Maar nee, dat lijkt toch een gepasseerd station. Hoe leuk ik het ook vond om te doen op de dag zelf, de stress de dag vantevoren heb ik nooit prettig gevonden (accu's allemaal geladen, kaartjes in de camera geformatteerd, start de auto morgen wel, zal de weg niet opgebroken zijn, zal oom Bob niet met zijn richt-en-schiet-camera pontificaal voor mijn neus gaan staan), de verantwoordelijkheid zo je wilt. Bovendien was ik te goedkoop en wilde niemand een boek bij mij kopen (hoewel de twee boeken die ik gemaakt heb, uit eigen beweging als cadeau aan het paar, voor hen een fantastische herinnering voor het leven zijn waar ik zelf ook bij gelegenheid nog met genoegen in blader en die ik elk echtpaar aanraad).
De enige manier waarop ik het nog zou doen is hoog uiteinde, met assistent, een doortimmerd contract (gelukkig ben ik daarmee overigens geen enkele keer op mijn smoel gegaan), de juiste zakelijke verzekeringen en een factuur waar het de gemiddelde bonusgraaier nog dun van door de broek zou lopen. Een wereld waarin ik, pragmatisch, doordrongen van de eigen tekortkomingen, kort van gestalte, moeilijk stand zal kunnen houden. Vooralsnog is die deur dus dicht.
Toch is dit het tweede bericht (minstends) waarin ik de huwelijksfotografie een prominente plaats geef. Is het dan zo dat ik dat toch als pure vorm van zakelijk en toch creatief fotografie bedrijven beschouw ofzo? Ambieer ik dat? Zie ik een kiertje licht onder de deur?
Ondertussen probeer ik mij te ontworstelen aan de gezapige treuzelmentaliteit die mij de laatste weken nekt, deels gevoed door de dagbaan waar ik 80 overuren heb verzameld in drie weken omdat er een projectje afgemaakt moest worden. Een projectje waar ik, achteraf gezien, overigens best trots op ben: de nieuwe versie van www.kookwinkel.nl. Met dank aan de fenomenale input van Jeroen ook.
Naast de huwelijksfotografie zijn er nog andere dingen waar ik mijn fotografie-bestaan mee kan opkalefateren dunkt me, zoals het maken van een nieuwe avatar (project mislukt, nieuwe kans aanstaande zaterdag, ontspannen op Ameland), het starten van een 365 dagen project (elke keer "durf" ik dat niet, alsof zelfs een dergelijke vrijblijvende verplichting voor mij al teveel zou zijn) of het simpelweg herkauwen van oude shizzle.
Dat laatste is waar het vooralsnog op uitdraaide. Met mijn Lexus fotoboek, mijn komende Annette fotoboek (waarbij ik twijfel of ik deze in stemmig zwart leer laat uitvoeren of toch kies voor een fotokaft, het enige dat mij weerhoudt van de optie leer is dat er dan geen tekst op de rug kan staan, met mijn te verwachten gigantische productie aan fotoboeken kan dat weleens problemen opleveren met terugvinden, tong in wang), het maken van reservekopieën van de Kodak foto ceedees van eind vorige eeuw die ik hier nog heb liggen, het uitzoeken van diverse dozen fotomateriaal (hetgeen sinds vorig weekend klaar is, er liggen zo'n 40 rolletjes die ik deels moet scannen) en het mijmeren bij oude diaatjes als ik eens een half uurtje over heb word ik eerder dieper in een verleden geperst waar ik niets meer aan heb (er mijns inziens afdoende lering uit getrokken hebbende, hoe lastig het ook is het geleerde in de praktijk te brengen) dan dat ik er productief van word. (Dat was een fijne zin hè?)
De aanleiding was een onbeduidend forum bericht van een rijkaard die enthousiast was over zijn Leica M9. Zonder de foto's te bekijken kreeg ik al visioenen van hoe vette foto's daar uit zouden kunnen rollen, in de juiste handen. Met zo'n sensor (zonder antialias filter, een stokpaardje van me) en de legendarische Leica objectieven (waardoor ik nog nooit heb mogen kijken, tot mijn spijt). Onmiddelijk was daar mijn (door mijzelf) geconditioneerde respons: met je eigen camera kun je ook zulke vette foto's maken als nu voor je geestesoog dwarrelen (goed genoeg om het publiek erin te laten geloven althans), je moet het alleen dóen. Niemand gaat je toestemming geven om een fantastisch fotograaf te worden en niemand gaat je het gereedschap aanreiken dat van jou op magische wijze die fantastische fotograaf gaat maken zonder dat je er moeite voor hoeft te doen. Waarop ik onmiddelijk dacht aan huwelijksfotografie met het hele gereutel hierboven tot gevolg.
Onderstaande foto illustreert mijn weemoedige rit door het verleden het beste.
Ondertussen was daar nog mijn foto in het Volkskrant magazine, die mij zo'n 15 (!) extra bezoekers op mijn site heeft opgeleverd afgelopen weekend. Hoera. Wie het kleine niet eert, enzovoort.
Klik op de foto voor de originele tekst in het magazine (die staat eronder op flickr).
Een uitgebreide hersendump, er is veel om op te reageren, veel ervan heeft in onze gesprekken de revue al gepasseerd.
BeantwoordenVerwijderenTrouwfotografie is een vak apart, zeker het hogere echelon. Ik zou het best aandurven om als team opdrachten met je aan te nemen.
Wat ik leuk vind aan je stukjes is dat je typisch Engelse opmerkingen, die je dan naar het Nederlands omzet [kwetteren, gelaatsboek, hoog uiteinde]. Je leest er eerst overheen, dan doet het je nadenken. Sterk!