Het is misschien wel kies

om een aanvulling op het vorige bericht te schrijven. Ik heb namelijk wel proefondervindelijk vast kunnen stellen dat "mooie" foto's (als promotiemateriaal, gegeven de branche en het kennelijke publiek) vaak een dip in de verkoopstatistieken veroorzaken (dus ik wil geenszins beweren dat ik vanaf mijn hoge paard de wijsheid in pacht heb, mocht die indruk ontstaan zijn). De door mij voorgestelde poster zal ongetwijfeld ook een vergelijkbaar effect hebben (t.o.v. een eenvoudiger, direct begrijpbaar, concept). Laten we voorop stellen dat ik wel begrijp dat een winkel bestaat om omzet te maken en dat daarom een eenvoudiger (in mijn ogen "lelijker") concept onmiddelijk te prefereren is. In een ideale wereld zouden beiden naast elkaar lopen, de "lelijke" voor de omzet, de "mooie" voor de uitstraling en langere termijn. Waar dat echter zou kunnen kost dat teveel geld. Ik zie wel uit naar een experiment met de nieuwe website, waarin ik het verschil tussen een mooie voorkant en een lelijke wil meten.

Dilemma's,

dilemma's, ga ik schrijven met zoveel snot tussen mijn oren dat het denken mij welhaast benomen wordt? Laat ik het blog versloffen zoals het gebruikelijk is?

Een geheel ander dilemma wordt belichaamd door de foto / poster hieronder. Al lange tijd probeer ik voor de kookwinkel een kwaliteits-uitstraling te creëren maar hiermee zijn (minstends) twee problemen:
1) mijn gevoel voor kwaliteit en uitstraling is misschien niet helemaal afgestemd op deze maatschappij
2) hoewel in woord de kwaliteit een punt van uitstraling is gaat het in de praktijk wel heel vaak om de prijs en de omzet, de grote gemene deler dus

De meeste posters die ik maak worden dan ook afgekeurd. Is dat erg? Moet ik het niet meer proberen*? Het is tenslotte maar het idee (eh, gevoel?) van 1 persoon, die er ook nog eens geen ervaring mee heeft noch een studie heeft gevolgd in marketing, reclame, psychologie of blablabla. Ik weet best wat de klant wil. Meestal maak ik ook wel wat de klant wil. Maar vrijwel altijd biedt ik een alternatief, dat zelden uitverkozen wordt. Is het normaal dat regels voor sommigen gelden en niet voor anderen? Of voor sommige situaties en niet voor andere situaties? Het frustrerende is, in het echte leven, dat men altijd meerdere parameters per keer wijzigt, zo kan iemand als ik er dus nooit iets van begrijpen. Ongrijpbaarheid is wat mij door de vingers vliedt. Ondertussen zegt men dat ik mijn zegeningen moet tellen.



* moest ik de posters naar een amateur-niveau trekken dat het grote publiek onmiddelijk herkent is dat wellicht niet zo voor de videocontent. Moest ik mij niet meer bemoeien ermee doch slaafs produceren wat men verwacht (= naäpen) en mij tevreden stellen met de mogelijkheden die ik heb in het beheren van de site? Juist heb ik in de nieuwsbrief (omdat ik niet de enige ben die hem fabriceert) een steek laten vallen in de eenheid welke ik juist elders probeerde op te bouwen maar die juist ook, vrijwel jaarlijks, doorgestreept werd met nieuwe instructies en doelen etc. etc.. Moest ik mij gewoon niet meer zoveel overal van aantrekken? Probeer ik mij nergens meer iets van aan te trekken word ik intens verdrietig. Is dat erg?

De verleidingen van de tv

heb ik kunnen weerstaan vanavond. Dat gaf mij een mooie gelegenheid om verder te werken aan het trouwalbum van Anton en Laura. Eén van de foto's daarin hieronder (New York achtergrond gekocht op ikVoorraad, foto komt over twee vierkante pagina's van 30 x 30, vandaar de afwijkende verhouding).

