Op pad geweest met

medefotograaf en ~blogger Bas Stubert vanmiddag, waarbij de zon zich uiteraard precies wist te verbergen in de tijd dat wij met de camera's buiten waren. Foto's daarvan misschien later, maar eerst wat materiaal uit de Nikon FM2N met Carl Zeiss 2/28 objectief dat ik afgelopen woensdag in ontvangst kon nemen bij Autofocus in Bussum. Op Vlieland zat er een rolletje Kodak T-Max 400 in.

De zeebaars die mij de eetlust enkele dagen erna nog wist te benemen (maar zelf overigens heerlijk smaakte):



Vaak probeer ik ook een "gevoel" in mijn foto's te leggen of te brengen. Of dat nou altijd alleen maar werkt bij onscherpe foto's? Dat lijkt me toch stug, maar hier heb ik wel weer een voorbeeld, het lijkt mij een instant sfeerbeeld van kunstzinnige allure (of pretenties). De onscherpte is uiteraard bewust weer, maar kan net zo goed per ongeluk zijn.



Annettes hoed op een eetkamerstoel:



Voor Vlieland zat er een verlopen kleurenfilmpje in mijn Nikon dat ik van mijn schoonvader kreeg, met 24 opnamen (waar ik de volgende keer rekening mee moet houden, het einde kwam nu nogal als een verrassing). Eigenaardige kleuren, de opnamen in de volle zon waren bijna monochroom geworden. (En natuurlijk uitermate kunstzinnig!)

She spent her afternoons reading

staat nu op flickr. Het is (in mijn ogen) niet onaardig maar nu ik het nog eens aanschouw moet ik zeggen dat ik toch wel heel graag stoeptegels of iets dergelijks als ondergrond had gehad. Iets zonder kleur (lichtgrijs of wit). Ik heb het nog geprobeerd met karton maar daar had ik niet genoeg van en het was erg klungelen in de kleine ruimte die ik had. Desalniettemin, de bodem had niet zo'n felle kleur moeten hebben.

She spent her afternoons reading.

Nu heb ik nog meer foto's en een paar serietjes (boeken) uitgeprobeerd die ook wel aardig werken en ik denk dat het vrij eenvoudig nog eens, beter, uit te voeren is, als ik later groot ben en een echte camera heb. En stoeptegels.

Het is te makkelijk

denk ik, zoals ik nu maar naar een bos rijd en daar wat foto's maak. Het is heel leuk om te doen maar het begint ook een beetje een automatisme te worden. Voor mijn gevoel zou ik het veel meer moeten afwisselen met andere soorten foto's.

Tijdens het afstruinen van het internet naar digitaal middenformaat (hetgeen ik vrij regelmatig doe moet ik bekennen, ik vind ze nog steeds veel te duur) kwam het weer bovenborrelen: wat ga ik in vredesnaam doen met zo'n mooie camera?* Visioenen van fantastische platen doemen dan voor mijn geestesoog op. Platen die over het algemeen meer investering vergen dan een dagje het bos intrekken (hoewel ik van mening blijf dat daar hele mooie dingen te doen zijn).

En hier zit ik dan met een mooi idee voor de wedstrijd met thema "Transport" die voor 1 mei ingestuurd moet zijn en waar het me domweg aan tijd lijkt te ontbreken dit voor elkaar te krijgen. Ik zou wel wat dingen kunnen proberen te organiseren maar in twee weken (en ook nog zulke drukke weken met een dag filmen begin mei waar ik 8 scripts voor af moet hebben) kan ik mijn plannetjes toch nooit uitvoeren. Dat vind ik heel jammer. Het is ook een beetje een zielig soort jammer, besef ik wel, want ik zou ook kunnen proberen het voor elkaar te krijgen tegen alle voortekenen in.

- Terwijl ik dit schrijf begint een tweede, iets makkelijker te organiseren, idee in mij te ontkiemen, ik denk dat ik zo de computer afsluit en dat idee wat water ga geven. -

Hier een voorbeeld van mijn afkalvende inspiratie, een beeld dat iedereen had kunnen maken (tijdens deze wandeling was ik ook niet alleen en kon daarom niet veel tijd in een foto steken, dit als verzachtende omstandigheid aanvoerende):



*Het idee dat je zoiets "waard" moet zijn - is het Calvinistisch? Of uit welke ongezonde set van waarden komt dit voort? - is heel sterk aanwezig bij mij.

