Vandaag in Foam

met vrienden de tentoonstelling van Inez van Lamsweerde en Vinoodh Matadin bekeken. Het hing op sommige plekken wel erg dicht bij elkaar waardoor je (naar mijn mening) niet voldoende afstand van de foto's kon nemen. Ook hier was een serie ("punctuation") kunstzinnige knutselwerkjes zwartwit geprint op grote vellen papier zoals ik de vorige keer in Foam ook geprint werk aantrof. Dit sterkt mij toch in het besef dat dat ook "kunst" kan zijn en het misschien niet heel verkeerd is om dat zelf ook eens te (laten) doen, goedkoop zwartwit printen bedoel ik. Wat er dan op moet week ik uiteraard allemaal nog niet.

Bij deze tentoonstelling had ik weinig momenten dat er iets klikte, maar ik heb er wel twee ideeën aan over gehouden.

Ten eerste (en dat is op zich niet zo'n op zichzelf staand idee als wel een bevestiging van een bestaand sluimerproces) dat het goed kan werken om foto's eenmaal afgedrukt nog te bewerken met andere materialen. Nu doel ik niet op de rare ijzerdraad constructies die er hingen, want daar begrijp ik geen snars van, maar over de bruid op de amerikaanse weg met de appel in haar hand, deze was van glitters voorzien. Ik geef toe, het klinkt heel kitsch en veel werken vond ik ook pure kitsch maar bij dit werk snapte ik wel de meerwaarde. Ik denk dat ik zelf een keer wil proberen een werk te maken dat ik laat drukken met een vijfde plaat die goudfolie drukt. Eerder maakte ik de serie "hand of god" waar ik ook een uitgeknipte foto op een andere plakte, maar hiermee zijn natuurlijk nog veel meer mogelijkheden en misschien was ik te snel in het opgeven (omdat de "hand of god" serie geen éclatant succes werd, wat meer aan de marketing ligt dan aan de werken zelf besef ik terdege).

Ten tweede dat je niet alleen met fotowinkel eigenaardige anatomische effecten kunt bereiken (zoals de barbievrouw en de vrouw met het omgekeerde hoofd) maar ook tijdens het maken van de foto al (de vrouw die achterom kijkt door haar hoofd achterover te houden, de omhelzing die geen omhelzing is*, de liggende dame op een bed waarbij ze haar twee armen zo houdt dat het er één lijkt die bovendien halverweg onderbroken is). Iets dat ik, als ik mensen zou fotograferen, ook zeker eens zou willen exploreren.

Goed vind ik ook dat de portretten heel eenvoudig (en daardoor natuurlijk) uitgelicht leken, bij Strobist krijgt dat geen punten maar bij mij wel. Sowieso lijkt het niet om ingewikkelde licht constructies en effecten te gaan (of dit nou met natuurlijk of kunstmatig licht wordt bereikt) en dat onderscheid, meer in het algemeen, een bepaald slag mensen** van de broodfotograaf die er eigenlijk tot aan zijn nek instaat en zijn toevlucht tot trucs moet nemen (zonder daar iemand mee te willen beledigen, ik ken genoeg aardige strobist-manier foto's) om zich staande te houden.

Een goede indruk maakte ook hun foto "god", een vrouw met overal dunne zeer lange gezichtsbeharing, een vergelijkbare truuc haalden ze ook uit met Björk.

Helaas heb ik op het internet de foto's niet kunnen vinden om een en ander hierboven te illustreren.

* de constructie was: een man staat rechtop, vanaf torso in beeld, en kijkt min of meer naar de fotograaf, een vrouw met lange zwarte haren voor haar gezicht leunt van achteren met haar hoofd op zijn linker schouder, de man heeft zijn armen achter zijn rug (onzichtbaar voor de fotograaf) en de vrouw heeft haar twee armen zo dat het lijkt alsof zij voor de man staat (en je dus de achterkant van haar hoofd ziet) en de man haar omhelst met haar eigen armen, heel mooi gedaan.
** ik zou willen zeggen "de betere fotografen" of zelfs "kunstenaars" maar dat doet geen recht aan wat ik bedoel denk ik.