Staat u mij toe

even een zijstap te maken? Vorige week zaterdag kocht ik nieuwe sprekers nadat bleek dat geld dat plotseling op mijn rekening was gestort van een oude bedrijfsspaarrekening waar ik het bestaan van vergeten was afkwam. We moeten de economie draaiend houden tenslotte.
In schril contrast met mijn miemel-bericht van enige tijd geleden, waarin ik mijn luxe problemen uit de doeken deed, kan ik nu melden dat de hifi installatie hier nog nooit zo goed geklonken heeft als nu. Werkelijk alle muziek die ik nu speel is een genot, ik herontdek ceedees die al jaren in de kast staan... Viool concerten van Tsjaikovski is waar ik mee begon, subliem weergegeven. Natuurlijk heb ik een opname van de "Ouverture 1812" (met echte kanonnen!) ook aandachtig beluisterd. Verder Phil Collins, Madonna, Steely Dan, KLF, The chemical brothers, Oscar Peterson en talloze andere artiesten. Het midden is een klein beetje druk, een beetje modderig zelfs wellicht. Dat de kleine woofer (in combinatie met de bas reflex behuizing) het geweld, de detaillering, niet allemaal soepel aan kan is mijn indruk. Maar het fenomenale hoog maakt alles goed. In combinatie met de REL Stentor onderblaffer is het ook niet slecht film kijken: deze sprekers geven mij de neiging mijn volledige collectie digitale veelzijdige schijven opnieuw te gaan zien. Volstaat te zeggen dat ik hier zeer over te spreken ben.
De sprekers zijn nu met een MIT terminator 2 sprekerkabel verbonden met 1 Rotel RB981 eindversterker. In het verschiet ligt nog dubbele versterking waar deze sprekers ook voor geschikt zijn (dubbele spreker aansluitingen, tevens heb ik nog 2 extra RB981 versterkers liggen...) (alleen geen extra MIT kabels).

Tevens markeert deze foto een continuering van mijn project "Zaken die ik (vrijwel) dagelijks gebruik". Een project dat mij na aan het hart ligt en dat de prettige flexibiliteit biedt om zo nu en dan een hap-snap foto aan zich toe te laten voegen.

Eigenlijk wilde ik iets anders

doen, maar ik vergat glad wat dat was. Straks moet ik nog even de server herstarten van de kookwinkel en dan zoek ik mijn bedje op. Deze foto maakte ik afgelopen zondag tijdens een wandeling door het bos bij Bilthoven met Anton en Laura.

"Altijd bereikbaar"

wordt mijn inzending voor de Carl Zeiss Digital Culture wedstrijd denk ik, alleen zal ik hem dan waarschijnlijk "Always available" noemen. In dit geval is het frappant dat het ook de foto is geworden die ik oorspronkelijk van plan was te maken, na enig gepieker geef ik toe. Naast deze had ik nog een backup foto gemaakt (met andere poses, voor het geval deze op de lange duur niet zou werken) en kwam een foto uit de voorbereidingen in aanmerking.

Natuurlijk heb ik er weer diep over nagedacht en is de foto niet toevallig tot stand gekomen. De foto gaat over verbondenheid en tweespalt in de mens. Enerzijds houden wij vast aan (archaïsche) tradities en is een warme aanraking onontbeerlijk voor een gezond leven, anderzijds verliezen wij veel tijd, en onszelf deels, in een web van verbindingen met anderen die via kleurige bewegende applicatietjes op ijskoude machines virtueel bereikbaar zijn of eigenlijk misschien helemaal niet. (Zijnoot: wil niet iedereen vooral gelezen en gekend worden, zonder zelf te lezen en te kennen? Ik maak me daar zelf zeker schuldig aan.)

Apparaten aan de rand van de foto: de technologie is een randverschijnsel, de mens (handjes vasthouden in het midden) is de kern.
Hoofden eraf: hoe bekend je je ook maakt, je voelt je enigszins anoniem op je apparaat, je ziet ook meer anonimiteit; je mist gelaatsexpressies die soms meer zeggen dan woorden, of gebezigde woorden een andere betekenis geven.
Zwartwit kleding en traditie (huwelijk) met boek (tegenover kleurige apparaten): benadrukken de talloze contrasten die hier spelen waaronder het jezelf registreren versus anonimiteit, het jezelf vastleggen versus vluchtigheid.
De bovenlaag ~ook tijdens ons jawoord is het apparaat in de aanslag~ is de Digital Culture - laag die, zo heb ik de uitleg althans begrepen, gaat over de verregaande integratie van (digitale) (netwerk) apparaatjes in onze maatschappij.

