Henk Wildschut

kwam mij afgelopen maandag op de foto zetten voor het Volkskrant magazine (dit naar aanleiding van een e-mail van mij aan de Volkskrant om mijzelf kandidaat te stellen voor de serie Man en ding, die hij fotografeert). Dit was plezierig op meerdere vlakken.

Ten eerste, dit had ik vantevoren ook wel bedacht, was het natuurlijk aardig dat ik nu het model was. Het was lang geleden dat ik opzat en pootjes gaf voor een professioneel fotograaf (een portretfoto toen ik 14 was ofzo, bij de plaatselijke fotomeneer, is denk ik de laatste keer hiervoor geweest). De manier waarop hij dirigeerde vond ik niet veel afwijken van de mijne (hoofd een beetje zo draaien, hand omhoog, dat soort dingen is natuurlijk ook wel vrij universeel). Ook riep hij tussentijds hoe vet de plaat achterop zijn camera er uitzag (dat doe ik zelf ook omdat je op deze manier minder nadruk legt, voor de ander(en), op dingetjes die misschien nog verbeterd kunnen worden en de sfeer er zeker meer gebaat bij is dan mismoedig stilzwijgend nee schuddend naar je schermpje te staren) en telkens na een serie foto's liet hij dat ook zien. Net als ik (probeer) had hij ook bij aankomst al een idee wat hij wilde en ik geloof dat we dat behoorlijk hebben kunnen realiseren. Hij was, ondanks dat we eerst op ons gemak een espressootje dronken wat helaas te zuur was (het was lang geleden dat ik voor twee personen zette en daarom, denk ik, liep de koffie te snel door), snel klaar en pakte zijn grote tas voornamelijk gevuld met accu en licht weer vlug in. (Achteraf vraag ik me af of dat juist goed is omdat het soepel ging of juist niet goed omdat ik zo saai was dat hij er niet zoveel mee kon.)

Ten tweede had ik met mezelf gewed dat hij een Canon 5D mark II zou hebben en, inderdaad, die had hij. Maar wat ik niet bevroedde is dat hij daarop een Carl Zeiss 1.4/50 had zitten, het objectief dat ik ook bij voorkeur gebruik en dat volgens mij niet erg gemeen is bij fotografen (de overgrote meerderheid zal toch de merkeigen 24-70 f/2.8 gebruiken of, wanneer ze vaste brandpunten willen, iets als de 35 f/1.4 en 85 f/1.2). Omdat de mens natuurlijk altijd naar bevestiging zoekt vond ik dit een welkome afwisseling van mijn, doorgaans, vruchteloze pogingen daartoe. Het feit dat de foto geschoten is met dit objectief maakt hem voor mij nog specialer. Hij gebruikte wel een behoorlijk klein diafragma volgens mij, iets wat ik zelden doe, waardoor de karakteristieke Carl Zeiss tekening minder wordt, al zat ik pal voor een witte muur dus van karakteristieke tekening zou toch niet veel terecht gekomen zijn vrees ik. Om de bevestiging compleet te maken zei hij uit zichzelf, terwijl we over Carl Zeiss objectieven kletsten, dat hij binnenkort de 2/35 wilde aanschaffen, het objectief dat al lange tijd op mijn verlanglijst staat en dat ik slechts nog niet aangeschaft heb omdat ik nog steeds de vage notie heb naar digitaal middenformaat over te willen stappen.

Ten derde is hij een erg sympathieke kerel. In het beroep van fotograaf, vooral als je voornamelijk mensen als onderwerp hebt, helpt dat natuurlijk enorm zo het geen onontbeerlijke eigenschap is, maar ik ken weldegelijk op het eerste gezicht (of gesprek) onaardige lui die ook een boterham lijken te kunnen verdienen met fotograferen. Je zou spontaan een biertje met hem gaan drinken en misschien moet ik dat ook maar voorstellen een keertje (mocht ik hem nog eens spreken).

Speciaal voor de gelegenheid had ik geen spijkerbroek aan (dat had ik vroeger ook niet, maar de laatste tijd vertoonde ik me er wel erg vaak in) maar een groenig iets met kniezakken (die onwijs onpraktisch zijn, maar dat is vast niet zo opvallend op een foto, het viel mij al niet eens op toen ik de broek kocht) en mijn bergschoenen, waar ik nog steeds zeer over te spreken ben. Erboven een vest (of hoe heet zoiets, een trui met een rits) van G-star raw die ik juist recentelijk weer uit de kast had getrokken vanwege het veranderende weerbeeld.

Het zal wel een aparte gewaarwording zijn mezelf te zien in het Magazine. Voor die tijd wil ik nog wel even mijn portfolio op mijn website van één of twee nieuwe fotootjes voorzien. Het bijhouden van mijn portfolio aldaar kan sowieso natuurlijk geen kwaad (en is reeds lang achterstallig), ik koester bovendien de illusie dat ik misschien een paar foto's door betere kan vervangen.

Bij dit bericht geen beeld want ik heb in het nabije verleden niet zo heel veel bijzonders geschoten voor mijn gevoel (wel één aardig dingetje maar dat kan ik nog niet laten zien). Mijn laatste zwartwit rolletje bevatte zelfs geen enkel scanwaardig negatief kreeg ik de indruk. Een mooie prikkel om weer wat meer mijn best te gaan doen (daarbij het meedoen aan wedstrijden dat geheel naar de achtergrond is gezakt ook weer eens oprakelend).