Poljot is het

onderwerp van dit bericht geworden. Vanavond dacht ik even een nieuwe avatar te schieten (met alle bespiegelingen van dien), want dat staat al lang op de rol en ik had inspiratie, maar ik was vergeten dat ik mijn camera momenteel in de productstudio in de kookwinkel heb staan. Die houden jullie dus tegoed. In plaats daarvan heb ik het tweede deel van de foto's van mijn afgelopen vlucht in een Cessna erbij gepakt.
Op de heenweg zat ik achterin en had ik vrij veel bewegingsvrijheid en grote ramen zonder noemenswaardige obstructies. Op de terugweg zat ik voorin en had ik al snel in de gaten dat ik zonder tele objectief (ik had alleen mijn 45 mm TS-E en 100 mm macro meegenomen, een objectief met meer dan 100 millimeters brandpuntsafstand bezit ik ook niet trouwens) niet veel kon uitrichten daar vanwege de balken die het vliegtuig bij elkaar houden en de krappe zitpositie. Bovendien zat ik rechts en was de laagstaande zon ook de hele tijd rechts, hetgeen voor een extreem laag contrast zorgde door de kunststof ruiten van het vliegtuig. Ik besloot daarom "actie" foto's te schieten van het interieur. Door de zeer wisselende omstandigheden (zon, wolken, bochten in de koers van het vliegtuig) kwamen veel foto's die op zich tof waren niet in aanmerking omdat die de continuïteit van de serie zouden schaden.
Het horloge van de piloot vind ik zo mooi dat ik het toch in de serie opgenomen heb ook al zit de foto niet helemaal lekker (de scherpte op deze foto ligt ook iets te ver naar achteren). De positie (om het stuur) en het feit dat de piloot zijn eigen horloge gebruikte om tijden te loggen en niet het klokje dat in het vliegtuig aanwezig was vind ik leuke details. Op google heb ik gevonden dat dit een Russisch merk is (Polet) en ik heb zo'n flauw vermoeden dat als ik een keer echt teveel geld heb de Tissot om mijn linker pols zijn plaats zal moeten opgeven. (Om een vleugje jaren negentig op je scherm te toveren kijk dan vooral even op www.polet.ru, niet de site van de klokjes overigens, dat is www.poljot.ru, blijkbaar de manier waarop het uitgesproken dient te worden, maar daar is op dit moment niet veel meer te zien dan een logo, hier staan wel een paar horloges met prijzen.) (Ik moet ophouden met googlen want ik voel mijn bestelvinger jeuken, ik houd namelijk enorm van rare dingen die op een geheel eigen manier mooi kunnen zijn.)





Zoals altijd meer op mijn flickr account.

Heel andere landschapsfoto's

dan de vorige serie uit de bergen bij het Gardameer dit keer, maar ook van grote hoogte (zij het minder hoog dan voornoemde bergen). Afgelopen zondag was ik uitgenodigd om, met mijn camera en samen met Bas Stubert, een eindje mee te vliegen in een Cessna. De zondag begon met mist en omdat recht boven Nederland een lagedrukgebied lag woei het nauwelijks en verdween de mist ook niet erg spoedig. Daarom begonnen wij met koffie met appeltaart bij een haardvuur. Ook erg stijlvol. Maar nog niet zo stijlvol, vind ik, als met een Cessna naar Texel vliegen om daar een late lunch te gebruiken en met hetzelfde apparaat weer terug te vliegen, wat we daarna deden.
Mede door de vrijwel afwezige wind (begreep ik) was de vlucht zeer comfortabel. Alleen vanwege de vele wolken en het onzekere weer (en ons late vertrek ook, denk ik) konden we geen grote omwegen maken over Nederland, waardoor we vrij kort in de lucht waren. Het was voor mij de eerste keer in zo'n klein vliegtuigje, ik heb mij dan ook uitstekend vermaakt en zelfs wat fotootjes geschoten met de 45 TS-E, waarbij ik alleen de tilt gebruikte om een speelgoedwereld te suggereren. Dat ging niet helemaal voorspoedig omdat ik in het begin de tilt verticaal had staan en het resultaat op het kleine schermpje onbevredigend maar acceptabel leek. Pas toen ik de tilt horizontaal draaide begreep ik dat ik het verkeerd had zitten doen. Daarom zijn er niet heel veel foto's overgebleven maar toch een aantal aardige. Voor de volgende keer weet ik dat in ieder geval vast.
Het weer was subliem toen de mist eenmaal opgetrokken was. Met een relatief laag winterig zonnetje alweer en veel wolkenpartijen die het landschap des te interessanter maakten.







Enzovoort.