Mag ik hier Annette, Anton en Laura nog een keer bedanken voor hun medewerking en Bas Gijselhart en Bas Stubert voor hun mening over deze foto terwijl ik nog aan het twijfelen was.

Het fotoboek van de bruiloft

dat haar voltooiing nadert (de digitale versie althans) vandaag getoond aan mijn zus Laura en haar man Anton. De foto's hieronder zijn ook uit dat boek (beiden over ruim een halve spread, 30 cm hoog, geplaatst). Achterin zitten wat verrassingen waar ik later ook over zal berichten, met foto. :-)





--

Vandaag ook de foto voor de Digital Culture wedstrijd van Carl Zeiss gemaakt. Het concept dat ik had bedacht vereiste dat Laura weer in haar bruidsjurk zou plaatsnemen, die bleek echter gestoomd en wel alweer in het ouderlijk huis te hangen. Maar ik wilde ook niet opgeven... Stoute schoenen dus, aan mijn voeten, en daarna in de sneeuw met camera en bruidsjurk naar Anton en Laura getogen.

Mag ik hier even een bedankje plaatsen voor Annette, Anton en Laura die alledrie onbaatzuchtig hun medewerking hebben verleend aan dit projectje? Welja. Annette was de ambtenaar van de burgerlijke stand. Anton en Laura waren het bruidspaar, wederom.

Er zijn drie foto's uit de fotosessie die in aanmerking komen ingezonden te worden. Volgens mij kan ik er maar één inzenden dus zal ik een keuze moeten maken, aangezien dat nogal moeilijk is voor een weegschaal zal ik daar later op terug moeten komen. Trouwens probeer ik meestal bij een wedstrijd met een gedefinieerd onderwerp mijn inzending tot 1 foto te beperken (tenzij er gevraagd wordt om een serie) omdat ik van mening ben dat er 1 foto de beste is. Dit heeft nadelen, want de jury kijkt er anders naar (iedereen kijkt overal anders naar tenslotte) en zal uit, pakweg, 3 beste foto's van mij wellicht een andere kiezen dan ik, welke bijgevolg meer kans maakt bij het jureringsproces.

Mijn initiële verwachting is dat het niveau van de inzendingen hoog zal liggen omdat er weinig ruchtbaarheid aan gegeven is, voor zover ik er zicht op heb, zodat waarschijnlijk alleen mensen geïnteresseerd in Carl Zeiss objectieven ervan weten; dat zijn veelal gevorderde amateurs vermoed ik. Tussen inzendingen van gevorderde amateurs zitten, naar mijn ervaring, altijd een paar ontzagwekkende exemplaren waarmee het zwaar concurreren is.

Altijd spannend...

Mijn vader had een goed punt

vandaag, terwijl wij samen naar Alfred Stevens in het van Gogh en Burtynsky in huis Marseille zijn geweest. Het laten zien van je werk is toch een poging een soort dialoog tot stand te brengen, ook al doe je het niet voor het publiek (in het ideale geval). Het feit dat de dialoog voornamelijk uitblijft is geen excuus om die te blokkeren, daagde het mij. Vandaar dat ik de commentaarmogelijkheid op mijn flickr account weer open heb gesteld (om het even plat te interpreteren, ik begrijp natuurlijk dat een dialoog niet daartoe beperkt hoeft te zijn, noch afhankelijk van). En ook hieronder zal ik voor de anderhalve ziel en het paardehoofd de reageermogelijkheid inschakelen. Vooralsnog sta ik iedereen toe te reageren en moet ik de reacties goedkeuren. Aangezien ik niet verwacht dat ik het hiermee erg druk zal krijgen ontvang ik geen e-mail, het kan dus even duren voordat een reactie verschijnt. Een inhoudelijke reactie waardeer ik altijd enorm, het was het gebrek daaraan dat mij noopte de mogelijkheid geheel uit te schakelen. De dialoog is weer open!

Een foto uit de oude doos

om het gemiezer van het vorige bericht wat te verzachten. Want terwijl ik nog wat door mijn iele flickr stroom bladerde viel het me wel weer op dat ik ook daar de miezerkraan regelmatig wijdopen heb staan. Helaas ook onder dit fotootje, maar de plaat zelf ben ik eigenlijk toch blij mee. Deze markeert namelijk (voor mij) een verandering: enerzijds is hij gemaakt na een periode van weinig foto's maken (fotograafsblok?), zo'n periode lijk ik nu ook te hebben dus kan ik er nu een vorm van hoop mee oprakelen; anderzijds heb ik me daaronder weer eens hardop afgevraagd wat nou eigenlijk schoonheid is en op dat gebied heb ik inmiddels duidelijk bijgeleerd. Fijn toch?

