De X-Rite kleurenkaart

afgelopen week binnengekregen. Deze in de productfotografie opstelling (in gebruik voor www.kookwinkel.nl) geplaatst en gefotografeerd. Weer veel van geleerd: voor een aantal dingetjes zijn mijn ogen weer geopend, die half gesloten waren door het in slaap sukkelen van het gehele fotografische lichaam.

Het voornaamste is eigenlijk dat de foto extreem flets moest zijn om de waarheid nog enigszins te benaderen. De fletse variant hieronder is de definitieve versie, op het oog (door twee mensen waaronder ikzelf) kloppend gemaakt met de originele kaart (op een Lacie die niet gecalibreerd is). Het histogram mist de beide uiteinden, er is dus geen echt wit en geen diep zwart aanwezig. De kleurnummers kloppen wel behoorlijk met wat er in de handleiding is opgegeven (ook geen diep zwart en helder wit trouwens) (de ruis in acht nemende en de onmogelijkheid er nog meer uren in te steken).



Het fletse resulteert ook in een niet meer zo overbelicht wit karton, dat is dus gewoon grijs... Het uitknippen en op wit zetten gaat overigens nog wel prima, de eerste serie productfoto's is er alweer doorheen gejaagd. Het valt me op hoe mooi de kleuren (ineens) zijn, en hoeveel je eigenlijk nog ziet, aan details.

Of deze nauwkeurige instelling bruikbaar is voor foto's op internet weet ik nog niet zeker. Het ziet er wel verrassend goed uit, zeker vergeleken bij de kleurenkaart zelf waarbij het fletse veel meer opvalt. Op internet is het wel gebruikelijk dat een en ander extra contrast of verzadiging krijgt. Maar wanneer je het contrast verhoogt, eventueel middels een curve, _verschuift de kleur_! Dat is natuurlijk ook logisch, wat had ik anders gedacht. We gebruiken nu even deze neutrale instelling om te zien hoe het over gaat komen.

Een voorbeeld van dezelfde kleurgecorrigeerde foto maar met een wat contrastrijkere curve, zodat er wel zwart en wit (bijna) inzitten. Sommige kleuren zijn overduidelijk verschoven. Of je dit in de praktijk merkt (www.kookwinkel.nl verkoopt geen kleurenkaarten) vraag ik me af, bovendien zijn er ergere kleurproblemen in de foto's op de website. Of het zinvol is deze kleurenkaart overal mee naar toe te nemen en in elke situatie hem even op de foto te zetten ben ik nog niet uit, maar ik kan allicht proberen om zo de foto's van natuurgetrouwere kleur te voorzien (achteraf), ook al is het nogal een geknutsel aan de calibratie schuifjes. Natuurlijk besef ik dat meer contrast meer impact heeft.

Zoals de ogen zien

een foto maken, schreef ik enige tijd terug. Het blijkt dat Paul Graham met A shimmer of possibility iets in deze trant heeft gedaan dat mij zeer aanspreekt; toevallig hing het in Foam waar ik donderdag was. Enigszins zoals men kijkt heeft hij (korte) series foto's gemaakt. Dat is allemaal heel diepzinnig en ik begrijp slechts dit ervan. Ik heb dan ook geen Tsjechov gelezen (daar moet ik wellicht in de nabije toekomst iets aan doen trouwens). Voor meer diepte zie dit (Engelstalige) blogbericht over A shimmer of possibility.

Het blijkt dat deze meneer nogal redelijk gewaardeerd wordt als fotograaf (gezien het feit dat die 12 boekjes bij elkaar 850 euro kosten) en, hoewel ik mijn eerste mening dat de foto's niet zoveel soeps waren (daarin ben ik het ook zeker niet eens met de bewering in het hierboven aangehaalde blogbericht dat elke foto op zichzelf kan staan) niet herzie, meer van mijn aandacht verdient, als ik nog eens verder wil komen hiermee. Zonder hem te willen kopiëren kan het maken van een dergelijk werk wellicht wel deuren openen, in mijn geest, die leiden tot nieuwe inzichten. Wat ik in Foam heb gezien is in ieder geval dat de foto's niet "mooi" hoeven te zijn. Eén van de series vond ik zelfs ronduit lelijk (maar niet zo lelijk dat het weer mooi werd, meer "onverschillig" lelijk <- de serie met de "meat market" <- nu ik dit schrijf is "onverschillig" natuurlijk ook een soort emotie, het zorgt er - toevallig - wel voor dat het nu die serie is die ik mij al enige minuten aan het herinneren ben).

