Klein

Mijn eerste foto gemaakt in 2012 is nummer vijf in de serie "Standing there":



Ik denk dat mijn beste foto uit 2011 die gele muur in Leuven is. Dat is in ieder geval de foto die ik naar de World Photogaphy Awards 2012 heb opgestuurd.

Inmiddels ben ik al aan diverse alinea's begonnen die ook allemaal weer gewist zijn, het kukelt na een paar woorden alweer in de redeloze afgrond van het überpessimisme waar ik zo goed in ben. Dat bewaar ik dan maar voor mijn boek waar ik een paar dagen geleden tegen beter weten in aan begon en dat gelukkig ook nooit het levenslicht hoeft te zien, zoals ik dat ook al lange tijd uit het oog verloren ben.

Nochtans wens ik u, beste lezer, van wie ik hoop dat die bovenstaande alinea lekker overslaat, een goed 2012 toe.

Takkenfetisj

Gisteren bij mijn favoriete fotomeneer Foto autofocus in Bussum een ontwikkeld rolletje Kodak 400 opgehaald dat ik enkele dagen daarvoor had volgeschoten met mijn Nikon FM2N en Carl Zeiss ZF 2/28 groothoek objectief, voornamelijk rond de Vesting.

Hoewel de kleuren beter kunnen vond ik het zo wel aardig dat je meteen ziet dat het van film gescand is. De scanner heeft teveel (zeer onduidelijke) instellingen voor mijn verkouden hoofd om hier nog verbeterpogingen aan te wagen. Het meest boeiend vind ik sowieso de winterse takken waarbij de structuren en vormen zo'n beetje het enige aspect zijn, zodat de kleurafwijking er al nauwelijks meer toe doet.





Eerlijk gezegd weet ik niet zo goed wat ik nou met deze takkenfetisj moet. Objectief gezien ontstijgen deze foto's (en vele anderen die ik maakte in het genre) het niveau van een mislukking niet, kan ik mij zo voorstellen. Het is ook niet zo dat ik er iets mee wil uitdrukken, of het moet onbewust een soort (zeer rechtlijnige en oppervlakkige) weergave van mijn psyche zijn, waardoor het mij aantrekkelijk (want bekend en bevestigend) toeschijnt.

Mooi werk op flickr

Flickr (en met name de foto's die erop staan) stemt mij voornamelijk neerslachtig, vanwege de snoeperige kleurtjes en de simplistische onderwerpen die er even populair zijn als de zelfingenomen nitwits talrijk. Maar soms treft men zomaar een fotostroom van iemand die heel anders bezig is, heel goed mijns inziens. Daarvan drie in dit blogbericht, met elk wat hoogtepunten. Geniet.

1) Charles Schiller













En nog veel, veel meer. Bekijk de fotostroom van Charles Schiller op flickr.

2) Mels van der Mede













Dit was maar een tipje van de sluier. De hele fotostroom van Mels van der Mede op flickr bestaat zo'n beetje uit meesterwerken. Kijken!

3) Cole Blaq. Deze meneer vermeld ik vooral omdat hij zo verfrissend met Lego speelt, zijn foto's daarvan zijn eigenlijk vooral foto's daarvan. Maar inspirerend, vooral zijn set Enter the brick, waarvan hieronder een paar beelden.









(Die laatste doet me denken aan Brazil, van Terry Gilliam.)

Favoriete foto's uit 2011

Hieronder een aantal foto's die ik gemaakt heb in 2011 en die, wat mij betreft, kandidaat staan voor de titel beste foto (van mij) van 2011. Zo tegen het eind van het jaar bijna obligaat maar toch ook weldadig, om eens terug te kijken en te zien waar je progressie is gestokt of je (in)zicht juist stiekem gepiekt heeft zonder dat je het in de gaten had. Daaronder, net als vorig jaar, links naar een paar foto's die ik mooi vind (geschoten door vrienden van mij).






(Deze is toch niet zo mooi als ik zou willen geloof ik, daarom nu al kandidaat-af.)


(Deze staat hier onder valse voorwendselen vrees ik, hoewel ik de foto uitstekend vind als zodanig geloof ik niet dat dit het soort fotografie is waar ik aan dien te werken en ik geloof ook niet dat hij echt mooi is buiten een soort oppervlakkige geslaagdheid. Maar wat is mooi?)


(Bij nader inzien te stom voor woorden, kandidaat-af dus.)










(Om te illustreren dat er zaken belangrijker zijn dan fotootjes schieten. Als portret geslaagd mijns inziens maar verder geldt wat ik hierboven ook al eens noemde. Maar wat is mooi?)


