Inspiratie voor mijn site kwam van Amy Stein haar website http://www.amysteinphoto.com/ die ik erg elegant vind.
Recentelijk kwam ik ook (weer) op de website van Joey Lawrence (http://www.joeyl.com/) en Lara Jade (http://www.larajade.co.uk/) terecht. Hoewel ik niet persé fan ben van die sites bracht het wel mijmeringen in mij boven hoe het zou zijn om zo jong zo succesvol te zijn. Lara Jade heb ik, als mijn geheugen correct is, nog enige tijd op flickr gevolgd (totdat ik vond dat ze teveel in herhaling viel, hoewel dit absoluut niet "slecht" is, was ik er persoonlijk een beetje moe van, destijds) en toen was al duidelijk dat zij zeker goed zou kunnen doorbreken. Ik mijmerde (het waarheidsgehalte kan ik moeilijk checken) over hoe lastig het is als zoiets je misschien "overkomt" en hoe sterk je in je schoenen moet staan, hoe volwassen je dan gedwongen wordt te zijn. Er zijn in mijn mijmeringen nog meer jonge lieden met veel talent die met de juiste vehikels goed kunnen verdienen en groeien als fotograaf.
Zo mijmerde ik verder hoe ik iets dergelijks zou kunnen bewerkstelligen, al ben ik natuurlijk twee keer zo oud inmiddels, en kreeg ik de neiging om mijn site commercieel in te gaan delen. Maar dat is nu juist níet wat ik moet doen, noch wil doen. Volg je eigen pad, vind je eigen beginpunt(en) en passie(s), dat is mijns inziens waar het om draait in de fotografie. Alleen door te doen wat na aan je hart ligt kun je heel goed worden volgens mij. En dat is zeker wat ik ambieer: heel goed worden.
Dit staat wel het accepteren van alle opdrachten die op je pad komen in de weg. Daar waar juist opdrachten je vaak tot grotere hoogten stuwen, een constante dwingende stroom taken zorgt ervoor dat je in ieder geval móet doorfotograferen, waardoor je jezelf misschien ook vaker opnieuw kunt (moet) uitvinden wanneer je het gevoel krijgt dat je op bent, of in herhaling valt. Daarom wil ik ook graag meer opdrachten accepteren maar tegelijkertijd moet ik ervoor waken dat ik geen opdrachten accepteer die mijlenver verwijderd liggen van waar ik mee bezig ben. Toch geeft het een nare smaak, een opdracht weigeren, vooral omdat ik in mijn achterhoofd het idee heb dat je opdrachten eigenlijk naar je eigen hand moet kunnen zetten, iets dat ik ook wel zie gebeuren.
- Zijstap, sorry hoor, moeilijk niet mijn gedachten met mij op de loop te laten gaan -
Zoals dat ik geen huwelijken meer fotografeer, mijmerde ik verder, om allerhande praktische redenen (zenuwen i.v.m. stipte tijdsindeling en autorijden naar onbekende locaties, afhankelijkheid van het weer, oom Bob met de fotocamera die in de weg staat en evenveel pixels heeft als jij (of meer), aansprakelijkheidsverzekering, diefstalgevoeligheid van apparatuur, geonderhandel over prijzen) terwijl je juist in zo'n situatie, met feestende mensen, plechtige mensen, mooie locaties en prachtige kleding, zoveel kansen krijgt om topfoto's te maken, echte foto's met emoties enzo, mij bij tijd en wijle nog droef stemt. Hier denk ik dan onmiddelijk ook weer commercieel: hoe zou ik mijzelf zo in de markt kunnen zetten dat het wèl loont (autorijden, aansprakelijkheidsverzekering, etc.), maar dat commerciële denken gaat mij altijd slecht af en ik houd er ook niet van. Dat ik geld moet verdienen met mijn foto's, daar moet ik vanaf, dat hindert me alleen maar.
Werkwoord van de dag: mijmeren.
Dusssss, in 2008 schoot ik 5 huwelijken. Het was een poging deze tak van de fotografie te verkennen. Zeker valt hier meer uit te halen, voor mijn gevoel was ik toen nog niet zo op dreef als nu. Omdat foto's meer zeggen dan duizend woorden hier 5 naar mijn mening representatieve foto's van de respectievelijke huwelijken (in dit geval tevens: bruidsparen). Wat ik in ieder geval kan zeggen: op al deze huwelijksfeesten heb ik het uitstekend naar mijn zin gehad, daarvoor dank ik de bruidsparen die zonder uitzondering bijzonder aardig en voorkomend waren.
0 reacties:
Een reactie plaatsen