Of ik de voorkant

van een nieuw kooktijdschrift van een foto wilde voorzien, werd mij gevraagd. Nu ben ik zelden te beroerd voor dergelijke zaken dus toog ik, na enig nadenkwerk vrijdagavond, afgelopen zaterdagochtend aan het werk. De instructies luidden als volgt: een sfeerfoto met een koperen pan van Mauviel waarin een saus bereid wordt.

Voor een voorkant heb je een rechtopstaande foto nodig (dat is voor mij dus al tamelijk bijzonder, ik schiet eigenlijk alleen liggende foto's want ik wil liever een "spread") met wat ruimte rondom ("bleed") en vooral aan de boven- en onderkant (omdat het formaat van een tijdschrift meestal iets minder langwerpig is dan twee bij drie). Bovendien moet er natuurlijk wat tekst overheen kunnen dus een beetje egale en onscherpe delen zijn altijd wel prettig, dat vond ik overigens nog vrij lastig te realiseren (getuige ook de foto's). Daarbij moet de foto natuurlijk impact hebben zodat het blad opvalt en aantrekt.

Hiertoe had ik drie foto's bedacht, één lekker strak vanaf de zijkant, één wat dynamischer met het pannetje met saus erin naar de camera gekeerd en één, afwijkende (dat doe ik graag en vaak: anders denken dan de opdrachtgever om een extra keuzemogelijkheid te bieden), waarbij vuile vaat de hoofdrol zou spelen.

De bewuste zaterdagochtend kwam Karlijn een dagje werken waarop ik haar onmiddelijk tot assistente van de fotograaf benoemde.

Hieronder de drie foto's die ik schoot (klik op de foto om naar flickr te gaan, daar staat nog specifieke uitleg bij elke foto).

Optie 1:



Optie 2:



Optie 3:



Eerder vandaag bereikte mij het bericht dat om redactionele redenen de uitgave van het kooktijdschrift nog even op zich laat wachten en ik daarom, ter zijner tijd, een nieuwe cover mag schieten met een ander product (en een duidelijkere instructie: een bestaande foto namaken maar dan minder paars). Daarom zie ik er geen been in deze drie foto's nu aan mijn selecte publiek te tonen. Overigens zou de keuze geloof ik op optie 2 gevallen zijn, degene die inderdaad het dichtst bij de instructie "koperen pan waarin een saus bereid wordt" komt.

Ik heb met veel plezier deze foto's gemaakt en dat doet me mij realiseren dat ik dit soort foto's eigenlijk vaker zou moeten schieten, geplande foto's bedoel ik, een uitgewerkt idee zogezegd, hoe eenvoudig dat idee ook moge wezen. Het is best een pleziermomentje als de foto min of meer zo op je beeldscherm verschijnt als je hem bedacht had. Vind ik.

Henk Wildschut

kwam mij afgelopen maandag op de foto zetten voor het Volkskrant magazine (dit naar aanleiding van een e-mail van mij aan de Volkskrant om mijzelf kandidaat te stellen voor de serie Man en ding, die hij fotografeert). Dit was plezierig op meerdere vlakken.

Ten eerste, dit had ik vantevoren ook wel bedacht, was het natuurlijk aardig dat ik nu het model was. Het was lang geleden dat ik opzat en pootjes gaf voor een professioneel fotograaf (een portretfoto toen ik 14 was ofzo, bij de plaatselijke fotomeneer, is denk ik de laatste keer hiervoor geweest). De manier waarop hij dirigeerde vond ik niet veel afwijken van de mijne (hoofd een beetje zo draaien, hand omhoog, dat soort dingen is natuurlijk ook wel vrij universeel). Ook riep hij tussentijds hoe vet de plaat achterop zijn camera er uitzag (dat doe ik zelf ook omdat je op deze manier minder nadruk legt, voor de ander(en), op dingetjes die misschien nog verbeterd kunnen worden en de sfeer er zeker meer gebaat bij is dan mismoedig stilzwijgend nee schuddend naar je schermpje te staren) en telkens na een serie foto's liet hij dat ook zien. Net als ik (probeer) had hij ook bij aankomst al een idee wat hij wilde en ik geloof dat we dat behoorlijk hebben kunnen realiseren. Hij was, ondanks dat we eerst op ons gemak een espressootje dronken wat helaas te zuur was (het was lang geleden dat ik voor twee personen zette en daarom, denk ik, liep de koffie te snel door), snel klaar en pakte zijn grote tas voornamelijk gevuld met accu en licht weer vlug in. (Achteraf vraag ik me af of dat juist goed is omdat het soepel ging of juist niet goed omdat ik zo saai was dat hij er niet zoveel mee kon.)

