Door memento mori

(onthoud je sterven*) (en wat er allemaal boven komt bij gegoochel naar die termen) geïnspireerd wilde ik enige tijd geleden al een eigen serie beginnen met vanitas objecten (klokken, rot fruit, geschilde citroen, schedels, uitgeblazen kaarsen en wat dies meer zij) maar kon niet goed tot een vorm komen, dus noteerde ik het in mijn ikPeul, waar ik het vanmiddag toevallig weer terugzag.

Mijn interesse hierin werd toen veroorzaakt door een mede flickraar (kevsyd). Vanwege zijn meesterlijke foto's ging ik eens uitzoeken wat dat dan was, die klassieke stillevens en zo dat memento mori. Na wat gelees en gekoekeloer leek mij dat een mooi onderwerp voor als ik eens zonder inspiratie maar met tijd zou zitten. Omdat dat lugubere en negatieve dat eruit spreekt mij natuurlijk wel kan bekoren (terwijl het eigenlijk in de basis, in mijn optiek, erg lijkt op carpe diem maar dan misschien met omgekeerde intentie) (en buiten dat is "carpe diem" geen kunststroming dat ik weet, voorzover dit een kunststroming genoemd kan worden maar daar wil ik, bij gebrek aan kennis, vanaf zijn) en het onderwerp redelijk afgebakend lijkt zodat er weinig verwarring hoeft te zijn over wat wel en wat niet kan of "hoort".

Nu zijn de foto's van kevsyd duidelijk zorgvuldig gecomponeerde meesterwerken en blijft hij heel erg trouw aan de traditie (door een voorkeur voor oude spullen en door het licht zo mooi en precies ouderwets te maken), niet mijn kopje thee dus in principe. Bovendien zit ik series / foto's nu alweer van de verkeerde kant te benaderen, ik moet niet vanbuiten bedenken wat voor vorm of onderwerp ik ga doen (ook al helpt het wel goed tegen lamlendigheid) maar juist vanbinnenuit de foto's laten opwellen als een echt artiest. Welnu, dat laatste lukt mij nog steeds niet, vooral niet als ik doelloos in mijn stoel hang met de ikPeul in de hand, mede omdat mijn zaterdagkrant niet is bezorgd welke ik anders was gaan lezen, daarom maar een compromis: moderne vanitas objecten in een moderne omgeving, gewoon in mijn eigen stijl. Wie weet wordt het nog eens leuk.

Nu gaan er al twee dingen verkeerd natuurlijk:
Ten eerste, wie gaat nog het oorspronkelijke memento mori idee eruit halen als het gewoon huidige objecten zijn op mijn eigen manier gefotografeerd (anders dan dat alle objecten "toevallig" met vergankelijkheid te maken zouden kunnen hebben)?
Ten tweede: wat ga ik leren als ik er in feite een gewone serie objecten van maak die ik al meer heb (ik denk nu vooral aan de serie objecten die ik (bijna) dagelijks gebruik) en niet die oude stijl van licht en compositie ga pogen te benaderen?

Bij het tweede punt: is dat slapheid, luiheid of angst dat ik niet die stijl van licht ga gebruiken? Misschien moet ik het gewoon eens proberen, als vingeroefening. Net als het hele lage sleutel verhaal dat ik ook eens oppakte maar nu niet meer toepas eigenlijk. Mijn oog ziet het niet zo goed denk ik, wat zich daarvoor bij uitstek leent. Hm. Of misschien is dat saaie overdreven lichte compositioneel afgekapte half onscherpe wel gewoon wat in mijn binnenste opwelt!

In ieder geval heb ik er vandaag één gemaakt, en toevallig (dat is echt toevallig) past die, inderdaad, ook in mijn serie "spullen die ik (bijna) dagelijks gebruik" omdat het nu eenmaal mijn wekker is: vulnerant omnes, ultima necat.



*ik heb wat moeite met het Nederlands. "Vergeet niet dat je dood gaat" vind ik leuk en duidelijk maar ik houd niet van die ontkenning. Eerst stond er "herinner je sterfelijkheid", vind ik op zich netter maar ook zo lang. Wat er nu staat heeft evenveel lettergrepen als het origineel, en dat vind ik wel toepasselijk, ook al is het niet zulk heel lekker Nederlands misschien (hoewel grammaticaal correct volgens mij).

