Elspeth Diederix

heeft mij enorm geïnspireerd afgelopen zomer met haar tentoonstelling in Oss. Het meest indrukwekkend vond ik de kamer die voorzien was van fotobehang met talloze studies en pogingen. Aantonend dat de meesterwerken die je ziet hangen niet zomaar ontstaan. Dat weet je natuurlijk al maar het is toch erg verfrissend om expliciet te zien wat iemand nog meer heeft geprobeerd dat toch minder werkt. Nu moet iedereen natuurlijk zijn eigen pad vinden maar het kan geen kwaad om een paar voorzichtige schreden op andermans pad te ondernemen ter lering ende vermaak, hetgeen ik dan ook prompt heb gedaan (zie de foto hieronder). Jammer alleen dat het bij die ene keer is gebleven. Waarom? Zou het weer te maken hebben met de alomtegenwoordige lamlendigheid en het gemak van de simpele bezigheidstherapieën waarmee de huidige maatschappij zo verzadigd is dat het voor de zwakkeren van wil moeilijk van de bank loskomen is?