zaterdag 3 maart 2012

A song to say

Recentelijk had ik een ideetje. Omdat er toch haken en ogen aan zitten en ik niet de energie heb (noch het vereiste optimisme of geloven in principiële onfeilbaarheid) laat ik het hierbij. Een screenshot van een website getiteld "A song to say" (twitter feed is ter voorbeeld, content onzinnig, zoals vaker op twitter). Het idee is dat je in plaats van een kaartje (hallmark, bluemountain, etcetera) een zelf gecomponeerd liedje stuurt naar iemand. Het componeren zou gaan met een grafiek die je zelf tekent om de structuur van het lied aan te geven en een vijftal schuifregelaars (de traditionele westerse notenbalk bestaat ook uit vijf strepen) die de sfeer van je compositie bepalen. De onderliggende techniek zou niet veel hoeven te verschillen van wat tegenwoordig al in keyboards en synthesizers aan automatische begeleiding aangetroffen wordt, het verschil zit hem voornamelijk in de sliders en het feit dat er een automatische langere compositie gebakken moet worden die de getekende lijn enigszins volgt. Allemaal niet zo moeilijk of bijzonder dunkt me.

Het uitgangspunt waardoor dit aantrekkelijk zou zijn is dat je "creatief" bezig bent en er iets langer over doet dan een kaartje uitzoeken misschien, zonder dat het echt mis kan gaan (vanwege de automatisering), dit geeft de ontvanger een beter gevoel dan een kaartje. Gigantische nadelen zijn 1) je kunt er niet bij zingen (dit zou teveel afdoen aan de kwaliteit en ook te ingewikkeld worden voor mensen thuis), 2) het duurt te lang voor de ontvanger, tegenwoordig wil je toch wel binnen een paar seconden klaar zijn met een berichtje want daarna moet je alweer nodig zelf iets op je gelaatboek muur plaatsen, de lengte van een fatsoenlijke compositie wordt dan een enorme handicap en 3) het aantal mogelijkheden is toch te beperkt, alleen al omdat het vastligt en niet oneindig is, hier hebben kaartjesverstuurwebsites ook enigszins last van (en twitter en facebook niet), hoewel kaartjesverstuurwebsites de collectie continu kunnen uitbreiden op duidelijk merkbare wijze.

De werking zou intuïtief zijn, je zou voortdurend het "thema" horen dat meeverandert met de schuifregelaars. Door op de afspeelknop te drukken hoor je het hele nummer. De optie-knop ernaast geeft je de mogelijkheid je nummer te delen of te e-mailen naar iemand (met een bericht en eventueel een cadeaubon erbij). Allemaal heel voor de hand liggend qua bediening dunkt me. Het gebruik is gratis, geld verdien je met reclame (zoals gebruikelijk tegenwoordig). De investering is gering (een server met muzieksoftware die al bestaat). Hiermee komt meteen een extra nadeel van dit concept (dat ook voor kaartjesverstuurwebsites geldt): het is weinig sociaal, menselijk kapitaal zul je er dan ook nauwelijks mee bij elkaar sprokkelen.

Show you care enough to compose a song?

A song to say 1

woensdag 29 februari 2012

Iets minder winter

Afgelopen maandag vertrok ik per automobiel naar het oosten des lands voor een ander project, maar dat viel een beetje in het water. Om de rit niet helemaal bij te hoeven schrijven op het lijstje verloren zaken ben ik uitgestapt op de Veluwe. Het werkt ontspannend en ook een klein beetje inspirerend om in je eentje langdurig te pielen in een bos, vind ik. Het fotograferen van een object inspirerend en de tussenliggende wandelingen door de prachtige natuur vooral ontspannend.

De bestaansreden voor mijn Daniel DeForest serie zoals ik die in een vorig bericht (vijfde alinea) plaatste is niet helemaal compleet trouwens, wat ik vergat te vermelden is dat, buiten het feit dat de mooie natuur in onze eigen achtertuin aanwezig is, de natuur (en andere "alledaagse" zaken die wij in onze nabijheid aantreffen) heel mooi (kan) zijn zonder dat er allerlei "bijzonders" (zoals burlende herten) plaatsvindt. Dat, en de reden dat ik geen ochtendmens ben*, zorgt ervoor dat u waarschijnlijk geen wild in deze serie zult aantreffen.

