Het ging regenen

in Duisburg terwijl we in het Landschaftspark waren. Dat was mooi, want zo kon ik weer oefenen daarmee, het is namelijk nog geen sinecure om regen aansprekend op de foto te krijgen, in mijn optiek.







Eigenlijk vind ik deze drie genoeg. Maar om te laten zien dat ik toch echt wel scherp kan stellen ergens op en om het verhaaltje af te maken:







Dat was leuk, binnenkort wil ik weer eens naar de Veluwe, bij voorkeur in de regen. Afgelopen weken geen tijd gehad voor een ritje daarheen en ook de komende twee weken zie ik dat niet zo snel gebeuren.

Ter inspiratie plaats ik graag onderstaande link. Een mevrouw (Kate Stone, uit Chicago) heeft een serie "vreemde" foto's van interieurs gemaakt die mij zeer aanspreken, ook zie ik daar een kleine parallel met "zoals de ogen zien". Het zijn dingen zoals dit die mij doen beseffen dat ik maar een klein beginnertje ben, want vergis me niet: het ziet er niet zo lastig uit en zelfs een beetje amateuristisch, maar o jee wat is het moeilijk (voor mij) om echt zoiets te maken.

Kate Stone "At the seams".

Duisburg in Duitsland

stond voor afgelopen woensdag op het programma. Er staat daar een oude fabriek en er is een "Landschaftspark" vol met industriële bouwwerken die fotogeniek kunnen zijn. Samen met Martijn op het ongoddelijke uur van zes in de morgen vertrokken.

Vantevoren had ik erge moeite om te bedenken wat ik als thema zou pakken, wat ik mezelf altijd graag geef om niet in het wilde weg te gaan schieten. Een beperking zo je wilt, die je misschien wat bewuster maakt van elk individueel plaatje en tevens de verschillende foto's meer tot een geheel smeedt. Door de beperking ben je zo nu en dan gedwongen het maximale uit een situatie te halen om toch maar een resultaat te boeken daar waar je beperkingsloos zoveel prima plaatjes kunt schieten dat je nooit verder komt (dan prima).

Ik had bedacht om de serie (net als de vorige) zwartwit te maken om de structuren te benadrukken en nu met een (overdreven) hoog contrast te werken zodat de beelden wat grafischer zouden worden, maar niet meer het element "mens" zo expliciet gebruiken. In plaats daarvan wilde ik een sfeer van een verlaten toekomst overbrengen (ter inspiratie naar de film "Dune" gekeken dinsdagavond). Omdat ik wist dat het pand heel groot is besloot ik mijn Contax 100 mm f/2 van stal te halen en zo eens heel anders naar een interieur te kijken (voor de zekerheid had ik ook een 35 mm f/2 mee mocht ik volledig falen met alleen 100 mm, maar dat gebeurde mijns inziens niet), het is allemaal vanaf statief gefotografeerd op f/5.6 of f/8 en sluitertijden van 1/15 tot 2". Mijn idee om met een draadloos te activeren flitser vreemde lichteffecten te bereiken strandde direct al wegens veel te weinig vermogen van dit apparaat. Wel heeft de flitser op twee foto's een zinvolle bijdrage kunnen leveren door voor wat contrastverhoging te zorgen.

Het weer was perfect: bewolkt maar droog.

Uiteindelijk heb ik de serie niet zwartwit gemaakt, toen ik de foto's thuis bekeek was ik erg onder de indruk van de kleuren (meer nog dan daar) die op zichzelf al een sfeer oproepen en ook heel mooi passen, vind ik, bij het pand.









Enzovoort enzovoort (11 foto's in totaal).

Later ging het regenen, die serie houd je tegoed.

Uit een zeer oude doos

diepte ik recentelijk deze dia op, welke ik schoot toen ik nog in Hilversum woonde, zo'n tien jaar geleden. Met vlagen kreeg ik een aandrang om foto's te maken om vooral de tijd niet verloren te laten gaan zonder dat ik echt iets uit te drukken had, net als tegenwoordig eigenlijk. (De afgelopen twee weken is die neiging echter zo goed als absent en heb ik dan ook nauwelijks een foto gemaakt, tot mijn spijt.)



Deze dia is bij nacht geschoten met de Contax RTSIII en Carl Zeiss 50 mm f/1.4 die ik toen had, vanaf statief (uiteraard) op het industrieterrein in de buurt van mijn toenmalige woning. Ik was te voet door Hilversum getrokken die nacht (waarop ik nog best een aantal aardige dia's heb geschoten en, als ik het me wel herinner, ook een aantal aanvullingen op mijn serie "lege terrassen" waar ik toen mee bezig was) en passeerde deze scene rond vijf uur 's ochtends. Terwijl ik mijn statiefje aan het opstellen was kwam een politievoertuig naderbij, twee agenten stapten uit en kwamen gewapend met hun zaklantaarn vragen wat ik aan het doen was. Ik mompelde nog iets van dat je deze schaduwen nooit overdag hebt waarop een van hen schamperde dat dat inderdaad wel niet zo zou zijn. Ze vertrokken en lieten mij verder begaan.