(Als poster weinig bijzonders maar de foto vind ik verrassend leuk, hoewel afwijkend voor mij, en passend in de traditie van de Hollandse stillevens zoals die recentelijk opgeld lijkt te doen. Niet dat dat iets te maken heeft met of hij mooi is.)


(Uit de Standing there serie mijn favoriet tot nu toe. Toch kandidaat-af alweer denk ik omdat hij in zijn eentje niet standhoudt.)

Bas Stubert

Een kiekje dat het daarmee geassocieerde niveau duidelijk overstijgt:
Queens day

Dit is schitterend, het is de enige foto die ik eigenlijk zelf geschoten had willen hebben. Simpelweg alles klopt en de gekozen techniek / materialen maken hem helemaal af:
Lots of geese

Mooie simplistische documentaire-stijl foto, maar laat je niet van de wijs brengen, de details zijn perfect:
Fiat 500L

Afwijkend, een gescand negatiefstrookje, maar het werkt mijns inziens, mooie sfeer:
Reversal film

Misschien als zodanig gewoon, maar air-to-air is leuk en op deze foto is het contrast tussen het vliegtuig en de aarde prachtig:
Laverda F.8L Falco IV G-ORJW

Ivo Posthumus

Prachtige donkere foto waarin het maar moeilijk wijs worden is:
NietsisScherp-10

Een stapel dozen pretentieloos - en daardoor zeer passend - op de foto gezet:
un-sorted goods

Ik bewonder het experiment en vind het resultaat intrigerend:
Graffiti

De beste zonsondergang-foto in tijden, alles staat op de juiste plaats, de vlakverdeling is perfect:
Silhouette

Bas Gijselhart heeft in 2011 helaas niet veel online geplaatst, maar dit meesterwerk, dat perfect in zijn stijl past, wil ik niemand onthouden:
The beauty is in the detail

Zin maken

Zojuist een voorzichtig begin gemaakt met een kleine schoonmaak van de woonstede, nadat ik eerst enige tijd wezenloos voor mij uit heb gestaard de stang van de stofzuiger ter hand. Waarom zou ik stofzuigen verkiezen boven ik die gewoon zijn behoefte in de hoek van de kamer doet en daarna tussen lege flessen in zijn eigen braaksel dromend van roze paddestoelen de rest van de dag slijt wordt mij niet scherp. Alle filosofie-boeken die ik de afgelopen tijd trachtte te lezen ten spijt kwam ik niet verder dan een armzalig "bek dicht en doorbijten", wat dan weer kansrijke overeenkomsten kent met het opvoedende adagium "niet met volle mond praten" dat we uit onze jeugd kennen. Daar waar ik ook het "als je geen zin hebt moet je maar zin maken" heb geleerd. Dat mij overigens al decennia geen enkele dienst bewijst.
Het zal een laatste stukje doffe hoop zijn dat wanneer ik mij afdoende in het keurslijf behoud er later betere tijden aanbreken dan wanneer ik duister ben omgekomen aan een overdosis van het één of ander en ik, de kansen gekomen, alleen nog als landingsplek voor vliegen kan fungeren. Tijdens het opruimen kwam ik natuurlijk ook weer de vele foto's tegen die nog in de gang staan om naar het gemeentelijke afvalverwerkingsbedrijf getransporteerd te worden. En het daagde me dat het een mens eigenlijk niet betaamt om bitter te zijn over non-realisaties. Zeker heb ik er niet alles uitgehaald om een groot kunstenaar te worden maar zeker is ook dat de omstandigheden niet gunstig waren. De bitterheid of cynisme die ik door dat laatste soms voel opborrelen als brandend maagzuur is niet alleen zinloos maar ook ongepast, daar anderen in een misschien nog wel slechter klimaat wel mooie kunst weten te maken (of zich op andere wijze genadeloos realiseren en manifesteren), zodat ik het balletje toch echt op mijn eigen helft moet filosoferen.
Al dat etherische (als in vluchtig en onwelriekend) geneuzel brengt je natuurlijk geen spat verder en daarom heb ik geprobeerd ook een beetje praktisch te zijn de afgelopen maand, in de lijn met het schoonhouden der woonstede.

Zo breidde de serie "Standing there" zich uit:

Standing there 3



Standing there 4



Tevens ben ik verder gegaan met wat ik begon met de AKG koptelefoon advertentie. Het belangrijkste daarbij was dat ik de meeste foto's gewoon maar gemaakt heb naar het oorspronkelijke idee en aan elke foto niet meer dan 15 minuten heb besteed. Een heel andere werkwijze dan ik gewoon ben en bewust veel meer op het doen gericht, de praktische kant. Bovendien ging er nu eens geen aandacht naar zuiverheid van onderwerp of overeenkomsten binnen de serie, het is welwillend gadegeslagen alle kanten op gezwabberd en dat interesseert me niet:











Enzovoort (hier ben ik nog niet klaar mee denk ik).