Hondenbewustzijn beoefenen,

oftewel "leven in het nu", is wat ik aspireer, maar het lijkt niet helemaal te lukken. Er zijn oefeningen voor, die ik altijd vergeet te doen omdat ik zo druk ben met gisteren of morgen. Erg onrustig is het.



Hierboven een collage die ik een jaar geleden maakte, de start van een traditie die vandaag als een nachtkaars uitging. Ik weet niet of dat erg is, of niet, of het slap is of "gewoon". Vandaag heb ik tijdens de traditionele nieuwjaarsvisites slechts wat laffe foto's kunnen maken met mijn FM2, bij gebrek aan "puf" voor meer. Het communiceren met mensen, het ze vragen iets de doen waarvan ik denk dat ze het eigenlijk niet willen (poseren voor mijn portret-projectje) kost mij altijd veel energie, die ik vandaag niet had.

-

Aangezien het hondenbewustzijn voor mijn gevoel momenteel niet binnen mijn bereik ligt sta ik mijzelf toe andere tijden aan te stippen, zelfs traditioneel terug te kijken op 2009 en vooruit naar 2010. Een lange post wordt dit vermoedelijk.

2009 was een bijzonder jaar omdat ik alle lethargie ten spijt EINDELIJK een beetje door kreeg hoe je mooie foto's kunt maken. Voor het eerst had ik het gevoel dat mijn foto's echt ergens over kunnen gaan. Het begon allemaal met het loslaten van scherpte.



Mijn obsessie met scherpte dateerde van toen ik bij Sturkenboom (een fotozaak in Hilversum, nu niet meer actief) werkte en mijn collega's mij immer beschimpten vanwege mijn wazige foto's. Ik ging zo ver een Contax RTS III met Carl Zeiss objectieven aan te schaffen met geleend geld om te bewijzen dat ik weldegelijk scherpe foto's kon maken. Hoewel mijn favoriete foto van Annette met die camera is gemaakt, bleven mijn foto's niet aan de standaarden van mijn toenmalige collega's voldoen. Uiteraard was ik vanbinnen ervan overtuigd dat ik een mislukking was, de camera was tenslotte kneiterduur dus lag het allemaal aan mij. Gedurende mijn eerste digitale jaren bleef ik scherpte als de heilige graal zien, het leverde voornamelijk redelijk scherpe, doch oersaaie, beelden op (uiteraard heb ik hiervan geen voorbeeld, dat zou mij slecht staan). Wel een scan van de bewuste foto van Annette gemaakt:



Deze zomer had ik er genoeg van. Na uitvoerige bestudering van indrukwekkende foto's kon ik niet anders dan concluderen dat scherpte, hoewel zeker een parameter, niet het belangrijkste is in een foto. Denk aan "de kus" door Doisneau, het portret van Ezra Pound door Bresson... en besloot ik met onscherpte, door focus en door beweging, te experimenteren. Daarbij volgde ik dit najaar een cursus bij beganadigd fotograaf Hapé Smeele waarbij het niet zozeer ging om foto's, en zeker niet om techniek, maar om het vinden van je beginpunt, waar ik ook veel heb opgestoken over onderwerpen, benaderen van scenes en doorzetten, kijken, kijken, verder kijken. Een resulterende foto:



Deze bevrijding en volgende ontwikkeling markeert voor mij het positieve van 2009, het glas is half vol. Voor wat betreft de lege helft: niemand lijkt deze ontwikkeling op te merken laat staan te waarderen, constateer ik als bevestiging-zoekend mannetje. Nu hoeft dat eigenlijk ook niet, maar het brengt mij soms aan het twijfelen of deze misschien imaginair is. :-) Tevens bevinden zich in het halflege deel de opbranding (burnout voor de taalvaardigen onder ons) van Annette, de stijgende kosten van het levensonderhoud en de hoge kosten aan onze auto welke onze spaarcenten hebben aangetast en, recent, de verslechterde gezondheid van mijn vader, hoewel, sprekende over de volle helft, er goede hoop is op herstel in 2010.