Het doet me wel beseffen dat ik al zo lang bezig ben met fotografie (al zit er een enorme dip waarin ik vrijwel niets heb uitgespookt op enig creatief gebied tussen toen en nu) en dat ik, net als in mijn echte leven, niet erg vooruit gegaan lijk te zijn. Het worstelen met scherpte dat ik nu heb zie ik ook in mijn oude foto's (al was het toen niet zo bewust als nu), een zekere fascinatie voor bossen ook al (waar ik toen hoegenaamd niets mee deed overigens).

Het bekijken van een dia of een afgedrukte foto vind ik trouwens prettiger dan op een beeldscherm naar pixels turen merk ik (een foto op een beeldscherm kun je niet zo makkelijk dichterbij brengen zonder het geheel uit het oog te verliezen, niet zo makkelijk heroriënteren in de ruimte en dergelijke, allemaal dingetjes die het brein helpen bij het interpreteren heb ik het idee, waarbij ik ook weer terugdenk aan mijn wankele beginnetje te fotograferen "zoals de ogen zien" waar ik nog weleens over nadenk maar nog geen gevolg aan heb gegeven).

Voor het overige ben ik een groot fan van digitaal met haar superieure controle en ik zou dan ook nooit meer terug willen. Het uitzoeken van de ouderwetse fotoboeken in verband met het na tien jaar uit elkaar gaan van mijn vriendin Annette en ik is een regelrechte ramp, de albums met digitale foto's zijn makkelijk: allemaal voor haar, de bestanden heb ik tenslotte nog zelf op een harde schijf staan en kan ik vrij gemakkelijk terugvinden indien nodig. De negatieven van de eerdere albums zijn verspreid over drie dozen en bovendien kan je niet even in één oogopslag bekijken waar het betreffende rolletje over gaat (tenzij de indexprint nog in het mapje zit maar dat is uitzonderlijk).

Overigens had ik rond dezelfde tijd als waar bovenstaande dia uit stamt ook een aanzet tot een werk gemaakt dat met enige moeite in de "zoals de ogen zien" serie zou kunnen passen (ik meen nog te weten dat mijn achterliggende gedachte er wel aan verwant was) met Annette als onderwerp, waarvan ik hieronder een ruwe schets plaats (die ik zojuist gemaakt heb, destijds heb ik niets met deze dia's gedaan behalve ze in een doosje stoppen).

Door kunstzinnig

te pielen annihileer je potentieel de bewaarwaarde van je fotografie. Een groot verschil met scheppende kunsten. Omdat het me niet is gelukt om dit blogbericht te schrijven wil ik alleen even proberen op te schrijven waar ik uiteindelijk op uitkom en wat links geven ter lering ende vermaak.

Als je met fotografie iets aan het registreren bent helpt het om een oog voor compositie (en alles wat daarmee samenhangt) te hebben, en wellicht wat technische kennis, maar niet om kunstzinnig uit je dak te gaan. Als je een blijvend kunstwerk wilt creëren overschrijd je al gauw de (vage) grenzen van fotografie.

Bijvoorbeeld deze mevrouw:

http://lenscratch.blogspot.com/2010/07/klea-mckenna.html

Aanleiding tot deze overpeinzing was een plog met prachtige kleurenfoto's uit het Amerika van rond 1940, registrerende fotografie:

http://extras.denverpost.com/archive/captured.html

Ook omdat ik recentelijk nogal foto's aan het uitzoeken ben en ik daarbij overduidelijk een voorkeur blijk te hebben voor degenen waar ik iets op kan zien (waar ik vijftien jaar geleden woonde, hoe diverse familieleden, inclusief mezelf, er toen uitzagen, herkenbare afbeeldingen van oude vrienden) raakte ik verzeild in deze overpeinzing.

Waarom geldt dit niet voor beeldhouwkunst of schilderkunst? De tweedeling (zo je die wilt zien) tussen registrerend en niet-registrerend (expressionisme, etc.) is er wel maar het blijft allebei onderdeel van dezelfde discipline. Is het opvouwen van je negatief of het besmeuren van je sensor alvorens een foto te maken nog fotografie?

Grote fotografen die in het (collectieve) geheugen gegrifd staan voegen zeker iets van zichzelf toe aan hun werk (Gregory Crewdson, Richard Avedon, misschien zelfs Annie Leibovitz) maar blijven toch vooral registranten (zoals ook Ansel Adams, Henri Cartier Bresson, Robert Doisneau). Er schiet me nu niet iemand te binnen die het medium fotografie (het medium dus, niet de onderwerpen) vreselijk heeft opgerekt en daar een blijvende indruk of invloed mee heeft achtergelaten.

Is registratie een vast onderdeel van fotografie zonder welke het niet bestaat?

Zijstap: gelukkig is de commercie ook aan de haal gegaan met Doisneau's erfgoed, hartverwarmend: http://www.artinfo.com/news/story/222/doisneaus-paris-kiss-photo-sold-for-record-at-auction/

Het idee dat ik een stap mis* of iets heel voor de hand liggends over het hoofd zie knaagt aan mij en laat mij in opperste verwarring achter bij deze simpele en maar matig geslaagde registratie van het dashboard van mijn auto bij nacht.



*achteraf: de stap die ik mis kan heel goed zijn dat dit een niet bestaande kwestie is, omdat fotografie zo overduidelijk afwijkt van andere "kunstvormen" dat je wel een oen moet zijn om er niets meer van te begrijpen.