Of mijn landschapsfoto's

zichtbaar mooier zouden zijn dan reguliere vakantiefoto's, vroeg Jeroen mij (zo interpreteerde ik zijn vraag althans) bovenop een berg langs het Gardameer, terwijl ik daar met mijn overdreven grote camera (mijn hoofd gaat ongeveer schuil achter de 1Ds II) met 50 mm objectief stond. Over schoonheid praten is altijd lastig en daarom hielden we het even op "dat er duidelijk verschil zichtbaar is". In ieder geval was al duidelijk dat de overdonderende schoonheid van het landschap zich niet eenvoudig liet vastleggen door onze fototoestellen. Aangezien het voor mij de eerste keer was hoog in een dergelijk berggebied en de wandeling zelf mijn prioriteit had heb ik ook niet de illusie dat mijn fotootjes duidelijk verschillen van andermans vakantiefotootjes.

Toch plaats ik ze omdat het natuurlijk een aardige test is van de verdedigbaarheid van mijn bewering dat willekeurige foto's van bijzondere landschappen gemakkelijker bewondering (of bijval) oogsten dan bijzondere foto's van willekeurige landschappen (in ieder geval van leken op fotografiegebied, in welke categorie toch meestal de ontvangers van de beelden van een goedwillende amateur ingedeeld dienen te worden), waardoor iedere vakantieganger met een paar plaatjes uit een Amerikaans natuurpark direct veel "oohs" en "aahs" losmaakt bij de geïnteresseerde kijkers en mijn fotootjes van oerhollandse bossen nog geen "boe" of "bah". Geenszins wil ik beweren dat mijn foto's van de bossen bijzonder zijn of het landschap rond het Gardameer dat is (gezien de huidige wijdverbreide vakantiecultuur is een dergelijk bescheiden berglandschapje zeker wel eens aan ieders netvlies voorbijgetrokken, zo niet ieder jaar) maar feit blijft dat ik bij min of meer gelijkblijvende capaciteiten de foto's van de bossen met aanmerkelijk meer aandacht heb gemaakt dan die in de bergen.





Enzovoort.