Wat is er beter dan een winterse dag waarop de regen en de zon een sombere patstelling hebben bereikt, zoals vaker in Nederland, en de sneeuw allang samen met de elfstedentocht in de ijskast is gezet om dit te illustreren?









P.S. Ik denk dat ik aan het eind van 2012 genoeg foto's kan hebben om een boek te maken, daar richt ik mij dan ook op, in het kader van één van de "tips & trucs voor een evenwichtig leven" die psychiater Frank Koerselman eens door de Volkskrant liet optekenen: "Kies haalbare doelen en ga daar dan voor".

*Om nog maar niet te spreken van het feit dat ik mijn 300 f/2.8, mijn enige tele-objectief boven de 100 mm, heb moeten verkopen.

maandag 20 februari 2012

Standing there (7)

Vanavond tegen alle voortekenen in toch nog een foto gemaakt, de zevende in de serie Standing there. Naarmate mij dingen opvallen begin ik meer in een stramien te denken en durf ik niet meer buiten de ingezette paden (steeds closer up, kleding) te treden*, een stramien is bij mij doorgaans een (beeld)verhaaltje van de platste soort. Ik wilde dit doorbreken door flitslicht te gebruiken bij Standing there (6) en (7), maar ik vrees dat dit eerder afdoet dan toevoegt.

Standing there (6):
Standing there (6)

Standing there (7) (ik twijfel nog vanwege het misschien wel erg klinische licht, wellicht ben ik wat doorgeschoten in contrasteren met het duister van (6), vooral omdat ik helemaal niet weet waarom** ik zou contrasteren):
Standing there (7)

Standing there (8):
Ontdekt hebbende de oscillerende beweging (beeldvullend vs. veraf) en de "steeds minder van mij zichtbaar" lijn te willen doorbreken had ik in gedachte voor nummer acht:
--
Een hoog, tamelijk ruim, trapgat met gelig behang, niet al te fris. Boven in de hoeken wat spinrag. De trap loopt rond en is voorzien van een tegen de muur geschroefde houten leuning, die deels scheef hangt. Op de trap licht tapijt dat in het midden is afgesleten en grauw oogt. Stofvlokken aan de zijkanten van de treden. Er dringt gedempt licht door, waarin wij het lichaam zien hangen van een verlopen figuur, gekleed in een donkerblauwe Adidas trainingsbroek en een wit t-shirt met grijs-rood patroon op de borst. De vooroverhangende ongeschoren tronie zien wij en profil, de naarbinnen gekeerde, vermoedelijk doodse, blik naar rechts.
--
Hetgeen ik echter het liefst helemaal loslaat, omdat dat toch een idee van "doel" aan het standing there zou geven en bovendien het finale stuk van een plat beeldverhaal zou vormen (om nog maar niet te beginnen over de praktische bezwaren). In plaats daarvan ben ik daarom van plan om Standing there (8) weer ongebonden terug te laten keren tot het hart, daar waar het om gaat: standing there.

*De vorige keer dat ik mij niet strikt aan een eisenpakket hield om de serie bij elkaar te houden ging het niet de goede kant op (fitb). Dat deel van mijn flickr stroom vind ik achteraf gezien onder de maat.
**Wetende dat het beantwoorden van de waarom vraag nogal belangrijk is, anders blijf je maar in het wilde weg bezig. De ironie ontgaat mij niet: juist wil ik nu in deze serie weer de ketenen afgooien en de regie aan de foto's, het moment, teruggeven; juist ben ik enigszins enthousiast over de toch tamelijk willekeurige effecten die je met dubbelopnames kunt bereiken. Waarschijnlijk ben ik alleen in staat tot kleinzielige antwoorden op "waarom" (in het kader van platte beeldverhalen) en beperkt die vraag mijn werk daarom zo sterk en zou het beter zijn om de vraag niet uit de weg te gaan maar van een ruimer antwoord te voorzien.

