Interieurfotografie staat

of valt bij uitstek met het te fotograferen object denk ik. Een witte loft in New York met grote ramen op het noorden, een fotogeniek zithoekje compleet met design bank en een hertekop aan de muur is moeilijker te verprutsen, fotografisch, dan een volgestouwde winkel verlicht met een mengelmoes van daglicht en verschillende soorten kunstlicht.

Dat gezegd hebbende geldt ook hier weer natuurlijk dat de ware fotograaf zich toont als de omstandigheden moeilijk worden. Welnu, dat ik gefaald heb zal ik niet zeggen maar wat is het toch moeilijk om zo'n interieur mooi neer te zetten. Toen ik een Chinees restaurant van binnen fotografeerde vorig jaar (nog een vrij fotogeniek interieur met redelijk de ruimte en bij bewolkt weer) had ik een flits (ik bedoel een grote op statief met diverse lichtveranderaars erbij) meegenomen en was er genoeg tijd:





Nu ik recentelijk twee winkels in België ging fotograferen had ik om praktische redenen (tijdgebrek op de locatie en terugreizen met de trein) geen flits meegenomen. Op zich geen gigantisch gemis, vooral niet omdat het vooral om een (zo voordelig mogelijke, uiteraard) registratie ging, een presentatie van de betreffende winkels "zoals ze in werkelijkheid zijn" eigenlijk.

Achteraf denk ik dat ik misschien wel wat gedurfder had mogen fotograferen maar ik vond eigenlijk mijn gebruik van de TS-E 45 al vrij gedurfd, omdat ik winkelinterieurs eigenlijk alleen maar met mijn 14 mm placht te schieten (voor een lekker ruimtelijke blik). Met gedurfder bedoel ik dat ik misschien wél een klein flitsje had kunnen meenemen voor wat raar licht en misschien op 400 en 800 ISO had kunnen schieten uit de hand, eventueel met een groter diafragma. Dat deed ik niet omdat de foto's ook in bladen afgedrukt worden enzo en dan ga ik een interieur altijd braaf op statief met f/11 fotograferen. Voor dit soort fotografie (die ook echt "gebruikt" gaat worden) ben ik sowieso altijd een bangepoepert en schiet ik werkelijk alles op veilig. Misschien is dat de les van deze blog. Dat ik dat eens niet doe, want zolang ik het wel doe blijf ik voor iedereen uitwisselbaar.

Dat gezegd hebbende twee puntjes die mij te binnen schieten:

1) als bladen een productfoto willen hebben is dat eigenlijk altijd uitgesneden op wit (hetgeen ze zelfs meestal specificeren, naast de standaard "300 dpi" kreet waar ik nooit meer een woord vuil aan wens te maken).

2) ik heb een keer voor de kookwinkel een Valentijn voorkant (thuispagina) gemaakt met productfoto's die helemaal over het randje waren (alleen rode producten, allemaal bewogen gefotografeerd met diafragma 1.4, om de grenzen van het toelaatbare te verkennen) waar de eigenaar van de website bepaald niet van gecharmeerd was (ik was dus over de grens heen gewaggeld) (hoewel die thuispagina geen dip in de verkoopstatistieken heeft veroorzaakt!).

Twee lesjes die leren dat het misschien wel verstandig is (bah) om in ieder geval te allen tijde een veilige optie achter de hand te hebben, helaas. Al gaat dit om productfotografie dat ontegenzeggelijk een andere tak van sport is dan interieurfotografie, waar vermoedelijk meer vrijheid mogelijk is.

Voor de volledigheid publiceer ik een kleine selectie van de interieur- (en exterieur-: van beide winkels ook de buitenkant zo "karakteristiek" mogelijk in beeld gebracht) foto's. Meer zoals altijd op flickr. (De eerste foto heb ik overigens wel met mijn 14 mm geschoten, de rest met de TS-E 45.)