Erg technisch

was ik aan het fotograferen op de Veluwe afgelopen donderdag geef ik toe. Ik was weer helemaal bezig met scherpstellen op de juiste plek, het diafragma, camera op statief om trillingen uit te sluiten, in een poging de essentie van "bos" te vangen. Ik weet nog niet of dat erg is, in ieder geval heb ik weer een paar uur kwijt gemaakt, dat is altijd goed. Zowaar scheen de zon en had ik geen file op de terugweg.

Fotografisch gezien verkeer ik

in een onmetelijke leegte. Onmetelijk strijdt met onmenselijk om voorrang. Voor "kinds of blue" heb ik wel een vrij goede foto bedacht, maar nog niet gemaakt. Het vereist ook medewerking van iemand waar ik altijd een tijdje "in moet groeien". Eigenlijk had ik van het relatief goede weer gebruik moeten maken door buiten wat rond te hangen met mijn camera, toen vanochtend rond 10 uur al bleek dat ik door lethargie waarschijnlijk toch niet aan werken zou toekomen.

Waarom deed ik dat niet?

In plaats daarvan heb ik alleen maar dit.

Een idee voor een bescheiden serie

ontstond in mijn hoofd tijdens het nadenken over hoe een Belgisch chocolaatje op de foto te zetten.



Het Belgische chocolaatje wilde niet helemaal (getuige de foto, waarmee ik weer dreig terug te vallen in oude, wat muffe, plaatjes zoals ik die placht te schieten) maar het idee voor de korte serie dat onderwijl bij mij opborrelde is misschien wel aardig. Daarvoor moet ik alleen een eenvoudig wit dienblad hebben (zoals ik weet dat er ligt bij Oldenhof, www.kookwinkel.nl) en mijn lichtstandaard terug (die ligt daar nu ook, tijdelijk).

Mijn plan is onderstaande stuitend eenvoudige opstelling (witte planken tafel, wit dienblad erop schuin ten opzichte van de planken) recht van boven te fotograferen met voldoende scherptediepte voor "alles scherp" met vrij harde belichting ter suggestie van een middagzonnetje. Er ligt dan een chocolaatje of half opgeknabbeld koekje (weet ik nog niet) en een espressokopje dat al leeg is (misschien met een kring op het blad, ernaast). Half in beeld rechts ligt een boek dat als kleuraccent fungeert. De foto's in de serie zijn elke keer hetzelfde met uitzondering van het boek. Ik noem het "She spent her afternoons reading".



Voldoende hoogte krijgen zou nog lastig kunnen zijn trouwens, aangezien het niet met de 50mm geschoten kan worden vanwege de bolle vervorming zou ik het met de 100 mm macro willen schieten, ik denk dat een deel van de aantrekkelijkheid van dit beeld gaat zijn (naast de absurde variatie van het boek) superieure scherpte en onvervormdheid in samenwerking met de banaliteit van het onderwerp die dergelijke technische kwaliteit hoegenaamd niet waard is.

Het doet me denken aan een oude foto van mij waar de lijntjes voor het eerst een beetje aardig liepen. Nu ik die foto weer zie is het me duidelijk dat het er in mijn schets veel te eenvoudig aan toe gaat. Waarschijnlijk zal ik ter plekke nog moeten experimenteren om de juiste lijnen en verdeling te krijgen.

Op de Veluwe

hoopte ik al wat knoppen te kunnen ontwaren, niet omdat ik zo van nieuw leven houd maar omdat het een zichtbaar begin van de lente in mijn poging bossen te fotograferen zou opleveren, omdat ik wel knoppen aan de bomen in de stad zag, maar er waren er geen.

Er waren wel regen- en hagelbuien, welke ook voor schitterende aangezichten zorgden. Een en ander was lastig te fotograferen, vond ik weer. Op de voorbeeldjes hieronder is de neerslag nauwelijks te ontwaren maar op de originelen bestaat hij uit mooie stralen, op de meeste van mijn foto's was hij geheel onzichtbaar. In het vervolg moet ik meer opletten dat ik wat dichterbij scherpstel om de neerslag erop te krijgen en natuurlijk werkt een donkere achtergrond het best. Sluitertijd niet te kort, ik gebruikte nu 1/20 tot 1/6 ongeveer, dat was prima mijns inziens. Ligt natuurlijk ook aan de hevigheid van de bui, deze waren vrij licht (en van erg korte duur).