Wat van die serie(s) dan wel een succes maakt is mij niet duidelijk, maar dat is iets wat ik wellicht toch nooit ga uitvinden. Wat ik probeer is geïnspireerd te raken en zo mijn eigen paadje af te wandelen, ziend waar dat toe leidt. Het is in ieder geval prettig dat het foto's zonder opsmuk en stomme fotowinkel gedoetjes zijn en ze lijken ook eenvoudig genomen te zijn wellicht in de automaatstand (of diafragmavoorkeuze), voorzover techniek er überhaupt toe doet. (Zijn website doorgebladerd hebbende: de ongekunsteldheid van de foto's: zeer ok, de samenhang maar ook juist elke foto op zich: lastig te begrijpen voor mij.)

Het is nu wat laat, maar ik vul dit bericht nog aan met een korte fotoserie komend weekend.

Aanvulling 13-6-2010 1:03u

Het maken van een serie bleek nog lastiger dan ik dacht. Het gebrek aan rust in mijn kadaver (morituri te salutant) speelde natuurlijk ook mee. Ik heb wel een eerste opzet gemaakt voor wat ik denk dat misschien een leuke serie kan worden, maar het is nog erg rudimentair en er is vooral één groot probleem waarvan ik me afvraag of het oplosbaar is in dit medium (in het platte vlak): hoe kan het dat ik alles onvervormd zie (tot en met de zaken in de rand van mijn beeld zoals de afstandsbedieningen op de bank links, mijn tenen onder, de rode stoel rechts, de wijn op het tafeltje ook, als aparte objecten eigenlijk) maar het "Wijn" boek (waar ik mij voor deze excercitie op had gefocusd) superscherp en levensgroot vlak voor mijn neus (als het ware). Er zijn natuurlijk trucs met beeldvullende afbeeldingen die je op een bepaalde (korte) afstand moet bekijken om tot het gewenste resultaat te komen, daar ook speelt dan weer mee dat het beeld geïnterpreteerd wordt door de kijker, hetgeen ik juist een kleine beetje wil omzeilen. Lastig, misschien niet oplosbaar, maar wel interessant.

Het zicht lijkt een fenomenaal zoomobjectief te zijn dat, zonder dat dit conflicteert met de onvervormde ruimtelijke weergave, verschillende brandpuntsafstanden tegelijk kan hebben.

De redbull5pics finalisten

zijn bekend. Ik zit er niet tussen, waardoor ik weer besef dat "de" fotografie ergens anders heen evolueert dan ik. Nu noopt mij dat niet om mijn stijl aan te passen (ook al experimenteer ik met wat andere dingen momenteel) omdat ik erbij blijf dat het beter is te doen wat je na ligt dan te proberen in de smaak te vallen. Door foto's te maken volgens je eigen normen en gedachten kun je een stevig pad volgen, ook al leidt het misschien tot niets. Andermans pad volgen doet je eerder zwalken, vrees ik.

Mijn bezoekje aan FOAM gisteren benadrukte ook al de discrepantie tussen mij, als fotograaf, en de curatoren en fotografie liefhebbers die het voor het zeggen hebben. Documentair werk met een sausje van kunstzinnigheid overgoten werkt goed. Het is duidelijk dat die fotografen ook alleen maar doen wat ze na aan het hart ligt zonder zich te bekommeren om het in de smaak vallen, dat laatste komt vanzelf wel via hun sociale (kunstminnende) contacten en de interessantheid (of mate waarin mensen er van gehoord hebben zonder er zelf mee te maken gehad te hebben) van hun onderwerp voor de buitenwereld.

Ik feliciteer de genomineerde finalisten van de redbull5pics wedstrijd en spreek de hoop uit zelf ook nog eens ergens voor genomineerd te worden in 2010 (dat dit niet vanzelf gebeurt besef ik derdege).

Janus van den Eijnden:


Joost van der Meer:


Julie Hrudova:


Ter vergelijk (wanneer u een zinnige opmerking heeft waardeer ik dit zeer) mijn inzending:


Mijn mening over de finalisten, voor zover relevant (ik besef dat het vooral een kwestie van smaak is en ik had ook niet gedacht dat ik met mijn relatief "eenvoudige" inzending tot de finalisten zou behoren, vooral omdat ik op de belangrijke criteria "mensen" en "locaties" zeer slecht scoor en de criteria waar ik goed op scoor "kijken" en "concept" niet zo belangrijk zijn in de huidige fotografie):

Janus van den Eijnden: scoort als een malle op "mensen" en "locaties". Het lukt me niet er iets diepers in te zien. Karakteristieke koppen in een karakteristieke omgeving. Aardig maar weinig zeggend (misschien is mijn referentie kader niet toereikend om de meerwaarde hiervan te zien).

