Voor een 3D fotografie

project dat waarschijnlijk toch afgeblazen wordt* vanmiddag wat onderzoek gedaan. Er blijkt een hele scene te bestaan. Ik kende 3D fotografie van de plaatjes die bij de Holmes stereoscopische bekijker van mijn oma zaten, vooral plaatjes van "vreemde culturen" uit de jaren vijftig ofzo, en van mijn latere "kijkmeester" waar ik mij vooral de Muppetshow en Peter Pan afbeeldingen, en zowaar een ijsvogel (ongetwijfeld onderdeel van een natuurserie), van herinner.

Ook wist ik wel dat je twee camera's naast elkaar op een plankje moet schroeven en die dan tegelijk moet laten afgaan (en dat daar weer een hele reeks problemen bij optreedt natuurlijk), maar de cha-cha methode was nieuw voor mij. De meeste websites die ik heb geconsulteerd waren al erg oud trouwens, ontwerpfratsen uit de jaren negentig vlogen mij om de oren. Maar het principe van stereoscopie of 3D fotografie blijft natuurlijk hetzelfde.

Dus heb ik een foto gemaakt van een haastig bij elkaar gegooid stilleventje met duidelijk te onderscheiden artikelen op verschillende afstanden van de camera en daarna nog een foto een paar centimeter naar links en heb ik na wat getuur, hetgeen mij een aardige koppijn heeft opgeleverd, in een schoenendoos wat kartonnetjes met twee spiegeltjes (de Hema had goedkope handzame opmaak spiegeltjes, erg handig) gebouwd, bijeengehouden door duct tape, waarin je inderdaad een soort driedimensionaal idee krijgt, al kijkende door de door mij onvakkundig uitgeknipte gaten.

Dit biedt potentie!

Echter. De doos in kwestie zou degelijker moeten zijn dan dit (waarschijnlijk van hout), er moet meer een venster ontstaan met de scene erin, hiervoor moeten de spiegeltjes misschien wat groter en het moet beduidend nauwkeuriger gefabriceerd worden (een beetje scheef plakken en het koekeloeren leidt alleen maar tot meer hoofdpijn zonder beloning van diepte). (Ik ben niet zo'n goede knutselaar.)

Tevens heb ik nog geen idee hoe ik de foto's (die een model en mogelijk andere bewegende elementen zouden gaan bevatten) moet maken, daar ik maar één camera heb. Zelfs met mijn fotografie kennissen samen hebben we niet twee dezelfde camera's (overkomelijk natuurlijk) of zelfs twee dezelfde objectieven. Hm.

Het idee van deze serie is om een modelletje door het hele land (op een soort reis) te fotograferen met wisselende attributen. Dat zal me ook zeker twee dagen kosten schat ik in.

Voor het fabriceren van zo'n 20 dozen en het maken van evenzoveel driedimensionale foto's heb ik drie weken (twee dagen per week beschikbaar) en geen budget. Het aantal kan ook wel wat lager maar als ik mij op 20 richt dan kunnen de paar slechtste nog afvallen zonder dat ik een minabel aantalletje overhoud.

Ga ik dit proberen te doen? Of laat ik het maar weer glippen omdat het over het algemeen meer verdriet oplevert dan plezier? En hoe komt het zo ver eigenlijk, dat zo'n project mij meer verdriet oplevert dan plezier? Ik zal toch eens die kronkel uit mijn hoofd moeten halen. Ik heb ook nog geen idee van een model trouwens.



*Een nare gewoonte van mij, om nog voordat een project begonnen is al in te zien dat het waarschijnlijk afgeblazen wordt. Dit heb ik altijd wanneer iets op tijd af moet zijn en wanneer het een zelfbedacht iets is waar verder niemand op zit te wachten. Ik verwacht dan altijd dat niemand het uiteindelijk ook hoeft te hebben als ik het toch af zou hebben op tijd en ik mij dus voor niets druk heb gemaakt. Of ik vraag voordat ik begin of het een leuk idee is en dat is het dan zelden of nooit. Zo is mijn pessimisme gebaseerd op resultaten uit het verleden en die zijn toch verdomde overtuigend, ook al bieden ze volgens de overheid geen garantie voor de toekomst.