Elspeth Diederix

heeft mij enorm geïnspireerd afgelopen zomer met haar tentoonstelling in Oss. Het meest indrukwekkend vond ik de kamer die voorzien was van fotobehang met talloze studies en pogingen. Aantonend dat de meesterwerken die je ziet hangen niet zomaar ontstaan. Dat weet je natuurlijk al maar het is toch erg verfrissend om expliciet te zien wat iemand nog meer heeft geprobeerd dat toch minder werkt. Nu moet iedereen natuurlijk zijn eigen pad vinden maar het kan geen kwaad om een paar voorzichtige schreden op andermans pad te ondernemen ter lering ende vermaak, hetgeen ik dan ook prompt heb gedaan (zie de foto hieronder). Jammer alleen dat het bij die ene keer is gebleven. Waarom? Zou het weer te maken hebben met de alomtegenwoordige lamlendigheid en het gemak van de simpele bezigheidstherapieën waarmee de huidige maatschappij zo verzadigd is dat het voor de zwakkeren van wil moeilijk van de bank loskomen is?

De Nikon FM2N

met Carl Zeiss 28/2 meegepakt naar het kerstdiner bij Annettes ouders. Op Kodak TMAX 400 wel enkele foto's gemaakt, maar ik was niet in vorm, geloof ik. Hieronder een foto eerder met deze combinatie gemaakt. Overigens vind ik de TMAX 400 film een behoorlijk grove korrel hebben, in tegenstelling tot wat er op de verpakking staat (dat hij "de scherpste" is...). De TMAX 100 daarentegen... oeh, superscherp (maar als de zon onder is voor mij wat minder bruikbaar). Nu nog wat fotowinkelen, er moeten wat mensen uitgeknipt worden en om rsi te voorkomen probeer ik dat niet te lang achter elkaar te doen, dus als ik even niet kan slapen, nog, pak ik er een dergelijk werkje bij.

Sneeuw in de wijk

waar ik woon gaf ons afgelopen maandag zicht op bijzondere foto's. "Ons" ja, want er liepen heel wat lui te fotograferen. Een heer met een zilverkleurig compact cameraatje sprak mij nog aan dat hij even een "verrassingsfoto" van het huis van zijn buurman ging schieten, want die zat in Dubai. Welnu, wanneer de opperklasse daar definitief failliet is hoeft de buurman niet verstoken te blijven van een prettige woonstede. Maar míjn camera is lekker veel groter en duurder. :-)

Het is moeilijk

om echt een goede foto te maken. Het is natuurlijk ook subjectief en wanneer het makkelijk was zou de lol er gauw af zijn. Maar toch. Wat is dat toch, dat je kan aantrekken of afstoten aan een foto. Of, wat ik heel vaak heb, dat je weet dat de foto goed is, maar dat je hem toch wilt weggooien omdat hij niets losmaakt. Of stomweg nergens op slaat. Of dat je de foto eigenlijk wilt verwijderen doch om esthetische, of technische, redenen hier in eerste instantie niet toe komt. Welnu, inmiddels ben ik dat ontgroeit en gooi ik het allemaal terugkijkloos in de virtuele prullebak, technisch goed, gulden snede, boeit me niet. Een ander punt is dat, vaak, je later pas je foto's beter kunt beoordelen. In deze tijd van haast en instant bevrediging wordt je toch al gauw meegesleept en wil je je fotootjes nog dezelfde dag de wijde wereld in sturen. Het zal niet zelden voorkomen dat dit beslissingen in de hand werkt waar je later op terug wilt komen. Echter door de massaliteit van de digitale productie wordt dat ergens op terug komen steeds lastiger.

Het Spanderswoud

bevindt zich halverwege huis en werk, waar ik Annette vanochtend heb afgezet. Een mooie gelegenheid om even halt te houden en het mooie winterlandschap op je in te laten werken. Al was ik natuurlijk niet adequaat gekleed (gelukkig wel handschoenen kunnen lenen) en moest ik daarom na anderhalf uur alweer aftaaien wegens koude tenen en bibberende armpjes.