Plato's cave

Tegen beter weten in toch een nieuwe serie begonnen die al sinds mei dit jaar in mijn hoofd speelt: Plato's cave (eventueel bijlezen op wikipedia). Omdat de laagstaande (ondergaande) winterzon recht mijn appartement in scheen en schouwspelen produceerde waar ik deze serie op wilde baseren en ik werkelijk niets beters te doen had (ik zat al een uur jazz te luisteren) pakte ik de camera om een eerste aanzet te schieten. Waardoor de zoveelste onaffe serie van mij op flickr prijkt. Je zou zeggen een typisch uitvloeisel van een doener. Wellicht omdat de foto's zelf altijd een uitvloeisel zijn van een moment van "doen" waarbij ik werkelijk de rationele tegenwerpingen uit moet schakelen.

Vooralsnog heb ik geen commentaar op dat mijn fotoseries zich steeds meer naar binnen (letterlijk) lijken te keren, een aspect dat mij nu opviel.

Deze serie draait om (gereflecteerd) licht (meer dan schaduw, hoewel het één het ander noodgedwongen impliceert) op een vers wit vel A4, binnenshuis gemaakt waar vreemde patronen ontstaan door meubilair en raam configuraties en dergelijke. Natuurlijk zou ik ondanks mijn weerzin toch een expert willen worden op het gebied van binnenshuize lichtreflecties, zonder de buitenshuize te verloochenen (schier onmogelijk?), al was het maar om de grotzitter ook met grotzitten af te kunnen troeven.

Blokkade (2)

Misschien is het geen blokkade. Het is exposure, blootstelling aan leegte, aan "het" niets. Helaas is het misschien niet helemaal aan het slagen, door afleiding lijkt het er nu meer op dat ik een "normaal" leven aan het leiden ben. Het leven van een wat middelmatige sufferd die niets beters te bieden heeft dan zuurstof in koolstofdioxide omzetten tot de dood erop volgt.

Laat ik voorop stellen dat daar niets mis mee is* en dat dat zelfs in zekere zin iets is dat ik probeerde te bereiken. Echter, nu het moment van bereiken nadert of al voorbij is voldoet het perceptueel minder. Wat ik mijns inziens nodig heb en waarom ik hier ook aan begon is totale leegte. Ik verwachtte dat daaruit / dan iets zou ontstaan. Misschien uit pure frustratie of gewoon vanwege een teveel aan tijd of gedachtes. En dan niet zozeer ontstaan als wel dat het onmogelijk zou worden op een gegeven moment om niets te blijven "doen". Met als gevolg schepping. Of, en daar lijkt het nu meer naartoe te bewegen, dat ik in een status quo zou komen van gedachteloos voortleven zoals ik zoveel om mij heen zie. (Eigenlijk wilde ik het "doen" gedeelte van mijn persoonlijkheid, dat nu zo goed als niet bestaat, een schop onder de kont geven, met als achtervang het zombiaans* voortleven zoals heden ten dage gebruikelijk lijkt.) ("Doen" is in mijn optiek niet de afleidingen najagen die de werkelijk waardevolle acties obscuur maken.)

Waarom blijft het geestesleven zwanger van potenties (die gedoemd zijn dat te blijven)? Hoe vervullend alle afleidingen afzonderlijk zijn en bij elkaar een leven kunnen vormen, hoe onvolmaakt is het leven dat resulteert!

Ondertussen waren daar de lanceringen van de Canon 1Dx en de Sigma SD1, gebeurtenissen die mij grotendeels koud lieten. Had de 1Dx de Foveon technologie uit de SD1 aan boord dan was mijn consumerend hart misschien warmer geworden. En dan had ik mij, evenals nu, onmiddelijk gerealiseerd dat het slechts gereedschap is, dat je bij het flagrant ontbreken van visie of noodzaak met om het even welke camera de troep kunt produceren die wij allen zo graag aan de buitenwereld toevertrouwen.

Behalve met het idee van de bewegende foto (zie een eerder bericht) ben ik nu ook bezig met de beschreven foto. Aangezien ik de camera nauwelijks meer hanteer dacht ik over te gaan tot het beschrijven van de foto's die zich nog in mij bevinden. De score tot nu toe: een magere twee.

Wordt wellicht vervolgd.

* In sommige gevallen creëert het gedachteloos (door mij inaffectief ook zombiaans genoemd, ik realiseer me dat dat een tekortkoming van mij is, niet van de manier van leven) voortbestaan wel degelijk waarde. Het is niet voor niets dat ik mijn "doe"-zijde meer wil ontwikkelen. Ik bedoel het dus allengs minder beledigend.