woensdag 15 februari 2012

Sneeuwlandschap dubbelopnames

Op de Veluwe anderhalve week geleden had ik ook mijn Zeiss Ikon Nettar vouwcamera, bouwjaar rond 1940, bij me, die het nog prima doet. De kou deerde het apparaat ook niet zodat het mij toestond wat dubbelopnames te maken in de sneeuw. Wederom ongecontroleerd en afgeraffeld geschoten om de chaos een grote rol te geven in het resulterende werk. En omdat het koud was en ik het apparaat met de priegelige bediening vlot weer wilde opbergen om digitaal en met handschoenen aan verder te gaan.

Vandaag het ontwikkelde en afgedrukte rolletje opgehaald bij mijn favoriete fotomeneer foto autofocus in Bussum.







maandag 13 februari 2012

Schilderij

Mijn ouders hebben twee (kleine) schilderijen gekocht, waarvan met name de nieuwe blikvanger in de woonkamer, boven de haard, mij zeer beviel. Niet alleen als zodanig, maar vooral ook hoe mooi het past, bij mijn ouders en tussen de boekenkasten. Bovendien wakkerde het mijn waardering voor schilderkunst even aan, ziende hoe enthousiast mijn ouders met dit kleinood zijn, dat geen hoogdravende kunstzinnige ambities hoeft te torsen zoals ik vaak in een museum vermoed (en waar ik zelf onder gebukt dreig te gaan als ik niet oppas), maar als sieraad in een interieur voldoening schenkt niet alleen aan de bezitters maar aan eenieder die de ruimte betreedt. Een klein winters boslandschap van Lion Schulman, de navolgende afbeelding doet geen recht aan het echte werk.

Lion Schulman

Natuurlijk herinnerde ik mij mijn eigen schilder probeersel van een paar jaar geleden. Belabberd genoeg vond ik het noch leuk om te doen noch het eindresultaat bevredigend, maar het hangt wel in mijn trappenhuis dus zal er toch wel iets in zitten, is het niet het feit dat het weggooien ervan destijds meer handelingen vereiste dan het aan een bestaande schroef hangen.



Als gevolg van deze meest recente stoelendans van schilderijen, etsen en andere muurhangsels in het ouderlijk huis is mijn bosfoto naar het halletje verplaatst, naast de kapstok. Daar ben ik erg blij mee, want daar past het beter dan op de twee vorige plaatsen.


(Deze foto is 20 x 20 cm afgedrukt en voorzien van een smalle matzilveren lijst en daaromheen een brede glanzend zwarte lijst.)

Tijdens het opduikelen van deze twee laatste beelden (uit 2007 en 2005 respectievelijk) kwam ik nog wat ander werk tegen dat de tand des tijds beter lijkt te hebben doorstaan dan ikzelf, waaronder een foto van een parasol en een foto van een viool (het muziekinstrument) op een bosgrond. Of dat hoopgevend is of juist niet, daar ben ik nog niet uit.

Flickr pro

Omdat ik twee foto's in een (ander) blogbericht wilde opnemen en mijn financiën iets minder belachelijk krap zijn dan een tijdje geleden heb ik weer een flickr pro account genomen voor een jaar. De twee foto's bleken niet (meer) in mijn stroom te zitten, waarschijnlijk bij een vorige schoonmaakoperatie verwijderd. Maar wel vond ik de volgende foto's, die ik ongemerkt deerlijk gemist bleek te hebben of waarmee het weerzien mij onverwacht verblijdde.

Forest

Father



Unsub



Bride








(Alle foto's van deze trip trouwens.)

old media new media

Not my finest hour



En de series "unsub" en "stuff I use (almost) daily" zijn weer compleet. Dat voelt op één of andere manier prettiger. Om nog maar niet te spreken van de food pr0n en de diverse Duisburg series die weer zijn komen boven drijven. Ook kwam ik nog mijn poging tegen te fotograferen zoals het oog ziet, dat ik daar nooit verder mee ben gegaan is natuurlijk een aanfluiting van de bovenste plank.

