Hierboven een collage die ik een jaar geleden maakte, de start van een traditie die vandaag als een nachtkaars uitging. Ik weet niet of dat erg is, of niet, of het slap is of "gewoon". Vandaag heb ik tijdens de traditionele nieuwjaarsvisites slechts wat laffe foto's kunnen maken met mijn FM2, bij gebrek aan "puf" voor meer. Het communiceren met mensen, het ze vragen iets de doen waarvan ik denk dat ze het eigenlijk niet willen (poseren voor mijn portret-projectje) kost mij altijd veel energie, die ik vandaag niet had.
-
Aangezien het hondenbewustzijn voor mijn gevoel momenteel niet binnen mijn bereik ligt sta ik mijzelf toe andere tijden aan te stippen, zelfs traditioneel terug te kijken op 2009 en vooruit naar 2010. Een lange post wordt dit vermoedelijk.
2009 was een bijzonder jaar omdat ik alle lethargie ten spijt EINDELIJK een beetje door kreeg hoe je mooie foto's kunt maken. Voor het eerst had ik het gevoel dat mijn foto's echt ergens over kunnen gaan. Het begon allemaal met het loslaten van scherpte.
Mijn obsessie met scherpte dateerde van toen ik bij Sturkenboom (een fotozaak in Hilversum, nu niet meer actief) werkte en mijn collega's mij immer beschimpten vanwege mijn wazige foto's. Ik ging zo ver een Contax RTS III met Carl Zeiss objectieven aan te schaffen met geleend geld om te bewijzen dat ik weldegelijk scherpe foto's kon maken. Hoewel mijn favoriete foto van Annette met die camera is gemaakt, bleven mijn foto's niet aan de standaarden van mijn toenmalige collega's voldoen. Uiteraard was ik vanbinnen ervan overtuigd dat ik een mislukking was, de camera was tenslotte kneiterduur dus lag het allemaal aan mij. Gedurende mijn eerste digitale jaren bleef ik scherpte als de heilige graal zien, het leverde voornamelijk redelijk scherpe, doch oersaaie, beelden op (uiteraard heb ik hiervan geen voorbeeld, dat zou mij slecht staan). Wel een scan van de bewuste foto van Annette gemaakt:
Deze zomer had ik er genoeg van. Na uitvoerige bestudering van indrukwekkende foto's kon ik niet anders dan concluderen dat scherpte, hoewel zeker een parameter, niet het belangrijkste is in een foto. Denk aan "de kus" door Doisneau, het portret van Ezra Pound door Bresson... en besloot ik met onscherpte, door focus en door beweging, te experimenteren. Daarbij volgde ik dit najaar een cursus bij beganadigd fotograaf Hapé Smeele waarbij het niet zozeer ging om foto's, en zeker niet om techniek, maar om het vinden van je beginpunt, waar ik ook veel heb opgestoken over onderwerpen, benaderen van scenes en doorzetten, kijken, kijken, verder kijken. Een resulterende foto:
Deze bevrijding en volgende ontwikkeling markeert voor mij het positieve van 2009, het glas is half vol. Voor wat betreft de lege helft: niemand lijkt deze ontwikkeling op te merken laat staan te waarderen, constateer ik als bevestiging-zoekend mannetje. Nu hoeft dat eigenlijk ook niet, maar het brengt mij soms aan het twijfelen of deze misschien imaginair is. :-) Tevens bevinden zich in het halflege deel de opbranding (burnout voor de taalvaardigen onder ons) van Annette, de stijgende kosten van het levensonderhoud en de hoge kosten aan onze auto welke onze spaarcenten hebben aangetast en, recent, de verslechterde gezondheid van mijn vader, hoewel, sprekende over de volle helft, er goede hoop is op herstel in 2010.