Er is weer een dipje

in mijn fotoproductie. Zozeer dat ik er bijna aan denk om weer huwelijken te gaan fotograferen om weer wat pep in mijn lichaam en geest te krijgen, op fotografisch gebied dan. En zakelijk ook.

Maar nee, dat lijkt toch een gepasseerd station. Hoe leuk ik het ook vond om te doen op de dag zelf, de stress de dag vantevoren heb ik nooit prettig gevonden (accu's allemaal geladen, kaartjes in de camera geformatteerd, start de auto morgen wel, zal de weg niet opgebroken zijn, zal oom Bob niet met zijn richt-en-schiet-camera pontificaal voor mijn neus gaan staan), de verantwoordelijkheid zo je wilt. Bovendien was ik te goedkoop en wilde niemand een boek bij mij kopen (hoewel de twee boeken die ik gemaakt heb, uit eigen beweging als cadeau aan het paar, voor hen een fantastische herinnering voor het leven zijn waar ik zelf ook bij gelegenheid nog met genoegen in blader en die ik elk echtpaar aanraad).

De enige manier waarop ik het nog zou doen is hoog uiteinde, met assistent, een doortimmerd contract (gelukkig ben ik daarmee overigens geen enkele keer op mijn smoel gegaan), de juiste zakelijke verzekeringen en een factuur waar het de gemiddelde bonusgraaier nog dun van door de broek zou lopen. Een wereld waarin ik, pragmatisch, doordrongen van de eigen tekortkomingen, kort van gestalte, moeilijk stand zal kunnen houden. Vooralsnog is die deur dus dicht.

Toch is dit het tweede bericht (minstends) waarin ik de huwelijksfotografie een prominente plaats geef. Is het dan zo dat ik dat toch als pure vorm van zakelijk en toch creatief fotografie bedrijven beschouw ofzo? Ambieer ik dat? Zie ik een kiertje licht onder de deur?

Ondertussen probeer ik mij te ontworstelen aan de gezapige treuzelmentaliteit die mij de laatste weken nekt, deels gevoed door de dagbaan waar ik 80 overuren heb verzameld in drie weken omdat er een projectje afgemaakt moest worden. Een projectje waar ik, achteraf gezien, overigens best trots op ben: de nieuwe versie van www.kookwinkel.nl. Met dank aan de fenomenale input van Jeroen ook.

Naast de huwelijksfotografie zijn er nog andere dingen waar ik mijn fotografie-bestaan mee kan opkalefateren dunkt me, zoals het maken van een nieuwe avatar (project mislukt, nieuwe kans aanstaande zaterdag, ontspannen op Ameland), het starten van een 365 dagen project (elke keer "durf" ik dat niet, alsof zelfs een dergelijke vrijblijvende verplichting voor mij al teveel zou zijn) of het simpelweg herkauwen van oude shizzle.

Dat laatste is waar het vooralsnog op uitdraaide. Met mijn Lexus fotoboek, mijn komende Annette fotoboek (waarbij ik twijfel of ik deze in stemmig zwart leer laat uitvoeren of toch kies voor een fotokaft, het enige dat mij weerhoudt van de optie leer is dat er dan geen tekst op de rug kan staan, met mijn te verwachten gigantische productie aan fotoboeken kan dat weleens problemen opleveren met terugvinden, tong in wang), het maken van reservekopieën van de Kodak foto ceedees van eind vorige eeuw die ik hier nog heb liggen, het uitzoeken van diverse dozen fotomateriaal (hetgeen sinds vorig weekend klaar is, er liggen zo'n 40 rolletjes die ik deels moet scannen) en het mijmeren bij oude diaatjes als ik eens een half uurtje over heb word ik eerder dieper in een verleden geperst waar ik niets meer aan heb (er mijns inziens afdoende lering uit getrokken hebbende, hoe lastig het ook is het geleerde in de praktijk te brengen) dan dat ik er productief van word. (Dat was een fijne zin hè?)

De aanleiding was een onbeduidend forum bericht van een rijkaard die enthousiast was over zijn Leica M9. Zonder de foto's te bekijken kreeg ik al visioenen van hoe vette foto's daar uit zouden kunnen rollen, in de juiste handen. Met zo'n sensor (zonder antialias filter, een stokpaardje van me) en de legendarische Leica objectieven (waardoor ik nog nooit heb mogen kijken, tot mijn spijt). Onmiddelijk was daar mijn (door mijzelf) geconditioneerde respons: met je eigen camera kun je ook zulke vette foto's maken als nu voor je geestesoog dwarrelen (goed genoeg om het publiek erin te laten geloven althans), je moet het alleen dóen. Niemand gaat je toestemming geven om een fantastisch fotograaf te worden en niemand gaat je het gereedschap aanreiken dat van jou op magische wijze die fantastische fotograaf gaat maken zonder dat je er moeite voor hoeft te doen. Waarop ik onmiddelijk dacht aan huwelijksfotografie met het hele gereutel hierboven tot gevolg.