Ten tweede had ik met mezelf gewed dat hij een Canon 5D mark II zou hebben en, inderdaad, die had hij. Maar wat ik niet bevroedde is dat hij daarop een Carl Zeiss 1.4/50 had zitten, het objectief dat ik ook bij voorkeur gebruik en dat volgens mij niet erg gemeen is bij fotografen (de overgrote meerderheid zal toch de merkeigen 24-70 f/2.8 gebruiken of, wanneer ze vaste brandpunten willen, iets als de 35 f/1.4 en 85 f/1.2). Omdat de mens natuurlijk altijd naar bevestiging zoekt vond ik dit een welkome afwisseling van mijn, doorgaans, vruchteloze pogingen daartoe. Het feit dat de foto geschoten is met dit objectief maakt hem voor mij nog specialer. Hij gebruikte wel een behoorlijk klein diafragma volgens mij, iets wat ik zelden doe, waardoor de karakteristieke Carl Zeiss tekening minder wordt, al zat ik pal voor een witte muur dus van karakteristieke tekening zou toch niet veel terecht gekomen zijn vrees ik. Om de bevestiging compleet te maken zei hij uit zichzelf, terwijl we over Carl Zeiss objectieven kletsten, dat hij binnenkort de 2/35 wilde aanschaffen, het objectief dat al lange tijd op mijn verlanglijst staat en dat ik slechts nog niet aangeschaft heb omdat ik nog steeds de vage notie heb naar digitaal middenformaat over te willen stappen.

Ten derde is hij een erg sympathieke kerel. In het beroep van fotograaf, vooral als je voornamelijk mensen als onderwerp hebt, helpt dat natuurlijk enorm zo het geen onontbeerlijke eigenschap is, maar ik ken weldegelijk op het eerste gezicht (of gesprek) onaardige lui die ook een boterham lijken te kunnen verdienen met fotograferen. Je zou spontaan een biertje met hem gaan drinken en misschien moet ik dat ook maar voorstellen een keertje (mocht ik hem nog eens spreken).

Speciaal voor de gelegenheid had ik geen spijkerbroek aan (dat had ik vroeger ook niet, maar de laatste tijd vertoonde ik me er wel erg vaak in) maar een groenig iets met kniezakken (die onwijs onpraktisch zijn, maar dat is vast niet zo opvallend op een foto, het viel mij al niet eens op toen ik de broek kocht) en mijn bergschoenen, waar ik nog steeds zeer over te spreken ben. Erboven een vest (of hoe heet zoiets, een trui met een rits) van G-star raw die ik juist recentelijk weer uit de kast had getrokken vanwege het veranderende weerbeeld.

Het zal wel een aparte gewaarwording zijn mezelf te zien in het Magazine. Voor die tijd wil ik nog wel even mijn portfolio op mijn website van één of twee nieuwe fotootjes voorzien. Het bijhouden van mijn portfolio aldaar kan sowieso natuurlijk geen kwaad (en is reeds lang achterstallig), ik koester bovendien de illusie dat ik misschien een paar foto's door betere kan vervangen.

Bij dit bericht geen beeld want ik heb in het nabije verleden niet zo heel veel bijzonders geschoten voor mijn gevoel (wel één aardig dingetje maar dat kan ik nog niet laten zien). Mijn laatste zwartwit rolletje bevatte zelfs geen enkel scanwaardig negatief kreeg ik de indruk. Een mooie prikkel om weer wat meer mijn best te gaan doen (daarbij het meedoen aan wedstrijden dat geheel naar de achtergrond is gezakt ook weer eens oprakelend).

Van de serie "Goodbye Annette"

heb ik nog geen gewag gemaakt op dit bescheiden podium zie ik. Vanuit mijn naaste omgeving heb ik er wel al wat, aarzelende soms, reacties op mogen ontvangen waarvoor ik heel dankbaar ben, omdat ik terugkoppeling altijd bijster waardeer en het, vooral mijn ego, ook interessant vind om over mijn foto's te praten met iemand die er een mening of vraag over heeft. Laat mij tevens van de gelegenheid gebruik maken te zeggen dat de serie met Annette's toestemming is geplaatst en het initiatief tot het maken ervan zelfs bij haar lag (ik had de hoop dit ooit te kunnen doen reeds lang geleden opgegeven).

Het lijkt me eigenlijk heel normaal om mooie foto's van je eigen vriendin (te proberen) te maken als fotografie je hobby is. Wellicht kijkt men vreemd op als die dan op internet verschijnen maar daar lijkt me in principe ook niet veel kwaad in te zitten, al ben ik misschien daarin te naïef voor deze (internet) wereld.

