Zoals de ogen zien

een foto maken. Dat speelt al enige tijd door mijn hoofd en recentelijk heb ik wat meer bewust zitten kijken. Ogen zien heel raar. En behalve ogen zien eigenlijk vooral de hersenen. Het lijkt me buitengemeen interessant om een manier te vinden waarmee je een foto maakt die lijkt op wat je zou kunnen zien.

Daar dienen zich natuurlijk meteen twee problemen aan
1) Je ziet een driedimensionaal beeld, een foto mist een dimensie
2) Je bekijkt een foto met je ogen, die de bewuste foto dus weer filteren

Wat ik tot nu toe heb gezien aan eisen is
1) Alles lijkt scherp
2) Alles is in kleur (ik weet dat in de periferie van de visie geen kleur is, maar je hersenen vullen die in)
3) Er is maar 1 relatief gering onderwerp echt duidelijk, de rest is onbelangrijk, niet zozeer onscherp maar meer latent aanwezig

Dat is wel iets dat ik nader wil onderzoeken. Een Lensbaby ofzo lijkt een rudimentair hulpmiddel te zijn om iets soortgelijks te bewerkstelligen, maar ik wil verder gaan.

Ondertussen heb ik op redbull5pics mijn inzending hooggeladen.

Inzending van Joeri van Veen op redbull 5 pics website.

Dwarrel vooral even over de site, er staat een en ander op dat best interessant is. Wanneer u geëngageerd bent, laat dan vooral een paar stemmen achter.

Hierbij de drie toevoegingen na mijn laatste bericht over de voedsel pr0no serie, welke mijn inzending aan redbull5pics compleet maakt (de eerste is mijn favoriet na de eerder geplaatste paprika, die bij het publiek minder in de smaak lijkt te vallen maar die ik zelf, met name door de belichting en scherptediepte, het best vind):







(De laatste is te plastisch wellicht en helaas geen groente. De asperge is ook een twijfelgevalletje vanwege het gebrek aan subtiliteit. Maar als totaal vond ik het toch geen onaardige inzending en niet geschoten is altijd mis. Ik probeer trouw te blijven aan mijzelf en er geen populariteitswedstrijd van te maken, want die win ik toch niet.)

Lage sleutel

oefenen is het vandaag geworden (ik bedoel natuurlijk "low key").

Oorspronkelijk wilde ik enkele foto's (of op zijn minst een enkele foto) toevoegen aan mijn voedsel pr0no (food pr0n) serie, omdat ik die wil inzenden naar redbull voor 1 juni. Dat is echter niet gelukt. Ik had twee problemen.

1) wat is voedsel pr0no eigenlijk precies?
2) hoe kan ik een duistere foto maken "volgens de regels"?

ad 1) ben ik bewust niet gaan zoeken, maar heb geput uit mijn geringe ervaring met dit genre en heb geprobeerd daar een soort idee uit te destilleren. Tevens zouden, in dit geval, de resulterende foto's idealiter (spreek uit: idealitair) passen bij mijn paprika en knoflook foto's om een serie te vormen. Dat betekent: niet teveel macro doch veleer closeup, niet te letterlijk (maar wel suggestief). In de meer gangbare definitie van voedsel pr0no vraag ik me af of dat suggestieve wel een rol speelt. Is het niet zo dat het daadwerkelijk gaat om het voedsel, zo vozig en vochtig mogelijk, anders dan de klinische voedselfotografie der tijdschriften maar niet zinspelend op menselijke (?) s3nsualiteit? Hm... wellicht.

ad 2) voldeet het even te zoeken op "low key portrait lighting" of woorden van gelijke strekking en ik vond een aardige reeks pagina's die uit de doeken deed hoe "men" dit doet. Het bleek dat het aldaar getoonde inderdaad tamelijk adequaat is. Waar ik bang voor was, dat de hooglichten teveel gedimd zouden zijn, bleek in de praktijk mee te vallen. Oppassendheid is wel geboden hiermee, alsmede met posterisatie in de schaduwdelen (zoals ook in de diverse uitleg-pagina's werd aanbevolen). Het was al met al redelijk leerzaam en daarom toon ik ook de resultaten, al zijn die verder niets bijzonders.

Resultaten: onderwerp op donkerhouten tafel gelegd, grid op licht, links op ruim een meter afstand ter hoogte van het onderwerp, iets erachter. Met wit karton de muur en het grootste deel van de tafel afgevlagd en met een zwarte afstandsbediening (op zijn kant geplaatst) de voorkant afgevlagd. Met een stapeltje witte A4tjes ter rechter zijde (op ongeveer 30 cm, dichterbij was te overduidelijk) kon ik nog wat invullicht creëren (wat bij beide foto's ook is gebeurd).