Onderstaande foto illustreert mijn weemoedige rit door het verleden het beste.



Ondertussen was daar nog mijn foto in het Volkskrant magazine, die mij zo'n 15 (!) extra bezoekers op mijn site heeft opgeleverd afgelopen weekend. Hoera. Wie het kleine niet eert, enzovoort.



Klik op de foto voor de originele tekst in het magazine (die staat eronder op flickr).

Geen foto's van mijzelf

dit keer, maar geplukt van internet.

Recentelijk is de nieuwe website van Oldenhof gelanceerd (www.kookwinkel.nl), daarvoor hadden wij het volgende motto bedacht: "vroeger was alles beter, behalve onze website". Daarbij dacht ik aan oude foto's van bekende lieden en het zou natuurlijk idealiter iets met eten te maken moeten hebben, zo kwam ik al snel bij Sophia Loren, die tenminste één kookboek afgescheiden heeft waarvan ik de rug een paar jaar van mijn jeugd dagelijks voor het slapen gaan in de belendende boekenkast heb kunnen bekijken. "Koken con amore" stond er. Dat vond ik lekker rijmen op Sophia Loren, al lezende tenminste.

Op een nieuwe voorkant van de kookwinkel website wil ik altijd graag een beeld dat past bij het seizoen of het belangrijkste nieuws en dat, als het even kan, met koken en eten te maken heeft, maar niet persé een productfoto is, want daarvan staan er al duizenden op de website en dat vind ik te plat. In het verleden heb ik onder andere foto's van lammetjes, tekeningen van wilde zwijnen en (foto's van) houten kunstwerken gebruikt, maar vaak ook komt er niets van, daarom doe ik dit deel van de voorkant vaak 's avonds in mijn eigen tijd als ik rustig kan overpeinzen wat te doen en beoordelen of het wat is. Vaak schiet ik zelf een foto of gebruik ik er één uit mijn eigen (recente) archief maar soms ga ik te rade bij vriend goochel en pluk iets van internet, want iedereen weet dat wat daar staat gratis te gebruiken is voor eender welk doel*. Mijn bedoeling is dat het bewuste beeld misschien blijft hangen omdat het afwijkend is, eventueel gecombineerd met een vleugje onschuldige humor zoals ook weleens in mijn eigen foto's aan te treffen is, dat het beeld een verluchtiging vormt temidden van de omringende producten. Hoewel het commerciële nut van een dergelijke frivoliteit niet zelden onderwerp van discussies is op de e-commerce afdeling.

Nu weet ik verder niets van Sophia Loren dus kan ik hier onbevangen opschrijven dat het mij opviel dat ze niet lekker verouderd is, er zwerven op internet een tamelijk grote hoeveelheid foto's rond waar ze absoluut niet flatteus opstaat en dat zou je ook doen vermoeden dat ze haar houdbaarheidsdatum in het bekende personen circuit niet heeft gerespecteerd. Dat is jammer, vind ik, want dat doet afbreuk aan het ideaalbeeld van de jonge Italiaanse filmster. Me dunkt dat je ook anders oud kan worden (Marcello Mastroianni, maar dat is natuurlijk niet eerlijk want dat is een meneer en die lijken minder te verleppen, misschien wel omdat ze niet zo proberen niet te verleppen). (Uit een recente discussie op kantoor: vrouwen moeten jong zijn want dan planten ze zich het beste voort, verse eitjes en goede gezondheid enzo, mannen moeten oud zijn, en een duur pak dragen, want dan hebben ze de meeste materiële middelen, deze combinatie is het meest gunstig voor de evolutie, ofzo.) Nog even ten overvloede: ik kijk echt alleen naar uiterlijk hier want het gaat om het zoeken naar een appetijtelijke foto en ik weet niets van de personen die achter deze maskers schuil gaan.

In al het digitale geweld vond ik één zeer geschikte foto en een andere die ik erg mooi vond, maar waar ze niet zo herkenbaar op stond (en dat zou als illustratie van het motto minder geschikt zijn).



