Mijn e-mail aan de Volkskrant

in het kader van hun nieuwe serie "Man en ding":



Zeker hebben mannen dingen, dingen waaraan ze zich vastklampen in een wanhopige poging het butlerschap te ontsteigen? Ach.

Mijn ding is een Nikon FM2N (fotocamera waarin filmrolletjes gaan) gepaard met een Carl Zeiss 28 mm f/2 (de moderne versie zoals die nu nog geproduceerd wordt, met Nikon bajonet).

Omdat ik voor mijn werk regelmatig fotografeer en dit ook als een productieve hobby zie heb ik een digitaal Canon systeem, waar ik geen onverdeeld genoegen aan beleef (het is een "verstandige" keuze en nu meer een werkpaard dan een volbloed voor mij).

Een paar jaar geleden heb ik een zwarte Nikon FM2N erbij gekocht (tweedehands). Vroeger schoot ik lange tijd met zo'n toestel (de zilveren variant) en het model is mij altijd bijgebleven als "het beste" dat ik ooit heb gebruikt. Het meest pure apparaat om een foto mee te maken.

De snelle, zeer nauwkeurige (volgens tests), puur mechanische sluiter (tot 1/4000, x-sync 1/250) en het eenvoudige ontwerp zonder frutsels en fratsen maken dit de ideale camera voor hen die weten wat ze aan het doen zijn (en ik denk graag van mezelf dat ik dat weet en dat wens ik dan ook uit te stralen). Halfautomaat? Vergeet het maar. Het is puur een huisje om je film in te stoppen, een doorspoel mechaniekje en een superieure sluiter. De enige luxe is de zelfontspanner (die ik nog nooit gebruikt heb). Geniale vondst: de doorspoelslinger doet ook dienst als ontspanknop vergrendeling.

Batterij op of te koud geworden? Geen probleem, die voedt alleen de lichtmeter, ga verder met de zonnige zestien regel.

Een lichaam alleen is niets zonder objectief. Daarvoor koos ik de Carl Zeiss 28 mm f/2 die ik eerder (met adapter, er waren toen nog geen ZE uitvoeringen van) op mijn Canon gebruikte maar die nu altijd aan mijn FM2N vast zit. De blik die Carl Zeiss op de buitenwereld geeft kende ik van het Contax systeem waarmee ik vroeger enige tijd gefotografeerd heb en ik heb nooit iets beters (naar mijn smaak) kunnen ontdekken (noot: ik heb nooit met Leica gefotografeerd vanwege de exhorbitante investering die daarvoor nodig is). Het was dan ook geen moeilijke beslissing om dit objectief aan te schaffen toen het op de markt kwam (ik miste toen een 28 mm in mijn objectievenreeks).

De combinatie met de FM2N is subliem. Omdat het een reflex is (in tegenstelling tot Leica M) kan ik heel precies de compositie bepalen, hetgeen ik belangrijk vind. Scherpstellen gaat heel nauwkeurig op het mooie (heldere!) ouderwetse matglas met gespleten prisma. Vrijwel altijd schiet ik de 28 mm wijdopen, voor ragdunne scherptediepte en prachtige onscherpe gebieden zo karakteristiek voor Carl Zeiss, zowel achter als voor het scherpstelvlak.

De bediening is goed doordacht: met de linkerhand ondersteunt men het objectief en bedient men de scherpstel- en diafragmaring (voor zover nodig), met de rechterhand de sluitertijden bovenop (sommige oude camera's hebben die links, heel onhandig), de scherptedieptecontrole (eventueel, bij diafragmeren, met de ringvinger), de ontspanknop en de doorspoelslinger. Alles kan intuïtief na enige gewenning, zonder de camera van het oog te hoeven halen of de handen te verzetten. Heerlijk.

Als laatste, wat het voor mij echt mijn "ding" maakt, zijn beide artikelen van een zware kwaliteit en prachtig afgewerkt. Ze passen op elkaar zonder een greintje speling (dat heb ik ook weleens anders gehad) en alles dat beweegt doet dat soepel, met precies de juiste weerstand of "klik". Daarom is het een genot om in de hand te houden en om te bedienen. Ik kan er gerust mee zitten friemelen zonder foto te maken, gewoon voor het gevoel. Heerlijk, zo'n ding.

Hier treft u een setje foto's aan met mijn ding geschoten.