Volgende keer hopelijk voedsel pr0no, al begrijp ik best dat het niet ieders smaak is.

"Annettes schoenen"

is een serie die ik maak. Elk paar schoenen dat Annette verkrijgt zet ik op de foto, op een manier waarvan ik denk dat die het karakter van de schoenen naar boven haalt. Soms als ze nieuw zijn maar meestal als ze goed gebruikt zijn.

In tegenstelling tot mijn andere series leg ik mijzelf hier geen enkele beperking* op met betrekking tot gebruikt materiaal (objectief, licht) en dergelijke. Daardoor benader ik de foto heel anders, namelijk vrijelijk vanuit de foto, het onderwerp zelfs, zonder direct, deels onbewust of uit automatisme, de beperkingen van het stramien waarin ik fotografeer er overheen te leggen al tijdens het bedenken en tijdens het kijken (meestal kijk ik een tijdje in mijn hoofd voordat ik een foto ga maken).

Het kan dus resulteren in totaal verschillende foto's waarin alleen het feit dat de schoenen ooit door Annette zijn aangeschaft (of gekregen) een bindende factor is. Een betere test om te zien of ik ooit nog eens een eigen stijl ontwikkel is er haast niet, denk ik, want een aangemeten stijl door maniertjes (haha, HDR) of beperkingen in materiaal (eh, Lomo) sluit ik op deze manier zoveel mogelijk uit. Het paar schoenen (en mijn interpretatie ervan!) dicteert de foto.

Ziehier de complete set: Annettes schoenen.

De meest recente toevoeging, tamelijk stoere hoge hakken van G-star raw (staat op de zool te lezen), schoot ik in de gang van onze berging beneden. Nu wilde ik aan een analyse van deze foto beginnen en met name het ontstaanproces onder woorden brengen (in mijn beperkte taal die niet gestoeld is op jarenlange ervaring in of blootstelling aan filosofie of kunstkritiek) maar ik kom niet verder dan "in de loop van de dag kreeg ik het gevoel / idee dat ze in het donker op ruw beton moesten staan". Dat is wel erg mager en daarom laat ik het even hierbij en toon nog slechts de bewuste foto.



*dat is natuurlijk niet helemaal waar, ik bedoel dat alles wat ik heb ten dienste staat van de foto, niet zoals mijn bossen serie of zaken die ik dagelijks gebruik waar het meeste materiaal al vast staat en gelijk is voor alle foto's uit dezelfde serie.

Digitaal middenformaat

trekt al zeker 2 jaar mijn aandacht in die mate dat ik serieus probeer het aan te schaffen. Drie pogingen daartoe zijn reeds gestrand* en een vierde ruw de kop ingedrukt. Privé omstandigheden nopen mij mijn vijfde poging vooralsnog verder uit te stellen. Het jeukt wel**. Behoorlijk.

Hieronder de Hasselblad 501C + 40 mm die ik klaar had liggen om de achterwand die ik had aangeschaft (Ixpress 132C) op te klikken. De koop van de achterwand ging op het laatste moment niet door en de Hasselblad moest ik daarom weer kwijt. Deze vijfde keer wil ik (door schade en schande minder stupide geworden) eerst de achterwand aanschaffen en daarna pas het lichaam en de objectieven.

 

* 1) overboden in de laatste 30 seconden op ebay 2) verkoper besloot "toch maar niet" te verkopen terwijl ik al in de auto naar hem toe zat 3) na veel gedraai vertrouwde ik de verkopende partij niet meer waardoor ik mijzelf terugtrok uit de overeenkomst om erger te voorkomen.

**waarom??? Vandaag heb ik weer geen enkele foto gemaakt, hoewel ik er wel twee bedacht heb (om vandaag te maken) en ook wat ideeën voor een komende inzending voor een wedstrijd heb kunnen ontwikkelen. Wat belet mij de camera te pakken en op zijn minst de meest basale der ideeën ten uitvoer te brengen? Me dunkt dat een middenformaat mij hierbij niet helpt: geen enkele foto blijft geen enkele foto. Nul pixels, om het even.

Een luchtige fotowandeling

met medefotograaf en ~blogger Bas Stubert gehouden afgelopen week in 's Graveland, een prachtig natuurgebied (beheerd door Natuurmonumenten) in de nabijheid van onze woonplaats.

Ik probeerde en passant weer wat foto's te schieten in het kader van mijn project dat de Nederlandse bossen tracht te vangen, met name de sfeer in het bos die mij altijd zeer bevalt. Nu had ik geen statief mee en hoewel er wel voldoende licht was op zich merkte ik dat ik toch graag vanaf statief fotografeer in het bos, gevoelsmatig kan ik zekerder zijn van het afwezig zijn van trillingen en kan ik de compositie "vaster" bepalen (zonder dat door schier onvermijdelijke beweging van mijzelf het beeld toch enigszins verschuift). Desalniettemin heb ik toch drie foto's aan het project kunnen toevoegen naar mijn mening.