Het is natuurlijk de linker geworden, waar ook duidelijk de sfeer van ouderwetse gezelligheid in oranje- en bruintinten uitstraalt die bij Oldenhof momenteel in de mode is, hoewel de winkels zelf eerder robuust en strak, met een vleugje design, zijn.

Ik heb ook nog naar foto's van Marilyn Monroe gezocht, met eten, omdat zij, denk ik, een bekender stijlicoon uit het recente verleden is. Wat mij daarbij opviel is dat zij zich succesvol teruggetrokken lijkt te hebben uit het openbare leven zodat er eigenlijk geen "slechte" foto's boven kwamen borrelen (vast wel als je er naar gaat zoeken maar het overgrote deel van wat ik tegenkwam was uit haar beginperiode).

Ik wil de voorkant van de website echter niet te "stijlvol" maken dus uiteindelijk moest Marilyn Monroe het onderspit delven, hoewel ik het zelf wel leuk had gevonden om haar te plaatsen.



Die foto met dat been: ik snap hem wel, maar tjesses, dat ziet er echt niet flatteus uit. Toch had die bijna de voorkant gesierd want in al zijn ongemakkelijkheid blijft hij wel heel erg hangen bij mij, en van zo'n ontbijtje op bed kunnen we allemaal wel genieten op zijn tijd denk ik.

*intimi weten dat ik niet zo voor het stelen van om het even welk materiaal ben, maar enige inconsequentie is mij als mens niet vreemd. Al mijn software, films en muziek zijn legaal en meestal probeer ik in dit soort situaties ook gewoon zelf een foto te schieten. Een frisse foto van Sophia Loren, of een andere filmster, van ruwweg 50 jaar geleden binnen een dag realiseren leek me echter niet tot de mogelijkheden behoren. Een willekeurige blogger vragen van wie hij of zij de foto heeft en zo de oorspronkelijke fotograaf achterhalen om een bedrag over te maken is dermate uit de tijd dat zelfs ik, reactionaire holbewoner, er de moed niet voor kan opbrengen.

Een zelfportret

is iets dat de meeste creatievelingen weleens produceren. We blijven, als mensbeest, toch geïntrigeerd door onszelf nietwaar.

Nu was mijn oplijn aanwezigheid duidelijk aan een nieuwe beeltenis (ook wel avatar genoemd) toe, omdat de huidige al twee jaar oud is. Op internet welhaast een eeuwigheid.

De foto die ik eergisteravond schoot en die ik wat heb laten marineren in mijn hersenpan is onderaan dit bericht geplaatst. Het bezwaar dat ik ertegen heb is dat ik er een beetje als een wildeman uitzie, tegen het onverzorgde aan, hetgeen nauwelijks reclame is natuurlijk voor een persoon. Dat wordt volgens mij veroorzaakt door mijn baard maar misschien ook doordat ik altijd zo priemend in de camera kijk hetgeen nu niet wordt afgezwakt door apparatuur voor mijn hoofd. Ik zou het over een hele andere boeg kunnen gooien en mijn hele hoofd niet op de avatar kunnen laten figureren, of slechts vaagweg in een wirwar van kleuren of vormen. Dat is iets wat ik ook nog wil proberen, hoewel ik daar nog geen goed concept voor heb, want eigenlijk (stiekem) vind ik mezelf eerder scherp dan wazig en dat zou mijn avatar ook moeten zijn, dan. In mijn optiek. Iets te verbergen heb ik niet en ik acht het praktisch als mensen mij herkennen op mijn beeldtenis.

Een zelfportret kan behoorlijk confronterend zijn en dat is deze ook voor mij. Voornamelijk omdat ik mijn zelfportretten (die paar) tot nu toe veel afstandelijker schoot. Deze hier is echt, en daar houd ik van. Maar dat is wel even schrikken als je hem zelf terugziet. Foto's van jezelf zijn ook de enige manier om jezelf te zien zoals anderen je zien. In de spiegel zie je tenslotte een spiegelbeeld en dat maakt nogal een verschil vind ik (linker en rechter hersenhelft, linker- en rechterkant van je gelaat, omgewisseld ten opzichte van elkaar).