Ik kan ook niet ontkennen dat het maken van de serie op zich naar meer smaakte. Een vrouw is, net als een bos of zoveel andere zaken, een interessant onderwerp, misschien zelfs wel interessanter dan een bos, dat je moet leren kennen, dat je volledige concentratie waard is en je dan beloont met bijzondere plaatjes en misschien een leerzaam moment of twee. In één enkele sessie is dat natuurlijk nauwelijks voor elkaar te krijgen allemaal en omdat het mijn eerste keer was dat ik dergelijke foto's maakte was ik er zelf ook niet helemaal op mijn gemak bij hetgeen in het eindresultaat nog wel te zien is denk ik, een zekere terughoudendheid kan ik wel herkennen in de foto's (zonder dat bij uitblijven daarvan het geheel meteen plat zou moeten zijn overigens).

De serie is in onze slaapkamer geschoten met bestaand licht met de Contax (Carl Zeiss) 2/100 vol open. De foto's zijn bewust zwartwit en ook geschoten met in het achterhoofd dat ze zwartwit zouden worden. De belichting wisselt sterk, dat heb ik gedaan door Annette op verschillende plaatsen in de slaapkamer (dichter bij het raam en verder af) te fotograferen in een poging hierdoor een verhaal te laten ontstaan.

Oorspronkelijk was een idee van mij om zo nu en dan "sexy" foto's van Annette te maken om te kijken of dit kijkers naar mijn flickr account zou trekken (waar het nu angstig stil is), maar hiervoor zou ik langere tijd nodig hebben om uit te zoeken wat een goede "sexy" suggestie is zonder plat te worden, maar wel plat genoeg zodat ook de normale mens het begrijpt (niveau strak t-hemd zeg maar, maar dan beschaafd). Dit liep echter anders omdat Annette aanstalten maakte te vertrekken en ik het daarom vooral niet kies vond om zo'n project nog op de valreep op te starten nu Annette er ineens wel wat meer voor open stond. Daarom wilde ik er vooral een stijlvol afscheid van maken en laten zien hoe ik Annette als persoon zie, alsmede vrouwen in het algemeen (mede daarom heb ik Annette haar gelaat ook niet gefotografeerd).

Zoals gezegd is dit wel een onderwerp dat ik graag nog eens op wil pakken, alleen dan liever niet in het kader van een afscheid maar gewoon professioneel (met een model, als ik ooit de moed kan verzamelen er eentje te contacteren) wanneer de studio beneden af is en er geen toevlucht meer genomen hoeft te worden tot de slaapkamer, wat natuurlijk echt niet kan in zo'n situatie.

De hele serie staat hier: Goodbye Annette.

De eerste foto:

Of mijn landschapsfoto's

zichtbaar mooier zouden zijn dan reguliere vakantiefoto's, vroeg Jeroen mij (zo interpreteerde ik zijn vraag althans) bovenop een berg langs het Gardameer, terwijl ik daar met mijn overdreven grote camera (mijn hoofd gaat ongeveer schuil achter de 1Ds II) met 50 mm objectief stond. Over schoonheid praten is altijd lastig en daarom hielden we het even op "dat er duidelijk verschil zichtbaar is". In ieder geval was al duidelijk dat de overdonderende schoonheid van het landschap zich niet eenvoudig liet vastleggen door onze fototoestellen. Aangezien het voor mij de eerste keer was hoog in een dergelijk berggebied en de wandeling zelf mijn prioriteit had heb ik ook niet de illusie dat mijn fotootjes duidelijk verschillen van andermans vakantiefotootjes.

Toch plaats ik ze omdat het natuurlijk een aardige test is van de verdedigbaarheid van mijn bewering dat willekeurige foto's van bijzondere landschappen gemakkelijker bewondering (of bijval) oogsten dan bijzondere foto's van willekeurige landschappen (in ieder geval van leken op fotografiegebied, in welke categorie toch meestal de ontvangers van de beelden van een goedwillende amateur ingedeeld dienen te worden), waardoor iedere vakantieganger met een paar plaatjes uit een Amerikaans natuurpark direct veel "oohs" en "aahs" losmaakt bij de geïnteresseerde kijkers en mijn fotootjes van oerhollandse bossen nog geen "boe" of "bah". Geenszins wil ik beweren dat mijn foto's van de bossen bijzonder zijn of het landschap rond het Gardameer dat is (gezien de huidige wijdverbreide vakantiecultuur is een dergelijk bescheiden berglandschapje zeker wel eens aan ieders netvlies voorbijgetrokken, zo niet ieder jaar) maar feit blijft dat ik bij min of meer gelijkblijvende capaciteiten de foto's van de bossen met aanmerkelijk meer aandacht heb gemaakt dan die in de bergen.





Enzovoort.