Dutch Utopia

(waarom toch in het Engels?) is een wedstrijd van Singer Laren waar ik nog aan mee wilde doen voor de eer. Nu heb ik daar diverse malen over nagedacht, hoe dit vorm te geven (wat is eigenlijk voor mij een utopisch Nederland?) als foto. Tijdens de gedachtengangen kwam er vooral veel afbraak bovendrijven en weinig opbouw. Feilloos kan ik bespreken wat me hier allemaal niet zint, maar hoe het dan wel moet blijk ik nauwelijks in te kunnen vullen. En dan ook nog "Nederland", is dat op zichzelf niet al een utopie?

Het belangrijkste vind ik dat men zich weer iets meer op de lange termijn gaat richten en wat minder aan zichzelf denkt. Niet zelden is wat goed is voor het collectief ook beter voor het individu (alle individuen), al is dat soms moeilijk vantevoren te voorspellen en zijn die voordelen ook minder onmiddelijk dan nu direct alleen aan jezelf denken en de rest te laten stikken. Daar heb ik echter geen foto bij bedacht nog, daarom heb ik het over een andere boeg gegooid.

Herfst 2030. Een onbekende bacterie uit de voedselindustrie heeft een tiental jaren geleden de wereldbevolking gedecimeerd. De overlevenden zijn voornamelijk bij elkaar gekomen in de grootstedelijke gebieden, het platteland overlatend aan kleine sociale groepen mensen die verkiezen meer in de natuur te blijven rondhangen. De verliezen worden betreurd, de massagraven bedevaartsoorden. Het voedsel wordt voornamelijk in warmere oorden verbouwd (in grote complexen gebruik makend van de aanwezige zonne-energie) en ingevlogen en ~gevaren met bestaande technologie. In Nederland tref je nog wel veeteelt maar dit is kleinschaliger geworden. Met nog maar zo'n anderhalf miljoen Nederlanders die wel wat anders aan hun hoofd hebben dan boswachter spelen krijgt de natuur op veel plaatsen weer vrij spel. Een kleine ijstijd kondigt zich aan. Zo krijgt Nederland grootse landschappen terug die we van vroeger kennen, de Wolf hobbelt weer over de Veluwe. Deze harde omslag vraagt veel aanpassingsvermogen van de bevolking en leidt tot een zorgvuldiger omgang met elkaar, de plotselinge grote hoeveelheid ruimte tot een ongekend gevoel van vrijheid.



Zonder depressief over te willen komen lijkt mij dit een aannemelijk scenario waarbij een evenwicht gevonden wordt voor deze aardbol. Meer dan een plotselinge omslag in het denken van de mensheid als geheel die ervoor zorgt dat we efficiënter met ruimte omgaan en voorzichtiger met wat de aarde ons biedt. Hoewel dat ook een mooie utopie zou zijn is die bovendien veel lastiger te fotograferen.

De terugkerende natuur en het kleinschaliger leven van de Hollander in dit scenario biedt bovendien een mooi aanknopingspunt met het inleidende verhaal van Singer Laren:

"Honderden Amerikaanse kunstenaars trokken in de vorige eeuw naar afgelegen Nederlandse dorpen als Laren, Katwijk en Volendam om inspiratie op te doen. Amerika industrialiseerde snel in die tijd en kunstenaars keken met heimwee naar de manier waarop zij dachten dat Hollanders toen leefden."

Ik heb bewust de rol van de mens hier niet in de foto laten terugkomen omdat in mijn utopische samenleving de mens er juist eens van langs krijgt, opdat zij zichzelf niet een al te grote rol in de evolutie toedicht (hoe groot die ook is in werkelijkheid misschien, hoogmoed komt voor de val denk ik).

Link naar de fotowedstrijd.