Joost van der Meer: scoort ook goed op "locaties". Voelde de jury zich aangetrokken tot het "Urbex"-idee? Ik heb betere Urbex foto's gezien dan dit. Het lukt me ook hier niet er iets diepers in te zien gevoed door de slechte composities en het saaie licht (overigens wel heel modern, dit saaie licht en de rommelige composities zie je steeds vaker opduiken), niet mijn stijl dus.

Julie Hrudova: die met het uitslaan van het badlaken, ja, die vind ik zeer sterk, de rest niet. De kleur (zwartwit) afwerking is ook niet consistent wat ik jammer vind. Scoort heel goed op "mensen" en dan met name "vrouwen", een belangrijke subset bij het beoordelen meestal. Toch de beste inzending van de drie naar mijn bescheiden mening, maar die met het badlaken vertelt eigenlijk al alles, de rest vind ik afbreuk doen, alsof er nog meer vertelt moet worden maar dat komt er (voor mij) dan niet uit.

Joeri van Veen: beetje eenvoudige tafelblad fotootjes die met weinig moeite tot stand gekomen zijn. Laat je niet nadenken, zegt niets over mensen of mensheid en is ook niet exotisch. Kleuren een beetje raar, roodachtig maar niet consistent, wat zegt dat? Geen spannend verhaal of bijzonder inzicht, beetje plat misschien zelfs puberaal. Geen volwassen fotografie.

Een middelmatige foto

van een interessant sausje voorzien. Iets waar ik geen voorstander van ben maar wat ik wilde proberen. In de lijn van mijn recente pogingen met kruisontwikkelen (dank aan Bas Stubert voor de term) heb ik een foto gepakt die het destijds net niet haalde om oplijn te plaatsen en heb daar de kruisontwikkel actie overheen gegoten.

Het lijkt haast wel of de foto er beter van is geworden. En nu? Kan ik nog meer middelmatige foto's opdiepen, er een actie overheen gooien en ze laten zien aan de buitenwereld? Een zwaktebod lijkt me dat. Maar tja, hier gaat ie.

Originele foto:



Bewerkte foto:



Nog een paar beelden die ik her en der uit mijn recente archief geplukt heb kruisontwikkeld:

Niet veel soeps

gedaan op fotografisch gebied de laatste tijd, vandaar ook lang geen berichtje geplaatst. Alle medewerkers van Oldenhof Hilversum met hun favoriete kook- of keukengerei op de foto gezet (verspreid over 3 dagen), daar ben ik nog mee bezig in fotowinkel (uitknippen en bijwerken). Verder het interieur van Oldenhof Zwolle gefotografeerd maar daar is weinig bijzonders aan te zien, qua fotografie althans. Sterker nog: de kleurbalans is niet mooi en de foto's zijn relatief donker (donkerder dan ik normaal een interieur fotografeer). Het is denk ik niet mijn beste tijd momenteel...

Oplijn nog een (voor mij) nieuwe fotograaf "ontdekt" die prachtige omgevingsportretten maakt: Thijs Wolzak.

Ondertussen heb ik nog wel wat ideetjes, waaronder een kleine serie over snelweg voer (geïnspireerd op het amerikaanse highway food) en een zwartwit serie (hoewel ik dat dus normaal niet doe, hoef ik het niet nooit te doen tenslotte). Bovendien wil ik meer oefenen met stijlen waar ik een broertje dood aan heb, bijvoorbeeld HDR en fotowinkelen met overliggende structuren en krassen en in fotowinkel het effect van kruisverwerken (x-processing?) van film nabootsen waardoor alle kleuren de pan uit schieten. Zaken die ik dus normaal ook niet doe maar waarom zou ik het niet eens doen, wie weet zit er wat in. (Ofzo?) En het kan alleen maar toevoegen aan mijn gereedschapskist als fotograaf en doet het dat niet dan is er ook geen man over boord.

Even een stel foto's uit januari 2007, de voorkant en achterkant (respectievelijk) van een brochure over kookcursussen. In 2006 was ik begonnen zaken de ensceneren in plaats van alleen te schieten wat er voor mijn neus komt en daar beleefde ik veel plezier aan. Zo ook bij deze foto's. Detail is dat ikzelf een net pak aan heb vanwege de reflectie in de lepel terwijl ik de kaars aansteek. Het gesmolten ijs is ontbijtyoghurt. De wijn is wijn. Het tafellaken is een beddelaken en de glazen, borden en het bestek had ik geleend van de kookwinkel.