2010 binnenrollend ziet het er somber uit. Ik kán niet geloven dat ik december 2008 nog (relatief hoopvol) bezig was geld te investeren in een middenformaat camera (een project waarvan ik helaas heb moeten afzien in 2009) als ik zie hoeveel geld er in 2009 doorheen gejaagd is zonder dat ik iets heb om te laten zien daarvoor; en als ik zie hoeveel euro's er nodig zijn om 2010 door te komen, niet alleen voor ons huwelijk, maar ook voor een halfslachtige poging onze keuken op te knappen zodat die een fatsoenlijke standaard bereikt (hij begint namelijk te desintegreren).

Wat mij opvreet is dat het er naar uitziet dat onze Lexus verkocht moet worden vanwege maandelijkse kosten en komende reparaties, maar als ik de markt aanschouw dan is dit een kale tijd voor dergelijke acties en kom ik daar niet ongeschonden uit. Mentaal niet, maar dat is boven elke twijfel verheven, maar ook financieel niet. Het feit dat in deze mooie klassieker (door niemand (h)erkent als zodanig overigens, wat is dat in mij dat voortdurend op zoek is naar bevestiging?) na 2012 een rekeningrijdenkastje wordt ingebouwd waarmee ik rond 2030 onmiddelijk een bekeuring per e-mail ontvang als ik ergens 3 km/u boven de aldaar geldende maximum snelheid uitkom omdat mensen bij de overheid die ik niet ken en ook maar matig vertrouw inzicht hebben in al mijn mobiliteitsgegevens vervult mij met een allesomvattende triestheid die de laatste restjes plezier uit mijn binnenste wegdrukt.
Plan van aanpak is het aanschaffen van een auto van voor 1985, bij voorkeur op lpg, om de kosten van de mobiliteit te drukken en te ontkomen aan dit kastje. Maar dat is een hele opgave, zeker gezien het vermoeden dat dergelijke auto's in de nabije toekomst op een andere manier bestraft gaan worden door de overheid, wanneer die zich kortzichtig verder in de neerwaartse spiraal van koolstofdioxideemissieregulering wentelen. <- dit is denk ik het belangrijkste dat ik in 2010 moet gaan loslaten, Anton zag dat direct, hoe eerder ik me erbij neerleg hoe beter, waarop ik antwoordde dat het misschien niet altijd goed is om bij het "onvermijdelijke" maar braaf te gaan liggen (ik moet er niet aan denken dat men dat in 1940 had gedaan bijvoorbeeld, etc. etc.), al zal het een hoop kopzorgen en energie schelen. Foto van Anton:



Verdere knaagdieren die aan mij begonnen zijn (excuus voor de luxeproblemen, daar schaam ik mij niet weinig voor, doch iedereen zijn eigen problemen zijn even reëel als andermans problemen, al zijn ze misschien kilometersver van elkaar verwijderd):
1) het onvermogen onze hifi set, die in 2009 stapsgewijs stuk is gegaan, weer op een goed niveau terug te brengen en het geluid dat onze beamer produceert
2) het laten verslonzen van de Lexus (met name dat hij altijd buiten moet staan)
3) het fotograferen met apparatuur waar ik eigenlijk geen heel goed gevoel bij heb
4) de schaarste aan leuke tijden, ik bedoel luchtige (korte) periodes van pret, ofzoiets

1, 2 en 3 zijn allemaal belachelijke luxeproblemen welke met een drastische versobering simpel te ondervangen zijn, waarbij mijn onvermogen om dingen los te laten wel weer roet in het eten zal gooien. Wellicht dat dat mijn les is hier, of op zijn minst voor deze periode in mijn bescheiden leventje: loslaten, onthechten.
Met het onthechten komt punt 4 misschien ook weer om de hoek kijken. Wanneer ikzelf niet zo krampachtig en zwaarmoedig zit te wezen is er meer ruimte voor luchtigheid, kan ik me zo voorstellen.
De valkuil hier is dat ik radicaal alles wegflikker om de versobering af te dwingen zonder een mentaal veranderingsproces te doorlopen.

Ze zeggen dat de eerste stap de erkenning van je probleem is, nietwaar?
Welnu, ik geef het toe: ik ben een gevangene.