Mijn avatar (zelfportret) is ook niet als reclame bedoeld, want ik hoef niets te verkopen laat staan mezelf. Meer waarde hecht ik aan een eerlijke overeenkomst met mijn werkelijkheid. Nu ik ouder word (ben) heb ik steeds minder behoefte om braaf te zijn of mijzelf beter voor te doen dan ik ben, of nederiger. Conflictmijdend gedrag en bescheidenheid is mij met de paplepel ingegoten en daarmee is het welhaast vergroeid met mijn persoonlijkheid, zo nu en dan tot rare arrogante uitspraken leidend overigens, als de bubbel eventjes ploft (in select gezelschap). Daar wil ik zelf meer controle over krijgen door gedoseerd en eerlijk los te komen van al die fratsen (de laag beschaving van etiquette niveau) zonder de echte, onderliggende, beschaving waar het allemaal om draait te verloochenen.

Een reden dat de foto me, na mijn intiële aarzeling, ook wel meer is gaan bevallen is dat hij er als vierkante duimnagel op flickr niet zo onaardig uitziet, er zijn dan natuurlijk een hoop details verloren gegaan en de scherpte is wat verzacht. Ofzo.

Het licht kwam van een Aurora Genesis op zeer laag vermogen met grote kap en een schoonheidsschijf (beautydish) (werkt als een soort ringflitser met grote reflector maar dan niet om je objectief heen, de lichtkwaliteit heeft, vooral dichtbij de lichtbron, weldegelijk wat van die van een ringflitser weg, maar dan dus van "opzij") die vlak boven, schuin voor, mijn hoofd hing. Mijn camera stond op statief verderop met de 100 mm macro van Canon erop, scherpgesteld op een lampekap die ik op de plek van het model zette. Na het activeren van de zelfontspanner liep ik dan naar de lamp en ging op zijn plek staan.

Het vergde wat pogingen om het scherp op de ogen te krijgen maar toen dat routineus lukte (het diafragma is tamelijk klein dus ik permitteerde mij enige onnauwkeurigheid) kon ik aandacht besteden aan mijn pose. Omdat mijn glimlach van nature ondersteboven in mijn hoofd gemonteerd is en het er daardoor altijd meteen zeer ernstig uitziet, terwijl ik dat niet persé altijd ben, besloot ik een "oogopslag" of het begin van een woord te gebruiken voor de foto. Dat laatste leek mij nog het beste omdat ik niet bang ben om er een beetje raar op te staan en het wel iets actiefs heeft, als je net wat gaat zeggen. En vooral ook omdat ik vind dat er nog heel wat te zeggen is, niet persé met woorden maar ook met fotografie. Dan kan je mijn halfopen mond mooi overdrachtelijk bekijken.

De zwarte schaduw links (vooral zichtbaar op mijn trui) is geen schaduw maar het lichtstatief, oorspronkelijk was dit duidelijker (onscherp op de voorgrond) in beeld en in het begin zelfs met loshangende snoeren erlangs maar het bleek te weinig ruimte over te laten voor mijn hoofd (gezien de extreme verkleining die het beeld nog moet ondergaan om als internet beeldtenis te dienen) waardoor het langzaam steeds verder naar de zijkant verschoof, ik kon het echter niet laten er nog een restje van zichtbaar te houden op een niet zo storende plek.

Of dit mijn nieuwe avatar wordt weet ik dus niet, maar het lijkt me al met al een valide optie.

Het Lexus fotoboek

werd afgelopen week geleverd. De kwaliteit is subliem. Nochtans heb ik de behoefte enkele kanttekeningen te plaatsen (het zal ook eens niet).

1) Op de site van Fotosystems / ProfotoNet (het is me nooit duidelijk hoe ze genoemd willen worden) zag ik dat de resolutie minimaal 254 dpi zou moeten zijn voor dit 20 x 30 boek, daarom ging ik ervan uit dat dat de oorspronkelijke (invoer-) resolutie van de afdrukapparatuur zou zijn. Omdat ik per pagina een (liggende) foto wilde hebben en er nog wat "bleed" nodig is vanwege het snijden heb ik de foto's, na het individuele fotowinkelen indien nodig, 206 mm hoog op 254dpi gemaakt en vervolgens verscherpt met behulp van een hoogdoorlaat filter. Nu was ik erg benieuwd of het er op papier ook scherp uit zou zien of dat ik misschien zelfs te ver was gegaan. Welnu: het is precies goed. Daarom staat nu ook de weg open voor mijn "Annette" fotoboek.