De Bunkers bij IJmuiden

waar ik recentelijk met Martijn was hebben uiteraard ook wat fotomateriaal opgeleverd, waar ik tot mijn grote schrik nog helemaal niet over geblogd heb, schande (iedereen weet toch dat elke scheet die men laat uitgebreid aan het internet toevertrouwd moet worden).

We vertrokken in de loop van de dag naar IJmuiden met twee steekwagentjes vol met spullen (lampen, statieven, accu's) om het terrein te verkennen alvorens 's avonds te proberen bijzondere foto's te maken bij de bunkers. We wilden in ieder geval met paarsfilters op het licht werken. Ons eerste idee was de "autobunker" vanbinnenuit paars uit te lichten zodat die als een soort alien in de duinen zou staan.

Het weer was goed en zo heb ik overdag, tijdens het verkennen, ook enkele foto's kunnen schieten op mijn manier:



Na het verkennen hebben we overheerlijke kibbeling gegeten in de haven, dat mag ook gezegd worden.

Terug in de duinen, nadat wij lichten hadden opgesteld en aan het wachten waren op het dalen van de zon kwam nog een groepje van 2 modellen (eh, ik kan deze niet daadwerkelijk typeren zonder scheldwoorden te gebruiken), 2 visagistes en een fotograaf (een jonge vent, met een Nikon + 70-200 voorzover ik het uit de verte kon waarnemen) langs. Kerels met een gezond libido halen onmiddelijk hun tele-objectief uit de tas, ik had natuurlijk niet meer dan mijn 50 mm op de camera dus hield mij van de domme. Het heeft wel de kiem gelegd voor een uitnodiging van onszelf aan "modellen" om eens een "shoot" te houden op een "locatie", als echte fotografen (wat ik natuurlijk aspireer ooit te worden).

Bij de autobunker kregen wij niet de gewenste uitlichting met de geringe middelen die wij meebrachten. ;-) We gaan dat volgende keer proberen met andere spullen. Daarom gingen wij vrij snel aan de slag met de paarse verlichting een bunker verder. Naast de betreffende bunker lag een stelletje wiens stijl wij helaas hebben verkrampt vrees ik, dat was een onbedoeld neveneffect.

Het was verder een goede dag die best aardige foto's opleverde, hieronder (niet mijn favoriet) de bunkerfoto bij nacht die bij mij de hoogste "interestingness" scoort op flickr, hij staat op nummer 54 met maar liefst 9 bekijkers. Dat geeft de kwaliteit van mijn stroom (eh, gebrek daaraan liever) haarfijn aan denk ik.

Vandaag met groenten

in de weer geweest, geïnspireerd door Edward Weston en zijn paprika (zie vorige bericht). Het zijnde een zondag was ik min of meer beperkt tot wat er daadwerkelijk in huis was. Dat was 1 tamelijk egale paprika (ja, zo gaat dat in de landbouw / voedselindustrie tegenwoordig he, zo'n paprika als Edward Weston had vind je alleen nog in hobby tuintjes vrees ik), een half verdroogd pepertje en een knoflook waaraan een paar teentjes misten.

Toch heb ik er nog twee foto's uit weten te persen, het was leuk om te doen. :-)

Edward Weston

kwam op in een discussie op flickr, uiteraard googelde ik hem meteen.

Hij blijkt bekend te zijn van de f/64 beweging (waar ook Ansel Adams deel van was) en zijn studies van, onder andere, paprika's, waarvan hier een voorbeeld op zijn website: Pepper by Edward Weston.

Dit zette subiet een korte gedachtenstroom bij mij in gang:
- het onderwerp maakt de foto
- de fotograaf is slechts een technicus

Maar is dat wel zo? Want het is toch zeker de selectie van de bewuste paprika (het onderwerp dus, maar dat impliceert een filtering door de fotograaf) en de hoek waarin deze gefotografeerd is (wellicht niet zozeer "technisch" als "kunstzinnig") dat deze foto interessant maakt. De vorm van de paprika wordt geoptimaliseerd door het licht en de scherpte (beide meer "technisch" in mijn optiek).

Met een goed onderwerp (een bijzonder natuurschouwspel, zie ook Ansel Adams) kan de technisch vaardige fotograaf een plaat maken die zijn weerga niet kent, wat met een minabel struikgewasje een schier onmogelijke opgave zou zijn. Of zou het?