2010 binnenrollend ziet het er somber uit. Ik kán niet geloven dat ik december 2008 nog (relatief hoopvol) bezig was geld te investeren in een middenformaat camera (een project waarvan ik helaas heb moeten afzien in 2009) als ik zie hoeveel geld er in 2009 doorheen gejaagd is zonder dat ik iets heb om te laten zien daarvoor; en als ik zie hoeveel euro's er nodig zijn om 2010 door te komen, niet alleen voor ons huwelijk, maar ook voor een halfslachtige poging onze keuken op te knappen zodat die een fatsoenlijke standaard bereikt (hij begint namelijk te desintegreren).
Wat mij opvreet is dat het er naar uitziet dat onze Lexus verkocht moet worden vanwege maandelijkse kosten en komende reparaties, maar als ik de markt aanschouw dan is dit een kale tijd voor dergelijke acties en kom ik daar niet ongeschonden uit. Mentaal niet, maar dat is boven elke twijfel verheven, maar ook financieel niet. Het feit dat in deze mooie klassieker (door niemand (h)erkent als zodanig overigens, wat is dat in mij dat voortdurend op zoek is naar bevestiging?) na 2012 een rekeningrijdenkastje wordt ingebouwd waarmee ik rond 2030 onmiddelijk een bekeuring per e-mail ontvang als ik ergens 3 km/u boven de aldaar geldende maximum snelheid uitkom omdat mensen bij de overheid die ik niet ken en ook maar matig vertrouw inzicht hebben in al mijn mobiliteitsgegevens vervult mij met een allesomvattende triestheid die de laatste restjes plezier uit mijn binnenste wegdrukt.
Plan van aanpak is het aanschaffen van een auto van voor 1985, bij voorkeur op lpg, om de kosten van de mobiliteit te drukken en te ontkomen aan dit kastje. Maar dat is een hele opgave, zeker gezien het vermoeden dat dergelijke auto's in de nabije toekomst op een andere manier bestraft gaan worden door de overheid, wanneer die zich kortzichtig verder in de neerwaartse spiraal van koolstofdioxideemissieregulering wentelen. <- dit is denk ik het belangrijkste dat ik in 2010 moet gaan loslaten, Anton zag dat direct, hoe eerder ik me erbij neerleg hoe beter, waarop ik antwoordde dat het misschien niet altijd goed is om bij het "onvermijdelijke" maar braaf te gaan liggen (ik moet er niet aan denken dat men dat in 1940 had gedaan bijvoorbeeld, etc. etc.), al zal het een hoop kopzorgen en energie schelen. Foto van Anton:
Verdere knaagdieren die aan mij begonnen zijn (excuus voor de luxeproblemen, daar schaam ik mij niet weinig voor, doch iedereen zijn eigen problemen zijn even reëel als andermans problemen, al zijn ze misschien kilometersver van elkaar verwijderd):
1) het onvermogen onze hifi set, die in 2009 stapsgewijs stuk is gegaan, weer op een goed niveau terug te brengen en het geluid dat onze beamer produceert
2) het laten verslonzen van de Lexus (met name dat hij altijd buiten moet staan)
3) het fotograferen met apparatuur waar ik eigenlijk geen heel goed gevoel bij heb
4) de schaarste aan leuke tijden, ik bedoel luchtige (korte) periodes van pret, ofzoiets
1, 2 en 3 zijn allemaal belachelijke luxeproblemen welke met een drastische versobering simpel te ondervangen zijn, waarbij mijn onvermogen om dingen los te laten wel weer roet in het eten zal gooien. Wellicht dat dat mijn les is hier, of op zijn minst voor deze periode in mijn bescheiden leventje: loslaten, onthechten.
Met het onthechten komt punt 4 misschien ook weer om de hoek kijken. Wanneer ikzelf niet zo krampachtig en zwaarmoedig zit te wezen is er meer ruimte voor luchtigheid, kan ik me zo voorstellen.
De valkuil hier is dat ik radicaal alles wegflikker om de versobering af te dwingen zonder een mentaal veranderingsproces te doorlopen.
Ze zeggen dat de eerste stap de erkenning van je probleem is, nietwaar?
Welnu, ik geef het toe: ik ben een gevangene.