2) De software was frustrerend om mee te werken, jammer. Als ik een foto erin sleepte werd hij op postzegelformaat geplaatst ondanks het feit dat hij de hele bladzijde ruimschoots zou beslaan (volgens de dpi info in het jpg bestand). Daarbij komt dat de instelling "100%" sloeg op de bladzijde, en niet op de foto zelf. Wanneer ik die dus op zijn originele resolutie plaatste (gelukkig kon je ook ergens instellen dat de hoogte 206 mm moest zijn, al moest dat voor elke foto apart) gaf de schaal "102%" aan, verwarrend en onnodig vond ik. Daarbij komt dat het bijsnijden op een volkomen absurde manier gaat (die ik mij inmiddels niet goed meer herinner maar er kwam in ieder geval een popup bij kijken en ik weet dat het me een flink aantal minuten heeft gekost voordat ik het door had, de procedure heb ik namelijk niet aangetroffen in de handleiding).

3) Achteraf (toen ik het boek al had besteld) vroeg ik me plotseling af waarom ik geen foto's had gebruikt waar de Lexus ontbreekt. Ik heb het, vind ik, wel heel erg letterlijk genomen met alleen maar foto's waar hij / zij / het op staat. Dit is iets wat ik voor een andere serie (hoewel er nu niet meteen bij mij opkomt wat voor serie dan) misschien wel beter in de gaten moet houden. Stilte is ook belangrijk in muziek, leegte in kunst, enzovoort enzovoort. Nu heb ik niet veel meer dan een droge opsomming van locaties met dezelfde automobiel die, hoe blij ik er zelf ook mee ben, voor een buitenstaander nauwelijks interessant zal zijn.

4) Ongeveer middenin het boek zitten twee foto's van details van dichtbij genomen (een stiknaad in de lederen bekleding en de knop waarmee het stuur versteld kan worden) en daarna twee foto's van details van de motor. Pas nu ik het boek zojuist voor de tweede keer doorbladerde herinnerde ik me dat ik nog altijd van plan was om een uitgebreide serie dichtbij foto's te maken van de vele karakteristieke details van deze automobiel (knopjes, schermpjes, hoekjes, stof, welvingen, lichtjes). Ik was er ooit aan begonnen met de bekerhouder (die foto zit ook in het boek) maar toen begon het te regenen en wilde ik vanwege het leer de deuren niet meer open laten staan. Dat was dan in ieder geval weer een gemiste kans, of een reden om later weer een klassieker aan te schaffen.

5) Er zit een fout in het boek, één van de pagina's heeft een witte rand aan de buitenkant, toen ik dit controleerde in mijn digitale versie hier op de computer zag ik dat die foto inderdaad niet op de juiste plek stond*. Dit is inmiddels gecorrigeerd maar daarmee is de hardware nog niet aangepast uiteraard. Hoe storend is dat? Op zich kan ik altijd vrij slecht tegen dat soort tekortkomingen, maar het is me wel opgevallen dat er altijd één storende tekortkoming aan te wijzen is ergens aan. Zoals het trouwboek van mijn zusje waarbij een beschadiging op de laatste pagina zit, juist de beste pagina uit het boek (vind ik). Of zoek ik gewoon altijd één tekortkoming en schuift de drempel op naarmate het eindproduct perfecter wordt? In dit geval is er zeker mee te leven omdat volgende exemplaren deze witte streep niet zullen hebben en daarmee het boek dat ik hier zelf in mijn bezit heb bijzondere meerwaarde zal krijgen in de toekomst wanneer ik beroemd ben.

6) Het is leuk, vind ik, dat er een aantal personen in het boek voorkomen die ik ken (in en rond de Lexus). Omdat zij niet het onderwerp vormen maar wel belangrijk zijn en voor later interessant om mij deze tijd te herinneren. Zelf sta ik er ook één keer in, gelukkig.



Het Lexus fotoboek:



De kaft is wel erg gevoelig voor vingerafdrukken, maar die veeg je er ook weer gemakkelijk af.

* Het is wel tekenend dat ik dat tijdens de laatste controle voor het verzenden niet heb gezien, de laatste tijd laat ik wel meer een steekje vallen. Iets waar ik momenteel al extra aandacht aan besteed door alles net als vroeger dubbel te controleren, hetgeen, onder invloed van de tegenwoordige haastmaatschappij, enigszins ondergesneeuwd was geraakt bij mij. Overigens zijn er ook dingen die ik juist expres niet dubbel controleer (heb ik de ramen wel gesloten, heb ik de deur wel op slot gedaan) om dwangneuroses te voorkomen, dit compenseer ik door de handelingen bewuster, met meer aandacht, te verrichten. Maar dat is van een geheel andere orde.