Is het mogelijk om met een platvloers bos (ik denk aan een "Veluwe" of een "'s Graveland") een plaat te maken die op gelijke hoogte staat? Ook als het zogenaamd afschuwelijke 3-uur 's middags licht eroverheen valt (of, godbetert, een plensbui)? Het lijkt mij wel, dat vermindert dan het belang van het onderwerp alweer, al is ook een dergelijk "slecht" onderwerp een bewuste keuze van de fotograaf. (Behalve als hij denkt een heldere zonsondergang te fotograferen en overvallen wordt door een sneeuwstorm ofzo, het wordt er niet makkelijker op.)

In mijn gedachtengang kom ik ook weer bij het idee uit dat middelmatige fotografen met een puik onderwerp (zeg, een bekend persoon als Martin Luther King, Madonna, Obama etc.) meer interesse in hun werk kunnen genereren dan vergelijkbare of betere (ai, dat is een lastige kwalificatie) met een minder interessant onderwerp (zeg, een willekeurige paprika).

Het komt naar ik nu denk neer op de keuze van onderwerp en de visie daarop en vervolgens de technische kant van het dusdanig in beeld brengen dat de visie die de fotograaf op het onderwerp heeft door het beeld zichtbaar wordt. Ook als daar een relatief eenvoudige belichting (al is de belichting van bovengenoemde paprika wellicht nog iets complexer dan ik mij in eerste instantie realiseerde) en simpele camera-instellingen aan te pas komen. Het onderwerp welhaast tot heilige graal van de foto verheffende. Of toch niet? Haha.

Hoe dan ook, ik voel dat ik een paprika (of iets dergelijks) ga fotograferen binnenkort.

Ooit schoot ik weleens wat fruit, het meeste is het bekijken niet waard, maar deze "Peer amongst peers" is in mijn flickr stroom blijven hangen, vooral door de titel denk ik.

Mijn inzending naar EISA

PHOTO MAESTRO 2010 is een bescheiden serie van 7 foto's. Nu pretendeer ik geenszins een MAESTRO te zijn maar ik wilde toch graag meedoen. Het thema luidde "Transport".

Pas twee weken voor de sluitingsdatum kwam ik achter deze fotowedstrijd. Ik besloot "transport" letterlijk op te vatten, dus transport van goederen en mensen (en wat dies meer zij) op traditionele wijze (geen teleportatie zaken enzo, geen digitale snelweg geneuzel). Dit gebeurt over het algemeen over de weg, water, het spoor en door de lucht. Nu wilde ik graag de menselijke maat laten zien omdat ik geloof dat het bij fotografie liefhebbers (en jury's) zeer in de smaak valt om die te zien. Mijn oorspronkelijke idee was dan ook om de diverse transportmiddelen (trein, schip, vrachtauto, vliegtuig) te fotograferen vanbinnenuit, met de nadruk (focus) op de hand van de bestuurder. Misschien als een artistiekerig hoog-contrast zwartwitje af te werken om beter in de smaak te vallen.

Het bleek echter niet mogelijk bij de NS in een cabine van een trein te fotograferen. Omdat ik dit wel essentieel vond heb ik daarna een ander concept bedacht. Mijn vader gaf mij achteraf (toen ik het vertelde) nog wel een goede tip: gebruik in voorkomende gevallen het spoorwegmuseum... Duh, hoe kan het dat ik daar niet aan dacht? Mijn hang naar authenticiteit? Blokkeerde die een pragmatische oplossing? Hoe dan ook, ik had al iets nieuws verzonnen en de tijd drong.

Zonder dat ik platvloers de transportmiddelen zelf of de getransporteerde goederen in beeld wilde brengen wilde ik wel de verschillende typen en de dynamiek van de transportbranche proberen te vangen in mijn inzending. Ik besloot post-it blaadjes in pijlvorm te gebruiken om dit aan te duiden. Hieronder de resulterende foto's. De "lucht" foto is gefotosjopt (post-it apart gefotografeerd en erin gemonteerd, het bleek mij niet haalbaar deze in de lucht zwevend of ergens op geplakt te fotograferen zonder dat dit lelijk werd), de rest is zoals het is op de foto gezet.

Uiteraard speelt hier ook weer inspiratie een rol door Elspeth Diederix (pas op, ouderwetse volbeeld website, maar wel mooie foto's), al geef ik toe met deze poging haar werk geen recht te kunnen doen, mijn wens is dit eens ooit wel eens te kunnen doen.

De jury bestaat (deels) uit medewerkers van Focus heb ik begrepen. Dat blad heeft een notoire geschiedenis van het weigeren van mijn inzendingen. Het lijkt erop dat zij op zoek zijn naar een specifiek soort fotografie die ik niet kan leveren (met vignettering, hdr-invloeden, overliggende structuren), dat is natuurlijk jammer, maar voor de inzending wilde ik toch waarachtig aan mezelf blijven, voor wat het waard is.

Welnu: