Deze dia is bij nacht geschoten met de Contax RTSIII en Carl Zeiss 50 mm f/1.4 die ik toen had, vanaf statief (uiteraard) op het industrieterrein in de buurt van mijn toenmalige woning. Ik was te voet door Hilversum getrokken die nacht (waarop ik nog best een aantal aardige dia's heb geschoten en, als ik het me wel herinner, ook een aantal aanvullingen op mijn serie "lege terrassen" waar ik toen mee bezig was) en passeerde deze scene rond vijf uur 's ochtends. Terwijl ik mijn statiefje aan het opstellen was kwam een politievoertuig naderbij, twee agenten stapten uit en kwamen gewapend met hun zaklantaarn vragen wat ik aan het doen was. Ik mompelde nog iets van dat je deze schaduwen nooit overdag hebt waarop een van hen schamperde dat dat inderdaad wel niet zo zou zijn. Ze vertrokken en lieten mij verder begaan.
Het doet me wel beseffen dat ik al zo lang bezig ben met fotografie (al zit er een enorme dip waarin ik vrijwel niets heb uitgespookt op enig creatief gebied tussen toen en nu) en dat ik, net als in mijn echte leven, niet erg vooruit gegaan lijk te zijn. Het worstelen met scherpte dat ik nu heb zie ik ook in mijn oude foto's (al was het toen niet zo bewust als nu), een zekere fascinatie voor bossen ook al (waar ik toen hoegenaamd niets mee deed overigens).
Het bekijken van een dia of een afgedrukte foto vind ik trouwens prettiger dan op een beeldscherm naar pixels turen merk ik (een foto op een beeldscherm kun je niet zo makkelijk dichterbij brengen zonder het geheel uit het oog te verliezen, niet zo makkelijk heroriënteren in de ruimte en dergelijke, allemaal dingetjes die het brein helpen bij het interpreteren heb ik het idee, waarbij ik ook weer terugdenk aan mijn wankele beginnetje te fotograferen "zoals de ogen zien" waar ik nog weleens over nadenk maar nog geen gevolg aan heb gegeven).
Voor het overige ben ik een groot fan van digitaal met haar superieure controle en ik zou dan ook nooit meer terug willen. Het uitzoeken van de ouderwetse fotoboeken in verband met het na tien jaar uit elkaar gaan van mijn vriendin Annette en ik is een regelrechte ramp, de albums met digitale foto's zijn makkelijk: allemaal voor haar, de bestanden heb ik tenslotte nog zelf op een harde schijf staan en kan ik vrij gemakkelijk terugvinden indien nodig. De negatieven van de eerdere albums zijn verspreid over drie dozen en bovendien kan je niet even in één oogopslag bekijken waar het betreffende rolletje over gaat (tenzij de indexprint nog in het mapje zit maar dat is uitzonderlijk).
Overigens had ik rond dezelfde tijd als waar bovenstaande dia uit stamt ook een aanzet tot een werk gemaakt dat met enige moeite in de "zoals de ogen zien" serie zou kunnen passen (ik meen nog te weten dat mijn achterliggende gedachte er wel aan verwant was) met Annette als onderwerp, waarvan ik hieronder een ruwe schets plaats (die ik zojuist gemaakt heb, destijds heb ik niets met deze dia's gedaan behalve ze in een doosje stoppen).
0 reacties:
Een reactie plaatsen