen penseel aanraak kan ik die notie straffeloos koesteren.


* Behalve dat ik zelf vind dat er wel een soort herkenbaarheid van uit gaat. Echter dermate subtiel dat ik die zelf vaak niet eens in eerste instantie ontwaar, een eventuele derde ongetwijfeld in de waan achterlatend dat het om volstrekt willekeurige foto's handelt. Mensen die mij langer volgen (kennelijk een vereiste, het overgrote publiek met de aandachtsspanne van een malariamug dus al uitsluitend) vertellen mij weleens dat mijn foto's weldegelijk herkenbaar zijn; dat doet mij natuurlijk goed maar ik vraag me dan onmiddelijk af of ze herkenbaar zijn als zodanig op zichzelf of voornamelijk tussen de andere fotografen die men volgt vanwege de "gewoonheid" van mijn beelden.

** Het beantwoorden van de waarom-vraag lijkt mij essentieel om verder te komen. Voor het fotograferen op deze manier in dit specifieke geval heb ik wel antwoorden, deels gegeven in mijn commentaar onder de foto (in het Engels), maar als ik nou ook nog weet waarom ik het zou "kopen", als ik het zou kopen (het is moeilijk om dat zelf te bedenken vind ik), dan heb ik een belangrijk stukje wijsheid erbij.

*** Behalve bij sommige "moderne kunst" die vooral op reputatie, levenswijze of kruiwagens gestoeld is, die bedoel ik echter niet.