Zoals de ogen zien

een foto maken, schreef ik enige tijd terug. Het blijkt dat Paul Graham met A shimmer of possibility iets in deze trant heeft gedaan dat mij zeer aanspreekt; toevallig hing het in Foam waar ik donderdag was. Enigszins zoals men kijkt heeft hij (korte) series foto's gemaakt. Dat is allemaal heel diepzinnig en ik begrijp slechts dit ervan. Ik heb dan ook geen Tsjechov gelezen (daar moet ik wellicht in de nabije toekomst iets aan doen trouwens). Voor meer diepte zie dit (Engelstalige) blogbericht over A shimmer of possibility.

Het blijkt dat deze meneer nogal redelijk gewaardeerd wordt als fotograaf (gezien het feit dat die 12 boekjes bij elkaar 850 euro kosten) en, hoewel ik mijn eerste mening dat de foto's niet zoveel soeps waren (daarin ben ik het ook zeker niet eens met de bewering in het hierboven aangehaalde blogbericht dat elke foto op zichzelf kan staan) niet herzie, meer van mijn aandacht verdient, als ik nog eens verder wil komen hiermee. Zonder hem te willen kopiëren kan het maken van een dergelijk werk wellicht wel deuren openen, in mijn geest, die leiden tot nieuwe inzichten. Wat ik in Foam heb gezien is in ieder geval dat de foto's niet "mooi" hoeven te zijn. Eén van de series vond ik zelfs ronduit lelijk (maar niet zo lelijk dat het weer mooi werd, meer "onverschillig" lelijk <- de serie met de "meat market" <- nu ik dit schrijf is "onverschillig" natuurlijk ook een soort emotie, het zorgt er - toevallig - wel voor dat het nu die serie is die ik mij al enige minuten aan het herinneren ben).

Wat van die serie(s) dan wel een succes maakt is mij niet duidelijk, maar dat is iets wat ik wellicht toch nooit ga uitvinden. Wat ik probeer is geïnspireerd te raken en zo mijn eigen paadje af te wandelen, ziend waar dat toe leidt. Het is in ieder geval prettig dat het foto's zonder opsmuk en stomme fotowinkel gedoetjes zijn en ze lijken ook eenvoudig genomen te zijn wellicht in de automaatstand (of diafragmavoorkeuze), voorzover techniek er überhaupt toe doet. (Zijn website doorgebladerd hebbende: de ongekunsteldheid van de foto's: zeer ok, de samenhang maar ook juist elke foto op zich: lastig te begrijpen voor mij.)

Het is nu wat laat, maar ik vul dit bericht nog aan met een korte fotoserie komend weekend.

Aanvulling 13-6-2010 1:03u

Het maken van een serie bleek nog lastiger dan ik dacht. Het gebrek aan rust in mijn kadaver (morituri te salutant) speelde natuurlijk ook mee. Ik heb wel een eerste opzet gemaakt voor wat ik denk dat misschien een leuke serie kan worden, maar het is nog erg rudimentair en er is vooral één groot probleem waarvan ik me afvraag of het oplosbaar is in dit medium (in het platte vlak): hoe kan het dat ik alles onvervormd zie (tot en met de zaken in de rand van mijn beeld zoals de afstandsbedieningen op de bank links, mijn tenen onder, de rode stoel rechts, de wijn op het tafeltje ook, als aparte objecten eigenlijk) maar het "Wijn" boek (waar ik mij voor deze excercitie op had gefocusd) superscherp en levensgroot vlak voor mijn neus (als het ware). Er zijn natuurlijk trucs met beeldvullende afbeeldingen die je op een bepaalde (korte) afstand moet bekijken om tot het gewenste resultaat te komen, daar ook speelt dan weer mee dat het beeld geïnterpreteerd wordt door de kijker, hetgeen ik juist een kleine beetje wil omzeilen. Lastig, misschien niet oplosbaar, maar wel interessant.

Het zicht lijkt een fenomenaal zoomobjectief te zijn dat, zonder dat dit conflicteert met de onvervormde ruimtelijke weergave, verschillende brandpuntsafstanden tegelijk kan hebben.