Het fotoboek

van de fotocursus die ik in 2009 volgde eindelijk op de foto gezet en op flickr geplaatst. Hierin 7 foto's waarvan hieronder 3 als voorbeeldjes getoond. Deze serie is nog niet af, hij werkt wel inspirerend voor mij. Al blijft mijn grootste probleem geloof ik het tot actie overgaan om daadwerkelijk foto's te maken. Een eindresultaat in de vorm van een veel dikker boek, waardoor de sfeer nog beter overkomt bij bladeren, ligt zeker in het verschiet. De kleine fotograaf die kon.

Fotowedstrijden

waarop mijn oog is gevallen: - Digital Culture van Carl Zeiss (geen verdere info bekend omdat behoudens de aankondiging momenteel niets hierover op de zeiss.com site staat) (nog geen idee wat te doen), twee fotowedstrijden in de Digitphoto Pro nummer 4 2009 (Passie en Winter, voor Passie heb ik al een idee, Winter nog helemaal niet...) en de fotowedstrijd Kleurrijk Rotterdam van Sigma. Al heb ik met die laatste het minste, want met Rotterdam heb ik niet veel en het lijkt me evident dat iemand die daar (in de buurt) woont en van de plaats houdt betere foto's zou moeten kunnen maken, al is het getuige de grote hoeveelheid reis-reportage-fotografen misschien toch niet zo evident... Bovendien heeft Sigma een geschiedenis van het niet publiceren van de winnaars, ook hun verstreken fotowedstrijd van de Zoom beurs, waar ik n.m.b.m. een prijs had moeten winnen, gaat uit als een nachtkaars. Zonder bekendmaking van de winnende foto's vind ik fotowedstrijden niet leuk. :-(

Gematigd enthousiast

omschrijft de reactie van mijn zusje en haar man op de foto's het beste, gisteren kwamen ze eten en hebben we alle huwelijksfoto's samen bekeken (m.u.v. de reportage die ik nog moet fotowinkelen). Ook het nieuws dat we in principe een huwelijksalbum voor ze wilden maken (bij kissweddingbooks.com) (als cadeau samen met onze ouders) sloeg niet in als de, door mij verwachte, bom. Het heeft misschien ook met moeheid te maken. Iedereen is moe. Overwerkt. En op. Dat lijkt een onderwerp voor een mooie serie / reportage: de op-heid van de middenklasse (in december).

De administratie

van 2004 t/m 2008 even bij elkaar gezocht en in een map gedaan en heel diep weggestopt op zolder. De hele dag niet tot actie kunnen komen op het gebied van fotografie. Met elke gedachte aan een foto lijkt de drempel om er eentje te maken te groeien. Ondertussen nog wel een zelf-motivatie boekje herlezen. Daar staat ook in: "You can't build a reputation on what you're GOING to do.", blijkbaar een zin die Henry Ford heeft gebezigd. Maar ook die waarheid als een koe kreeg mij niet van de bank, in mijn jas en buiten met de camera. Gelukkig bleek verderop in het boekje dat het ook heel belangrijk is om te ontspannen.

Eindelijk

de foto's van het huwelijk (vier weken geleden) van mijn zus, nu "mevrouw", definitief aan het fotowinkelen. De tweede ronde weliswaar, de eerste heb ik afgekeurd vanwege toch niet de juiste toonzetting, vond ik. Soms, als ik al die foto's in fotowinkel voorbij zie komen, twijfel ik of het wel een goed idee is dat ik nooit meer huwelijken fotografeer. Soms denk ik dat ik kinderachtig ben en in plaats van over mijn bezwaren heen te stappen liever "lekker puh" roep. Ach, iedereen is te koop, zegt men...

Vandaag

de thuispagina van de grote kookwinkel een beetje meer in kerstsfeer gebracht. Tevens een telefoontje van Toegang4oorIeder mogen ontvangen, aan trouwe abonnees van hun adsl diensten geven zij 60 euro bij wijze van cadeau, als ze nog een jaar minimaal blijven. Nu ik dit toch al van plan was zijn dit dus 60 gratiz euri?! Apart... Jammer dat Annette ze al uitgegeven had eerder deez' middag.

Zojuist

ook een blog gemaakt. Laatbloeiertje zeker, nu de gevestigde bloggers zich allang aftekenen en het fenomeen al bijna op zijn retour is. Lang leve Kwetter en Gelaatboek, waar we kunnen keuvelen met nog minder inhoud.