Om te eindigen met een meer positieve noot, vandaag verkocht ik (eindelijk) weer eens een foto, een ingelijste panorama foto met bijen en gele bloemen:

Bees and flowers

Dat betekent dat alleen nog de vlinders te koop zijn. Wie biedt?

Butterflies
(In het echt te bezichtigen bij mij thuis.)

woensdag 8 februari 2012

Eindelijk weer eens op de Veluwe

Afgelopen maandag was ik eindelijk weer eens op de Veluwe met fotovriend Bas Stubert (hij heeft ook al wat foto's van onze wandeling op zijn blog staan).

Bij het uitstappen uit mijn wegluis bleek dat de grote Heerser was vergeten een regenwolk vrij te maken zoals Hij placht te doen om ons bestaan te bemoeilijken of met andere duistere motieven. Het weer was prachtig, het zonlicht ook (lage winterzon, iedere fotograaf zijn droom denk ik) en de geringe kou goed te trotseren.

Na zo'n negen maanden van afwezigheid (wegens groot onderhoud aan de bossen daar en tevens aan mijn brein, hoewel dat laatste nog weinig vruchten af lijkt te werpen) voelde het wel weer goed, want moeilijk, om het bos in 2D weer te geven.

Ondertussen ook de tenstoonstelling van foto's van Joel Sternfeld in Foam bekeken. Meneer Sternfeld zijn laatste werk bestaat uit een paar natuurfoto's (op groot formaat) waar hij een wazig verhaal bij heeft over dat door de opwarming van de aarde en algemene destructie door de mens de natuur nooit meer zo zal zijn als die was, hetgeen hij als legitimatie ziet voor de kunstzinnigheid van dat werk. Als ik het goed begrepen heb (ik heb niet de hele tekst gelezen want ik voelde een lichte misselijkheid opkomen).

Mijn uitgangspunt voor het Daniel DeForest fotoproject, in welk kader ik de Veluwe, en enkele andere bosrijke locaties in Nederland, placht te bezoeken sinds eind 2009, is het vastleggen van de mooie (beheerde) natuur die er nog is voordat die totaal vernietigd raakt, maar stelt dat laatste niet als voorwaarde voor kunstzinnigheid (ik zou mijzelf eigenlijk niet publiekelijk van kunstzinnigheid durven betichten). Sterker nog, ik wil door te laten zien hoe mooi (rustig, fijnzinnig) de eenvoudige bossen zijn die bij onze achterdeur beginnen de waardering voor onze eigen woonplek bij mijn (geringe, realiseer ik mij terdege) publiek vergroten en daarmee de neiging de halve wereld rond te vliegen om mooie natuur te zien (grand canyon, oerwoud, bosjesmannen), een gebruik dat juist schadelijk is, temperen en de wil om te behouden (beheren) wat wij nu hebben vergroten.

Afgelopen maandag fungeerde tevens als een stok die mij uit mijn apathische zithouding moest slaan (omdat ik ook hard moet gaan werken aan een ander project in samenwerkingsverband). Hoewel dat uit de zithouding komen strikt genomen gelukt is heb ik niet plotseling een warm gevoel van zingeving, ook niet na het terugkijken van de foto's, zodat een herhaling op korte termijn twijfelachtig blijft.







Over de volgende heb ik nog wat twijfels, want ik vermoed een maniertje bij mezelf, het gebruik van tegenlicht om flares en / of verminderd contrast te krijgen, zonder dat dat (de eigenschappen van) het bos zelf versterkt of verduidelijkt maar dat slechts past in de visuele traditie die gedefinieerd wordt door deze flares en / of verminderd contrast zonder onderscheid des onderwerps.



Vergelijk een oudere foto van mij, waar ik ook afgeleid werd door zulk extreem tegenlicht (zonder voor mij verder duidelijke redenen, waarom zou zoiets "mooi" zijn?):



Voorbeeld van de traditie die ik bedoel (foto door Beverly Rubio, één van de eerste foto's die bovenkwamen bij het zoeken op "wedding photography backlight" op flickr):

amy + trent wedding